Een eindeloze reis naar ergens - Stap 109


Heeft u ook weleens dat uw reputatie u vooruitsnelt. Dat mensen, die u nooit zelf heeft kunnen beïnvloeden, meer over u weten dan goed voor u is. 

Zij hebben reeds hun beeld van u, helaas gebaseerd op woorden van derden.  

U bent niks meer waard, want een karaktermoord is snel gepleegd, maar kom maar eens onder dat dodelijke stigma vandaan.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Met een klap werd het hok dicht gesmeten en de houten pinnen werden weer in hun gaten gehamerd. 

In het schemer duister ontwaar ik een vorm die langzaam overeind komt. Het is Numico, hij beweegt  moeizaam, maar zodra zijn gezicht afgewend is van onze overheersers verschijnt er een grote glimlach rond de lippen van de jongen.

Ik kan mijn blijdschap moeilijk onderdrukken, maar gelukkig ben ik nog beduusd door de klap die me uit mijn meditatie getrokken had. Ik mocht niet te enthousiast reageren, het zou de soldaten het idee geven dat wij de eerste slag gewonnen dachten te hebben.

Voorzichtig kruip ik naar Numico toe en leg een arm om zijn schouder. “Vertel,”fluister ik.

“Wat kan ik u vertellen meesters,” zei Numico schaapachtig. “Ik verzorg de dieren en het vuur, haal het hout en doe de wensen van mijn meesters.” Het was dezelfde schaapachtige toon die hij in het dorp gebruikte. Een rol die hij zijn hele leven volgehouden had. Het viel hem niet zwaar deze nu weer op te pikken nu het nodig was.

Fluisterend ging Numico verder: “Ze waren in het begin wat ruw met me, maar na een minuut of tien was het ze duidelijk dat ik te dom was om te liegen. Ze werden vriendelijker, bijna aardig. Zorgde voor goed eten,  glazen wijn en bleven maar vragen stellen. Ze zijn wel degelijk opzoek naar ons. Waarom weet ik niet, maar ik hoorde de aanvoerder zeggen dat één van de ruiters Rash op de hoogte moest gaan stellen.”

“Ze noemen ons assesin en verdenken ons van het willen vermoorden van hun leider. Al weet ik niet wat ze tot die conclusie heeft gebracht. Ze weten meer over ons dan ze zo op het eerste gezicht zouden moeten kunnen weten, dat is zeker. Maar hoe komen ze aan die informatie? Al die tijd dat ze me ondervroegen heb ik zitten denken en telkens kom ik tot dezelfde conclusie, Remo.”

Veel meer tijd krijgen we niet, de soldaten komen alweer richting ons verblijf. Na wat Numico overkomen was ga ik er vanuit dat ik de volgende zou zijn. Retsj zouden ze niet aan durven en een vrouw, ik neem aan dat ze die toch alleen ingeval van nood het vuur aan de schenen zouden leggen.

Mijn vermoeden blijkt juist, met behoorlijk wat geweld word ik uit de houten constructie getrokken en voorgeleid aan wat hun leider moest zijn. Zijn ogen zijn donker, maar niet zwart. Zijn gezicht heeft iets fatsoenlijks. Al zou dat waarschijnlijk geen zier uit maken na gezien te hebben waar deze mensen toe instaat zijn. 

Mijn voornemen is mij rustig en open op te stellen. Niet de held uithangen of het bloed onder de nagels van mijn onderdrukkers vandaan halen. Nee, in alle rust zou ik uitleggen wie we zijn en waar we naar toegaan. Dat de zaken waar zij ons van verdenken uit de lucht gegrepen moeten zijn door iemand die probeert een wit voetje te halen of zijn eigen hachje te redden.

Mijn blik hield ik op de grond gericht, ik moest tenslotte angstig overkomen, maar binnen in mij groeide een glimlach. Hier lagen zoveel antwoorden op vragen die ik had. Het zou een schat aan informatie kunnen gaan opleveren. De vraag blijft alleen of we de kans gaan krijgen iets met deze buit aan te vangen? Of zouden wij haar mee het graf in nemen?

Ga naar deel 110 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid