×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
How bad can it be? Diaries part two

How bad can it be? Diaries part two



Zoals beloofd het vervolg van mijn shitty week. Nouja uiteindelijk werd hij gelukkig wel shitty, ook al duurde dat wel even zeg. Laat ik maar beginnen bij waar ik was gebleven. Ik werd uiteindelijk op vrijdag naar huis gestuurd en was heel blij dat ik in mijn eigen bed mocht slapen naast Mark. 

Zaterdag 5 Augustus. Vannacht veel wakker geweest. Veel van pijn. Je gaat toch draaien en woelen in je slaap en ik ben totaal geen rugslaper. Dus echt lekker slapen doe je dan ook niet. Met de pijnmedicatie was alles opzich wel te doen. Ik was al blij dat ik in mijn eigen bed lag.

Omdat het nu dag 6 was zonder succes met naar de wc gaan belde ik maar even de afdeling. Ik mocht bij de spoedapotheek in Alkmaar een klysma ophalen. Nou dat komt mooi uit, want we mochten mijn vader ophalen uit het ziekenhuis in Alkmaar, die er vanaf de donderdag al lag. (Hij heeft een pseudomonas bacterie in de longen wat resistent is tegen bepaalde antibiotica, waardoor hij voor infuus naar Alkmaar moest komen. Maar uiteindelijk zaterdag naar huis werd gestuurd en ze niks hadden gedaan... ja begrijpen jullie het nog?)

Maargoed eenmaal weer thuis, mocht vriendlief me helpen met mijn klysma (echte liefde😆) helaas hielp het niet veel. Na mijn middag dosis hydrocortison ben ik met pijnstillers in bed gestapt. Want ik dacht al, als ik eenmaal naar de wc moet zal het wel loslopen en zal ik die hc  (hydrocortison) wel nodig hebben, want dat zal een flinke aanslag op mijn lichaam zijn. Ja ik moet dus rekening houden met alles nu. Alles waarvan ik maar vermoed dat mijn lichaam als "stres" kan ondervinden moet ik mijn medicatie op aanpassen om niet in een addison-crisis te belanden. Want dat gebeurd nu eenmaal als ik mijn medicatie niet optijd binnen heb en hou. Zonder bijnieren valt prima te leven. Alleen je moet natuurlijk niet de grenzen gaan opzoeken.

16:30 uur. Mark lag heerlijk tegen me aan te slapen maar ik werd wakker van de kou. Ik lag onder de deken te trillen, ik had grauwe grijze handen, klappertandend strompelde ik naar de wc. Roepend dat Mark mijn medicijnen moest pakken. Ik probeerde niet te trillen maar dat lukte me niet. Ik kon het niet onderdrukken. Ik voelde me net een Parkinson patiënt. Ik slik nu 25-25-25mg hc dus bij koorts of stress verdubbelen. Dus dan mag ik nu weer 25 mg hc bijslikken. Mark pakte mijn medicijnen en probeerde mijn temperatuur op te meten. Ik had nog expres een nieuwe thermometer gekocht maar het takkeding gaf zoveel verschillende waardes aan, dat we uiteindelijk de temp maar op de ouderwetse manier moesten meten. 38,4 ... Okee, Dit is het moment dat je dan toch maar even de dokter moet bellen. Na overleg met de dokter mocht ik het niet afwachten en moesten we terug van de arts naar het AMC. Huilen!😭Ik ben net thuis.

Tessa een vriendin van me was bij der opa en oma. Die sinds een week praktisch naast me huis zijn verhuisd. Ik belde der om te vragen of ze mee wou. Dan is Mark ook niet alleen en mocht er iets onderweg gebeuren zijn ze iig met zijn tweeen. Na spullen ingepakt te hebben. Onder andere me shitload aan medicijnen ben ik in mijn pyjama met badjas aan en een deken eromheen zo in de auto gestapt en reden we weer naar het AMC.

Klappertandend zwetend en tegelijkertijd ijskoud kwamen we aan op de SEH (spoed eisende hulp). Hier werd mijn bloeddruk en temperatuur opnieuw gemeten. Na een oormeting was mijn koorts na een uur gestegen naar 40,0. Oei daar schrok ik zelf ook van, want ik had niet verwacht dat dat zo snel zou oplopen. We konden na een plasbezoek meteen door naar mijn eigen kamer. Echt hoor wat een luxe daar op in het AMC. Zeker geen straf om er even te moeten blijven liggen in vergelijking met Alkmaar.

Zo konden Tessa en Mark gewoon een lekker broodje uit de automaat trekken, wat daadwerkelijk ook echt eetbaar was en er lekker uitzag. Zonder dat het je meteen €5 kostte en de koffiebonen automaat was ook zeker niet verkeerd. Ik moest helaas nuchter blijven. Alhoewel dat niet moeilijk was omdat ik toch een klein beetje misselijk was. Na een mislukte plaatsing van een infuus en een paar mislukte bloedafname's moest ik wel 1,5 liter troep drinken voor een ct scan. Maar dat vond ik niet erg, het was niet echt goor en het zou laxerend werken. Dus cheerio! Ik drink wel.

Op mijn ct- scan was niet echt iets terug te vinden wat de hoge koorts en hoge ontstekingswaardes kon verklaren in het bloed. Dus het bloed werd op kweek gezet ivm een bacterie wat misschien in mijn buik kan zitten maar dus nog niet te zien is op de ct. Dus dat betekende sowieso een opname. 😱Want ze wilden iig dat ik 48-uur koortsvrij zou zijn....

Ik begon me eigenlijk wel weer wat beter te voelen maar mocht nog steeds niet weg. Monique en Caat waren ondertussen onderweg met Trudy (mijn auto) die hadden macdonalds gescoord voor Mark en Tessa en zouden later Tessa thuis brengen zodat Mark zelf niet meer langs Heerhugowaard hoefde te rijden. Rond 00:30 uur moesten ze maar gaan van me, ik zou toch opgehaald worden en naar de afdeling worden gebracht. Uiteindelijk lag ik om 02:00 uur op de afdeling. Gelukkig ditmaal op noord in een tweepersoons kamer in me eentje en dat was maar goed ook want halleluja ik heb de hele nacht niet geslapen maar wel eindelijk kunnen scheiten. Want jongens echt hoor, dat zat zo dwars en deed zoveel pijn! Ik was eindelijk opgelucht! Heerlijk zeg.

Toen de "ellende" eruit was bleek ook mijn koorts te zakken. Uiteindelijk na heel veel mislukte bloed afnames konden ze dit ook vast stellen met mijn waardes en is het eigenlijk nog steeds een grote vraag waar de plotselinge koorts vandaan kwam. Ik denk nog steeds dat het te maken heeft met het hele niet kunnen scheiten gebeuren, wat de artsen eerst niet geloofden toen ik dat zei dat ik dat dacht. Maarja nu ik gescheten heb en de koorts wel weg is Who knows ?!

De zondag ochtend begon goed. Ik werd overgeslagen met het ontbijt. Hongerrrr!!! En de zuster die erachteraan ging werd afgeleid door een andere patiënt dus uiteindelijk zat ik om 10:00 uur aan me ontbijt en ipv 11:30 kwamen ze nu maar rond 14:00 uur met de lunch aan omdat het anders zo kort op elkaar was. Helaas daardoor geen sandwiches en het avond eten wat me lekker leek was er ook al niet meer. Dus dan maar uiteindelijk gekozen voor stukjes kipfilet in pindasaus. Wat volgens de voedingsassistent apart zat, omdat ik niet van teveel pinda saus hou. Samen met twee bruine kadetjes. Naja beter iets dan niets dacht ik.

Een uur later zouden Caat en Marijke langskomen met Trudy, maar toen ik apte waar ze bleven kreeg ik een: .... Uhm do, we zijn onderweg maar we moeten eerst even de weg laten afzetten met een kruis. Zodat we veilig de reserveband om Trudy kunnen doen.

"Reserveband?" Wtf is er gebeurd? Alles goed met jullie? Marijke: "Jahoor, staan alleen bij Haarlem, gaan hem er zo onder schuiven en dan komen we eraan. Tot zo".

Σ

Gelukkig konden zij erom lachen. Ik kon op dat moment alleen maar even janken. Later toen ze eenmaal veilig bij me waren kon ik er ook wel om lachen. Alleen moest ik weer huilen want door het lachen deed mijn buik zo pijn dat ik er weer om moest huilen. Haha verschrikkelijk he. Maar het was een goede afleiding.

Daarna kreeg ik mijn avond eten, maar het was helaas niet echt lekker.

De kip bleek koud en nadat het opnieuw was opgewarmd bleek de buitenkant heet en de binnenkant nog steeds koud. Ik had de hele week heerlijk gegeten, dus laten we het maar op een pech dagje houden. De voedingsassistent zelf kwam niet meer langs en stuurde een andere naar me toe of ik nog een toetje wou. Ik vertelde hem dat het eten eigenlijk niet lekker was, waarop de held voor me opzoek ging naar een bakje rouwkost omdat me dat dan wel lekker leek. Hij kwam terug met rouwkost en als ik nog een bakje wou moest ik het even zeggen dan ging hij even opzoek. 1 bakje was voldoende en ik was al heel blij dag hij evengoed nog zoveel moeite wou doen voor mij.

Later in de nacht kreeg ik er voor een halve dag/nacht nog een kamergenoot bij. Ze had voor de derde keer nierstenen en was er goed ziek van. Na een onderzoek werd ze weer overgeplaatst naar een andere afdeling. Wat we beiden wel jammer vonden. Maar waarschijnlijk mag ik toch naar huis, hoopte ik. Na weer wat mislukte bloedafname's staat het prik record voor bloedprikken in een dag nu op 10x en op infuusprikken nog op 7.

Nadat de artsen bij me waren geweest, vonden ook zij dat ik er goed uitzag en dus wel weer naar huis mocht! Dus Caat en Monique opgebeld, want ja, ze zouden toch al langskomen mogen ze me net zo goed ophalen en meenemen. Toen ik op ze zat te wachten kwam er een zuster mijn kamer binnen. Ze keek een beetje moeilijk.

"Wat? Ik mocht naar huis toch? Jullie zeiden dat ik naar huis mocht, me taxi is er practisch bijna".

"Ja, je mag naar huis, maar...."

tatatata kom maar door.....

" We zijn erachter gekomen, dat u tijdens de opname deze week met verschillende patiënten op zaal hebt gelegen. Nu blijkt 1 van die patiënten besmet te zijn met het VRE-bacterie. Om uit te sluiten of u deze ook heeft moet u elke aankomende dag een kweekje afnemen en deze vrijdag opsturen of inleveren".

"Oh dus eigenlijk, moet ik wachten op mijn poepkit en dan mag ik wel evengoed naar huis?"

"Ja, u moet even de informatie doorlezen en extra hygiënische maatregelen treffen maar verder mag U gewoon naar huis".

Aldus het laatste beetje ellende wat er ook nog wel bij kan. Dan maar hopen dat ik het niet heb. Enige voordeel wat ik nu krijg is bij de eerstvolgende opname een privé kamer 🤣 En nu maar hopen dat dat niet meer nodig is.

Ik ben ondertussen aan het afbouwen met de hoge hc dosering en met de pijnmedicatie. En ondanks de tegenslagen die ik had dit weekend, ben ik er alleen maar weer sterker uit gekomen 💪🏻

Met dank aan alle lieve kaartjes, berichtjes en belletjes. Xx super lief

Liefs Do

  





_PetitCorbeau_
Je hebt de slechte tijd achter de rug gehad nu naar de goede tijden!
16-08-2017 14:57
16-08-2017 14:57 • Reageer
Encaustichris
Nounounou, je gaat wel voor de hoofdprijs zeg! Hopelijk heb je het ergste nu gehad en kan het herstel nu echt beginnen
14-08-2017 21:53
14-08-2017 21:53 • 1 reactie • Reageer
Do
Tot nu toe kleine stapjes maar meer vooruitgang dan achteruit. Dus ik mag niet klagen. Alles weer opnieuw verkennen, grenzen, medicatie, conditie... soms even doorbijten maar zeker beter dan als voorheen
16-08-2017 00:39
16-08-2017 00:39 • 1 reactie • Reageer
2 antwoorden