×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 125

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 125


Bent u na jaren wel eens teruggekeerd naar de straten van uw jeugd? Het schoolgebouw waar zoveel eerste herinneringen liggen. De plek waar u zich verstopte, waar u uw eerste kus ontving. 

Terugkeren naar waar alles begon maakt u tevens bewust hoe ver u gekomen bent. 

Bewust van hoeveel afstand u genomen heeft van de rotzooi en de pijn, die jaren lang over u uitgestort werd en van hoeveel mooie herinneringen vergeten zijn geraakt?

Ik was terecht terechtgewezen, al beviel de keuze mij nog steeds niet. Reiko's verhaal was aannemelijk. Ik vertelde hem wat ik voor verhalen kende over dit legendarische gebied. Reiko's ogen werden groter. “Jullie stam heeft jaren geleden in deze streek gewoond? Maar jullie komen van een heel andere kant. Allemachtig weet je het zeker? “

De eerlijkheid gebood me om nee te zeggen. ”Maar,” sprak ik, “als mijn vermoedens juist zijn dan ligt niet ver achter die bergkam de zee.”

Reiko keek me weer aan, “Je weet zeker dat je niks van dit gebied weet, hier nog nooit van gehoord heb? Want ja vanaf die kam kun je de zee zien.”

Een warm gevoel kroop vanuit mijn onderbuik omhoog. Het gevoel na al die tijd weer thuis te zijn, ook al was ik hier nog nooit geweest. De zee te zien die onze voorvaderen bevoeren was een eer, die geen van mijn stam nog te beurt was gevallen.

Er flonkerde hoop op in mijn ogen, mijn voorvaderen hadden me teruggeleid naar de plek waar alles begonnen was. Een plaats die we moesten verlaten om te overleven. Nu werd ik er naar toe teruggeleid, om er opnieuw voor te zorgen dat onze stam zou overleven.

De angst die ik voelde toen ik besefte welk gebied we betreden hadden verdween. Ik voelde de kracht van hun bescherming en de zekerheid dat we nog steeds op de juiste weg zaten.

Numico had ons hele verhaal gevolgd en ook in hem zag ik een verwondering over onze terugkeer naar de heimat. ”Hoe zorgde Martuks voorouders dan voor bescherming als ze hier naar toe trokken? Ze moeten toch iets geweten hebben om zich te beschermen? Het zou niet logisch zijn dat ze anders keer op keer terugkeerde.”

Ik vertelde de jongen verder over Martuk. En terwijl ik vertelde herinnerde ik me dat het een vraag was die ik Martuk ook gesteld had, zoveel jaren geleden. Maar wat was het antwoord geweest, was er een antwoord geweest, of had de oude man zich in stilzwijgen gehuld?

Het kwam niet bovendrijven, ik zag zelfs de ogen van Martuk voor me toen ik het vroeg. De lijnen en rimpels samen trekken in een grimas opzoek in zijn verouderde brein naar het antwoord dat ergens tussen bergen aan stoffige informatie moest liggen. Maar het antwoord kwam niet.

“Numico, ik weet het niet meer moet ik je bekennen. Maar onze voorvaderen hebben ons hierheen geleid en ik denk dat het antwoord ons ook gebracht zal worden.”

Toch bleef het me bezig houden, volgens Martuk was het een warme luchtstroom vanaf zee geweest, die dit gebied ten alle tijden van vocht en warmte voorzag. De berg beschermde haar voor de dodelijke zoute stormen van zee. Zo had dit gebied in alle bescherming kunnen groeien tot een broeierige plek, waar de natuur in al haar weelde kon gedijen. De genezers trokken hierheen en waren verbaasd van haar schoonheid en kracht. Steeds verder trokken ze het gebied in, maar als snel kwamen ze oog in oog te staan met de gevaren. Meer kwam er niet, maar het voelde alsof er wel meer was.

Ga naar deel 126 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




caro.sael Davinchy
Waar ik opgroeide, was op m'n 16 al 16 keer verhuisd. 
13-07-2018 12:01
13-07-2018 12:01 • Reageer
maartenvc
Terug naar de oorsprong
12-07-2018 17:43
12-07-2018 17:43 • Reageer
frieke
toen ik naar de plek terug ging waar ik als kind ben opgegroeid was er niet veel meer te herkennen
03-05-2018 20:03
03-05-2018 20:03 • Reageer
Candy
Ik mis niets van waar ik afkomstig ben....  Heel blij en gelukkig, en vooral trots om mezelf dat ik afstand genomen heb van de mensen die mij verwekt en gebaard hebben ... Ik heb niets aan jaloerse en destructieve mensen.
27-04-2018 10:13
27-04-2018 10:13 • 1 reactie • Reageer
Guus Eftychía
Dat klinkt zo herkenbaar👍
27-04-2018 11:28
27-04-2018 11:28 • Reageer