×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 144

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 144


We hebben allemaal behoefte om soms eens geheel van omgeving te veranderen. Gewoon even helemaal iemand anders te kunnen zijn. 

Maar wat als je iemand anders moet zijn en dat alles wat je bestaan doel gaf op losse schroeven is komen te staan. 

Volledig verloren opzoek naar je eigenheid, een eindeloze reis op weg naar jezelf.

 

We zouden nog enkele dagen hier blijven. Uit voorzorg dat de ergste storm rond Reiko, die na vandaag toch een nieuwe naam aan zou moeten nemen, was gaan liggen. Dat besloten te hebben, althans dat zou ik voorleggen aan de rest, hield ik nog één probleem over.

De drie gevangenen, wat te doen met hen? Doden ging mij te ver, maar zij zouden ons te makkelijk kunnen verraden. We konden ze toch niet gebonden laten sterven van honger en dorst? Ze ergens onderweg achterlaten gaf te veel risico's, ze zouden zo de stad bereiken en wij zouden ontmaskerd worden.

De oplossing kwam opeens en hij was zo eenvoudig,  hij moest haast wel gezonden zijn.  Als we nu eens alle werktuigen en bruikbare middelen zouden verwijderen. Dan zou het ze een eeuwigheid kosten om, naast het verzamelen van voedsel, primitieve gebruiksvoorwerpen te maken. Laat staan het bouwen van een zeewaardig vlot. We hoefde slechts de touw brug te vernietigen bij ons vertrek om er zeker van te zijn dat ze de eerst komende jaren niet uit deze oase zouden ontsnappen. Dat zou toch voldoende tijd moeten zijn om onze plannen te vervullen. Een genoegzaam gevoel maakte zich van mij meester, toch kon ik niet wachten tot de week voorbij was en we zouden vertrekken.

Dadrie besloot bij zijn zus te blijven, hij stond geheel achter ons idee, maar was voorzichtig wat betreft de haalbaarheid. Hij geloofde niet in de voorouders, hij geloofde niet in vorige levens. Maar hij geloofde inmiddels ook niet meer in roem, geweld en het feit dat dit het enige leven was. Dadrie had een soort identiteitscrisis. Niet dat hij dat duidelijk liet blijken. Het bleek meer uit de momenten van afwezigheid en de teruggetrokkenheid. Zaken waar hij voorheen geen last van leek te hebben gehad.

Het was niet vreemd, de man had zijn hele leven onder het juk van zijn vader geleefd. Nu hij besloten had zich vrij te maken van het juk,dat hem sinds zijn vroege jeugd beklemde, lag er een wereld voor hem open. Een wereld waarin hij zelf de antwoorden moest scheppen. Iets wat tijd en energie vergt en het 'toeval' wou dat we tijd in overvloed hadden. Er was nauwelijks werk, aangezien voedsel en water in overvloed te krijgen waren.

Numico en ik gingen 's morgens vissen,nou ja ik ging vissen en Numico ging mee,  terwijl Cabilah en Dadrie het bos en het land door zochten om de groenten en granen te vinden. De langdurige afwezigheid van de mens had de struiken hun gecultiveerdheid doen loslaten. Hierdoor groeide de voedzame bestanddelen wat minder nadrukkelijk. Toch was er nog meer dan voldoende te vinden. Wat logisch is als je bedenkt dat het land een hele nederzetting moest voeden.

De rest van de dag moesten we zien door te komen. In mijn geval door te worstelen, want de nieuwsgierigheid was ik nog steeds niet kwijt. De reis voortzette, nieuwe wegen bewandelen, nieuwe zaken ontdekken, het bleef me bezig houden. Met name die stad.

Nu Dadrie had gezegd dat er sprake was van een behoorlijke beschaafde groep mensen. Iets wat ik aan de hand van wat ik gezien had niet had verwacht, was mijn nieuwsgierigheid nog sterker aangewakkerd.

Deze stad scheen de modernste te zijn van het rijk. De grote huizen hadden waterbronnen, zonder aan de rivier te liggen. Het werd door geulen en goten van huis naar huis gevoerd en kon door een simpel aftap systeem of pomp in huis getapt worden. De huizen werden 's winters verwarmd, niet door een vuur zoals bij ons. Dat had geen of weinig nut doordat elke kamer in huis dan een vuur nodig had, nee onder de vloeren waren holle ruimtes waar gestookt kon worden. Dit verwarmde de vloeren en dus het huis.

Men liet kleding maken in de meest fantastische kleuren. De rijken hadden zelfs mensen in dienst om voedsel te bereiden. Het leek me belachelijk, maar blijkbaar kon alles met geld gedaan worden en mensen deden er wekelijk alles voor.

 

Ga naar deel 145 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

 


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




Candy
Op naar de beschaving ...
19-07-2018 11:14
19-07-2018 11:14 • Reageer
maartenvc
interessant , benieuwd naar de rest
13-07-2018 21:27
13-07-2018 21:27 • Reageer
notifications_noneadd
09-10-2018 13:50
2 volgers , 1 antwoord