×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
How bad can it be? Diaries

How bad can it be? Diaries


Afbeelding: Pexels & Privé foto's Dominique

De titel zegt het in een zin al hoe mijn week was verlopen. Ik dacht dat ik mijn potje ongeluk nu wel had leeg gegooid. Maar schijn bedriegt en hoe?

Charming right? Het ging mij ook allemaal heel goed af. Ik had zelfs geoefend met trappen lopen 💪🏻 Want ja, thuis moet ik er 2x 14 kunnen lopen wil ik me flat in kunnen. Want uiteraard woon ik in een flat zonder lift en zolang ik geen trapjes kon lopen mocht ik niet naar huis van de zuster. Dus bikkelen! De dokters kwamen langs en waren zeer tevreden met mijn voortgang. Ik kon mezelf die dag redden en ik hield me eten binnen. Wel had ik veel buikkrampen. Dit kwam doordat ik veel morfine kreeg en dit obstipatie opleverde en dat zorgt weer voor veel pijn rondom de buik.

Ik kreeg er dinsdag een kamergenoot bij. Een vrouw uit Ghana die geen Nederlands sprak. Ze had al aardig de toon gezet. Ze was  zoals Daisy het al in der andere blog had verteld: een van die ziekenhuis buren waar je aan leed en jongens, met alle respect maar wat een figuur. Rekening houden met anderen deed ze niet maar de wereld moest wel om haar draaien. Bah, irritatie level 100! Je kan wel begrijpen dat wanneer ik hoor dat ze er nog minstens een week zou zijn ik heel graag zo snel mogelijk weg wou. Rust wou!

Dus na weer een onrustige nacht mede door de kamergenote, probeerde ik mijn beste beentje voor te zetten en vandaag (donderdag) naar huis te mogen. Extra pilletje oxycodon erin en zelfstandig douchen! Dit koste even wat moeite en tijd en ik moet er ook wat voor inleveren maar ik zat uiteindelijk schoon in mijn stoel. Na een uurtje Diamond painting en lunch vond ik dat ik wel even een rondje moest gaan lopen. Want ja.... ik word immers straks ook naar huis gestuurd toch? Dan moet ik het ook kunnen. Nadat ik mijn kamer uit stapte belande ik in de gang huilend tegen de muur. De pijn werd te hevig en ik werd met een rolstoel terug naar mijn bed gebracht.

Wacht eens... dit was niet de afspraak? Ik ging zo hard, ik ging lekker! Het ging goed! Ik was het hier niet mee eens. Na hard huilen en hyperventileren van de pijn kwamen de artsen me opnieuw onderzoeken waar dit vandaan kwam. Één ding was zeker: geen ontslag vandaag. 😭 Na een shitload pijnstillers ben ik in slaap gevallen en kreeg ik veel pijn op de borst. Gelukkig bleek na een hartfilmpje verder dat alles wel in orde was. Ik moest het maar uitzingen en morgen opnieuw proberen... hier baalde ik echt enorm van. Dus vrijdag nieuwe ronde nieuwe kansen! Na bezoek van me nicht Jenna en vriend Bart, had ik me er maar bij neergelegd dat ik het nog 1 nachtje moest uitzingen. Omdat ik nog steeds geen ontlasting had gehad en veel pijn had kreeg ik vanaf vandaag movicolon, kauwtabletten en een klysma. Smakelijk maar ja ik heb het toch liever dat het er via de onderkant uitgaat dan dat ik het uit kots. Helaas zonder resultaat....

Vrijdag ochtend. Poging twee! Ik kreeg een "verhoogde" klysma. Deze gaat iets hoger in de darmen waardoor je "meer" gebied aangewakkerd om te spoelen. Eerst werd gezegd: zodra je ontlasting heb gehad mag je naar huis, 1 uur na het klysma, nog steeds geen ontlasting maar evengoed mocht ik naar huis. Hey, ik teken ervoor schijten kan ik thuis ook! Dus spullen bij elkaar, ontslag brief en wachten op mijn lieve vriend Mark die al naar boven kwam met de rolstoel, met rolstoel en al afscheid genomen van de lieve medewerkers en ik wenste ze een fijn weekend toe en hopelijk tot nooit meer ziens op de afdeling. (Little did I know) Eerst langs de apotheek beneden in het ziekenhuis want ja, shitload aan medicijnen wat erbij kwam. Helaas niet allemaal op voorraad. Dus uiteindelijk hebben we nog in Alkmaar een stop moeten maken om de resterende pillen er op te halen. Meteen ernaast boodschappen gedaan. Heb je alles maar in huis en hoef je ook even de deur niet meer uit.

Eenmaal thuis werd ik verrast! Zo lief. Slingers, versiersels en ballonnen!

Dit stond in de woonkamer samen met een bord vol lekkernijen!

Nou dat is toch eens lief thuiskomen! Eenmaal in de keuken stond er nog meer. En ook op mijn vissenkom. (Ja er zijn er nog maar 2 dat vraagt zij zich af van de 4 vissen en geen idee ze gaan nou eenmaal dood😖)

Ik kan je vertellen ik vind het echt super lief van Chrystal! Hihi alles waar ik echt gek op ben had ze gehaald. Gekkie! Hierna heb ik der flink bedankt. Even wat gegeten met Mark en eigenlijk na alles uit te hebben gepakt meteen richting bed gegaan. Goede week afsluiting dacht ik zo. Op het niet kunnen schijten na dan. Nou en dat heb ik ook de volgende dag geweten. Ik dacht dat ik alles wel had meegemaakt. Het is alleen zoveel om te vertellen wat me allemaal is overkomen afgelopen weekend. En dan is het woordje pech echt nog tekort gekomen want jemig. Ik dacht echt dat ik mijn potje ellende gehad had. Maar daarover dus meer in mijn volgende blog volgende week.

Liefs Do






Encaustichris
Je ging toch opknappen na de operatie....? Ik lees gauw verder
14-08-2017 21:47
14-08-2017 21:47 • 1 reactie • Reageer
Do
Ja dat was wel mijn intentie
16-08-2017 00:37
16-08-2017 00:37 • Reageer