Een eindeloze reis naar ergens - Stap 130


Waarom lijkt het leven aan de andere zijde altijd mooier. Natuurlijk niet aan gene zijde, maar daar waar u zich niet bevindt. Waar dat ook mag zijn.

 "Altijd, altijd ben ik elders. Altijd verlangen in mijn kop. Op zolders wil ik steeds naar kelders,en in kelders juist weer hogerop."

Toch lijkt het uitzicht, wanneer je daar eindelijk bent aangekomen, verdacht veel op dat wat u zag toen u vertrok. Het is niet de omgeving die u dient te veranderen als u werkelijke verandering wilt.

Na lang staren bedacht ik dat als de treden aan de overzijde uit de wand gehakt zijn, ze niet zichtbaar zouden zijn voor iemand die daar aan de rand van die kloof staat. Ik liet me op mijn buik zakken en schoof langzaam een stukje vooruit, zodat mijn hoofd en schouders voorbij de rand van de kloof boven de diepte hingen.

Enkele meters rechts van mij was het antwoord. Ook aan deze zijde waren er treden uitgehouwen in de rots en deze liepen in dezelfde richting als de trede aan de overzijde. Ik stond op en zwaaide naar boven. Reiko hield me al enige tijd in de gaten en ik voelde dat hij wilde vertrekken. Ik stapte over de rand op de eerste trede. Alle gezichten trokken even wit weg, totdat de schrik plaatsmaakte voor een gejuich.

Terwijl de rest afdaalde ging ik voorzichtig de trap af. De treden waren breed genoeg om niet heel angstig te hoeven zijn ten aanzien van de diepte aan mijn rechterzijde. Toch probeerde ik dicht bij de muur te blijven. Tenslotte had ik geen idee hoe lang deze trap al niet meer gebruikt was. Het was goed mogelijk dat wind en regen de hardheid van haar treden had aangetast. 

De trap maakte een flauwe bocht, daarachter moest de oplossing liggen. Waar leidde dit heen? Ik kon me niet voorstellen dat deze trap nog honderden meters de diepte in ging,om dan uiteindelijk bij het water aan de voet van de wand uit te komen. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten op het antwoord.Want na de bocht te hebben genomen lag daar een smalle, maar zo op het eerste oog nog redelijke intacte brug. 

Dikke gevlochten touwen vormde samen met enkele houten planken een verbinding met de overzijde. Ze was duidelijk aan erosie onderhevig geweest. Er miste vele stukken hout, maar het touw was zo dik en blijkbaar van een dusdanige kwaliteit dat  ondanks dat ze decennia lang blootgestaan had aan de elementen, ze nauwelijks verweerd leek. 

Het touw was droog en hard, doch buigzaam en krachtig. Ik kon me niet voorstellen waarvan het gemaakt moest zijn om na zo veel jaren nog zo'n kracht te bezitten, maar ik was er erg blij mee. Ik gaf één van de onderste touwkabels een harde ruk. Twee houten planken, die vast leken te liggen en er op het eerste gezicht betrouwbaar uitzagen, hadden hun leeftijd goed weten te verhullen, maar moesten nu toch kleur bekennen en stortte de diepte in. Nu was de brug bijna ontdaan van al haar hout, maar het touw had nog niet eens gekraakt.

Al was mijn vertrouwen in het werk van mijn voorouders, althans zolang niemand het tegendeel kon bewijzen ging ik daar voorlopig van uit, na deze simpele test gegroeid. Toch was ik van plan te wachten op Retsj om deze brug aan een laatste proef te onderwerpen.

Retsj zijn kracht deed de touwen niet breken, wat mij voldoende leek om de oversteek te wagen. Om geen onnodig risico te nemen bond ik een touw om me middel. De kloof was niet breed, waarschijnlijk een stap of  zeven, acht, dus mocht ik vallen zou ik niet te pletter slaan tegen de berg.

Met het touw stevig om mijn middel en Retsj die het uiteinde vasthield, begon ik aan de brug. De touwen vierden onder mijn voeten en ik voelde een lichte slinger bij elke beweging die ik maakte. De brug gaf geen krimp. Ver onder mij lag het water, maar ik had al het vertrouwen in Retsj. Wat er ook gebeurde met de brug, hij zou mijn gewicht met gemak de wand ophijsen. 

Zonder enig probleem haalde ik de overzijde en draaide me om naar mijn vrienden, die dit schouwspel gespannen hadden aangezien. Reiko lachte: “Kom maar terug, want je bent de bepakking vergeten,” grapte hij opgelucht.

Ga naar deel 131 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!