×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 11

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 11


Lezer in het geval dat u zich afvroeg waarom deze reis stapsgewijs gaat. Het is een imitatie van het leven. 

Je kunt het leven niet haasten of vertragen. Zij is soms een stroom versnelling en soms zo traag als dikke...... 

Afijn u voelt hem al, het plaatje is duidelijk. 

Laat ik het niet verder benoemen voor hen die visueel,  olfactoir of nog erger gustatoir zijn ingesteld. 

Bewust van mijn vorige blunder met Numico ging ik er deze keer niet automatisch van uit dat dit ontsproten was aan zijn fantasie. “Dat durf ik je niet te zeggen, weet je meer over hem? Dat zou mij helpen om erachter te komen wie hij is,” probeerde ik. 

“Ik droom al manen lang over hem. Maar meer dan ik u verteld heb weet ik niet. Hij staat voor het raam, hij heeft een vlecht in z'n baard. Hij staart naar de zon en ademt eenzaamheid uit. Alsof hij zijn plaats niet kent, niet weet wat zijn rol is en het zoeken hem uitgeput heeft,” sprak Numico, terwijl hij mij aankeek zonder ook maar even weg te dromen.

Zo veel woorden en volzinnen doorspekt met inzicht verwachtte ik niet van Numico. Ik moest eerlijkheid betrachten tegenover deze jongen. “Ik twijfel aan je woorden Numico, ze passen je niet. Ze zijn als kleren die vele maten te groot zijn,” zei ik zacht. 

Numico moest lachen. "En meester vertrouwt u dan ook niet de beelden die u door krijgt op uw rots aan het water?" Verontwaardigd kijk ik naar dit kind dat een wijsheid ten toon spreidde die hem werkelijk niet pastte. Diep in de ogen van het kind zag ik een schittering, een blik die mij terugbracht tot de kleine jongen, die ik in de kern nog ben.

"Meester, u hier?' Stamelde ik, terwijl mijn ogen moesten overlopen van ongeloof. "Zoon, vanwaar deze enorme verbazing over een simpele verplaatsing van energie. Ik dacht toch echt dat ik je geschoold had in de mogelijkheden van de geest.”

“Meester Oniko u bent het werkelijk, excuseer mijn verbazing, maar deze vorm van  transcendentie is mij nooit eerder ten beurt gevallen.”

"Zoon je accepteert dat je zus je begeleidt in de vorm van een draak, is dat niet velen malen verwonderlijker dan dat mijn geest spreekt door de mond van een onbevangen en zeer getalenteerd kind?”

Numico, nou ja meester Onico keek me doordringend aan. “Of is het van belang dat een entiteit een eigen vorm heeft, waardoor je ze kan categoriseren en combineren tot iets nieuws? In dat geval breng ik je nu waarachtig in verlegenheid. Want twee verschillende hokjes vormen samen een derde, een die is opgebouwd uit delen van twee vaststaande vormen. Dat is niet mogelijk zolang je vasthoudt aan de vaste vormen."

Deze les had de meester mij gedurende zijn leven al meerdere malen geprobeerd duidelijk te maken, maar de onderzoekende registrator die ik ben en de leraar die in mij schuilt hadden er een zware taak aan dingen te accepteren zonder ze te classificeren.

En nu na zijn vertrek van deze wereld kwam hij zijn woorden dusdanig veel kracht bijzetten dat zelfs een ongelovige stijfkop als ik moest toegeven dat zijn inzicht terecht was. Vormen liggen niet vast en het oog ervaart enkel hetgeen zij gewend is. Zo voorkomt ze dat de hersenen of het derde oog een nieuwe vorm kunnen aanschouwen, één die opgebouwd is uit oude beelden die reeds hun plaats hadden. Net zoals een zoon die tien jaar rondgezworven heeft en na vele omzwervingen thuis komt voor zijn moeder nog immer de jongen is die vertrok. Haar hersenen bevatten niet dat deze man een vreemde voor haar is, het plaatje is namelijk reeds gecategoriseerd.

Next Step >>

<< Previous step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te Schrijven/Bloggen



Wordt Yoors lid!

Aanmelden




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties