×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Palliatieve zorg

Palliatieve zorg



Palliatieve sedatie, het fascineerd me ontzettend. Toch is palliatieve zorg enorm zwaar. Mijn “zwakte” in het verzorgen van mensen, is dat ik mijn hart en ziel aan onze zorgvragers geef. Dit heeft iets moois, maar maakt het op sommige dagen ongelofelijk zwaar.Daar sta ik dan afgelopen vrijdag. Aan het voeteinde van een stervende vrouw. De schat, ze was er zo aan toe. Maar ook zo ontzettend bang voor de dood.

Donderdag ochtend verzorg ik haar samen met een collega. “Ik kan niet meer, laat me toch gaan” mopelt ze half in slaap. Ik kijk mijn collega aan, dit kan niet meer. Het is nog vroeg, dus ik besluit eerst contact te zoeken met de arts. Aan de assistent leg ik uit in welk dilemma ik mij bevind. De lieve vrouw is op, wat is nu de juiste weg om te bewandelen? Voorzichtig stel ik voor om haar morfine via een pomp toe te dienen, ze kan de pijn echt niet meer verdragen. Vanuit daar kom ik samen met de assistent bij palliatieve sedatie. Ze zal het voorleggen aan de arts, deze komt zodra ze kan. Dan het moeilijkste deel. Ik moet haar dochter bellen.

Schoorvoetend begin ik mijn gesprek. Jeetje, dit gaat echt nooit makkelijker worden volgens mij.. tot mijn verbazing is de dochter het volkomen met mij eens nadat ik haar uitleg hoe hard haar moeder achteruit gaat. Ze belooft me zo snel mogelijk te komen. Niet veel later zit ik met haar aan tafel. Ook aan haar vertel ik mijn kijk op de “toekomst”. Midden in ons gesprek komt de arts binnen, ook zij sluit zich aan bij mijn voorstel. Laten we eens beginnen met morfine, sederen kan altijd nog. Als ze de volgende dag nog niet “comfortabel” is zoals wij dat noemen, besluiten we samen met de dochter om haar alsnog te sederen.

Terwijl mijn collega de opstart dosis klaar maakt, (dit omdat ik het zelf allemaal even niet aan kan) hoor ik de dochter afscheid nemen. Huilend aan het bed, haar moeder toe te spreken. Het raakt me zo ontzettend.. dan vanuit de slaapkamer een gebroken stem: “kom maar hoor” samen en geëmotioneerd lopen mijn collega en ik naar binnen. Ik blijf versteend staan aan het voeteneinde. Dit is voor mij de eerste keer dat ik deze beslissing heb gemaakt. Alleen heb gemaakt. Vanaf nu voel ik mijn “leerlingen veiligheid” van me af glijden. Hoe ik eerder dit soort ideeën voorzichtig ter sprake bracht bij een collega, heb ik dit zelf opgepakt. Wat een verandering. Wat heftig. Het wordt me teveel en omdat ik met mijn emoties op dit moment de dochter niet wil storen sluip ik de kamer uit.

Op de gang barst ik keihard in huilen uit. Jeetje Gentry, een beetje zelfcontrole is hier wel op z’n plek! Toevallig loopt het meisje met de broodkar net langs me heen. Gaat het wel?? Ik steek, ongelofelijk koel alleen mijn duim in de lucht en loop naar een hoekje om verder te huilen. Bel met mijn lieve vriendin die me weer wat kalmeert. Op de gang hoor ik mijn naam, m’n collega had in de gaten waarom ik me terug trok. Ik verman mezelf, loop met dikke rode ogen terug naar de kamer. De dochter kijkt me aan en zegt, meisje! Je hoeft niet weg te lopen hoor! En geeft me een knuffel.

Sjonge jonge Gentry, daar gaaaan we weer. We lachen samen omdat ik zo emotioneel ben. De hele dag hou ik er nog last van. In de avond krijg ik een appje. “Mevrouw is zojuist gestorven” Gelukkig. Geen lange lijdensweg. Ze kan nu fijn naar haar man, die ze zo ontzettend miste. Bij mij keert de rust ook weer terug. Het is ontzettend waardevol om deze zorg te mogen bieden. En dat huilen? Ach ja. zo heeft iedere afdeling een huilebalk nodig. Ik ken er nog wel een paar! Het maakt mij toch de verzorgende die ik wil zijn.

Toch is het een leermoment die ik mee zal nemen naar het congres waar ik naar toe ga volgende maand. Toevallig, met diezelfde collega. Wat fijn!










Schorelaar
Dit blijven emotionele momenten. Mooi geschreven.
24-01-2018 18:04
24-01-2018 18:04
Petrage
Ja heel herkenbaar Je bent verzorgster maar vooral ook mens en dat mag je best laten zien.
11-02-2017 22:25
11-02-2017 22:25
Karin van der Straaten
Dankbaar dat jij dit werk mag doen, het staat je en daardoor voelen de mensen die t mee gaan maken ook geruster, liefde heet dat
04-02-2017 11:12
04-02-2017 11:12
Piteke van der Meulen
Wat heb je dit mooi verwoord en diep respect voor jou en je werk
04-02-2017 11:01
04-02-2017 11:01
Hans van Gemert
Heftig proces, dat door je manier van schrijven heel mooi en persoonlijk wordt.
04-02-2017 10:34
04-02-2017 10:34