The man with the golddigger

The man with the golddigger


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het is winter en voor mij te koud om nog in de daktent te vertoeven. Al snel heb ik een oplossing gevonden: een huisje in de Algarve van Portugal waar honden zijn toegestaan met Nederlandse eigenaren Henk en Tamara. We spreken af dat ik er één december aankom, drie maanden blijf en spreken een prijs af waar we het beiden mee eens zijn.

De eerste maand is het rustig. Ik doe mijn ding en de kinderen van de eigenaresse komen soms enthousiast de honden ophalen om met ze te spelen. De honden zijn gek op kinderen en kennen wat spelletjes en truukjes, waarmee kind en hond zich heerlijk kunnen vermaken.


Oud & Nieuw bak ik oliebollen en ook Henk komt langs om een portie mee te eten. Oliebollen zijn in Portugal niet te krijgen. Henk veretelt dat zijn vrouw naar Nederland is op familiebezoek. Tevens vertelt hij “wauw, oliebollen, wie had dat verwacht? Weet je, Tamara kookt nooit, want alles is vies zegt ze.”


De eerste week van het nieuwe jaar is Tamara ook weer terug en komt ze bij me aan. “Ik moet je even iets vertellen. Ja ik vind het niet leuk natuurlijk, maar tja, je komt er anders ook wel achter. Nou ja weet je, Henk en ik hebben elkaar ontmoet in een kliniek. Ik had eetproblemen en hij was alcoholist. Nou en omdat hij zijn kinderen nu nog steeds niet mag zien, is hij teruggevallen en drinkt hij weer.”

“Oei, ik weet niet zo goed wat ik daarop moet zeggen, maar wat vervelend zeg! Ik hoop dat jullie eruit komen samen.”

Tamara blijft nog zeker een uur hangen en vertelt me steeds meer details. Ook details die ik helemaal niet wil weten van een huisbaas en ik baal ervan dat we een tuin delen de dagen erop: zodra ze me ziet klampt ze me aan en begint over alles wat Henk de afgelopen 24 uur weer heeft uitgespookt. Ook vraagt ze mij om spullen voor haar te bewaren, want ze is bang dat Henk het stuk maakt of verkoopt. In eerste instantie pak ik wat sieraden aan, maar als ze de dag erop verschijnt met de autosleutels van de BMW en daarna met de sleutels van de quads en de jetski, berkuipt me een gevoel van “dit klopt niet, dit is niet handig.” en kets ik de boel af. Daarop neemt ze alle spullen weer mee en vraagt me om de huur contant te betalen. Hierop meld ik haar dat ik het al heb overgemaakt op de rekening van Henk. En weg is ze.

Zijn alcoholgebruik is zo hevig dat als ik met hem in één ruimte sta, ik gewoon duizelig word alsof ik zelf teveel gedronken heb.

De daarop volgende week verschijnt de zus van Henk ten tonele uit Nederland en pakt Tamara haar biezen en vertrekt. Henk zie ik dan voor het eerst zelf ook weer en hij is er best slecht aan toe. Zijn zus helpt hem waar ze kan dus dat is fijn. Als zus weer terug naar huis gaat, probeer ik Henk wat te verzorgen en een oogje in het zeil te houden. Ik breng hem elke avond eten. Zijn alcoholgebruik is zo hevig dat als ik met hem in één ruimte sta, ik gewoon duizelig word alsof ik zelf teveel gedronken heb.


Ondertussen heb ik ook contact met Henks zus die me vertelt dat de week erop haar echtgenoot langs zal komen, zodat Tamara haar spullen op kan halen om definitief terug naar Nederland te gaan. Die bewuste dag heb ik echt met verbazing gade geslagen... Tamara verschijnt ‘s ochtends vroeg met een enorme verhuiswagen en begint werkelijk álle spullen in te laden. Ook mijn huurfiets, de wasdrogers, wasmachines, quad, muziekinstallaties…. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het wordt compleet en wel allemaal in de vrachtwagen gestopt.

Aan het einde van de dag komt Tamara naar me toe: “Nou, dat is toch ook wat. Zo heb je een huis in Portugal en zo ga je weer naar Nederland. Maar goed, ik heb nu de uitbetaling van wat ik in die relatie had gestopt. Dus, hey, het gaat je goed he, geniet nog maar lekker van je vakantie hier.”

En toen was ze weg. De vakantiehuizen leeg, het woonhuis leeg en een alcoholist als oud vuil achtergelaten.

Deze gebeurtenis heeft me aan het denken gezet. Zijn we niet allemaal golddiggers? Al is het maar een beetje? Het meeste dat we doen op een dag is om er zelf beter van te worden. Je gaat niet naar je saaie 9 tot 5 baan als je geen salaris zou krijgen. Als iemand je 100 euro biedt als je even kunt helpen, ben je geneigd sneller “ja” te zeggen, dan als je geen beloning zou krijgen. Maar dat het in een relatie, een gevoelskwestie, dus ook zo kan werken was voor mij althans compleet nieuw. Je gaat een relatie aan, biedt je partner een aantal geneugten en als de relatie stukloopt neem je alles van waarde mee als “uitbetaling”.


Is het echt zo?  

Praat mee op Yoors! Lid worden is geheel gratis, sterker nog: je krijgt geld toe. Waar wacht je op?

Word lid


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Je hebt vast wel gelijk, het meeste wat mensen doen op een dag is om er zelf beter van te worden... alhoewel ik toch ook heel wat dingen doe waar anderen dan ook beter van worden. :-) Win-win... :-)
| 18:06 |
Heftig verhaal zeg! Verstandig dat je er niet zo ver in mee bent gegaan. Of we allemaal golddigger zijn weet ik niet... Geld is de sleutel die veel deuren opent maar in het geval van een relatie zijn er vaak gekwetste ego's. Als men dan geld of materieel te pakken krijgt, denkt men; ik heb gewonnen. Zo triest is het misschien soms wel.
| 02:22 |
Ik vrees dat ik een hele slechte golddigger ben ... ik geef eerder alles weg. Maar wat een ervaring, een die je wellicht nooit meer zal vergeten omdat het zo niet bij jou past. De manier waarop Tamara alles zichzelf eigen maakt en Henk voor grof vuil achterlaat. Ik vind het niet kunnen, en ook nog getuigen van zeer weinig respect.
| 07:01 |
Dat zal nog wel even blijven hangen denk ik zo
| 15:13 |
Dat zal je vast nog lang bijblijven.. ik vind dit echt te ver gaan wat ze deed.. En dan ook nog proberen de huur in zak te steken, belachelijk. Hoe is het afgelopen de overige huur periode?
| 14:29 |
Nou uhm... ook een erg lang verhaal zeg maar. De man was natuurlijk ziek, goed ziek. Ik vond hem een keer buiten westen onder zijn keukenblok. Die had hij omgetrokken toen hij viel. Middernacht de ambulance laten komen, maar ja geen huisadres (portugal he) dus bij de rotonde opgepikt en checken. Ze waren verbaasd dat hij met de hoeveelheid drank die hij ophad, uberhaupt nog leefde. En zo waren er nog veel meer verrassingen.... Uiteindelijk werd hij door familie opgehaald en naar Nederland gebracht in een kliniek. Dat is de laatste keer dat ik hem ooit gezien heb. Mijn reis vervolgde een andere richting op.
| 16:02 |
Oh dat was ook schrikken denk ik als je iemand zo vind. Het was de tijd een andere weg in te slaan, wel fijn dat die man door familie werd opgevangen en hulp kreeg..
| 16:05 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen