×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 145

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 145


Heaven is a place on earth, nou als heaven dat is, dan is hell het ook

Die plek waar we onze eigen staart achterna zitten tot in het oneindige. Waar we als een kip zonder kop een eeuwigheid opzoek zijn naar dat wat we nooit zullen vinden. 

Verblind door behoeften, verdoofd door emoties. Een eindeloze leegte, een bestaan als een zwart gat.

4

Dadrie´s verhalen hadden me erg geboeid. Maar des ondanks kreeg ik niet het gevoel dat deze stad een paradijs was. Alle bezit en welvaart had een prijs, mensen raakte de oude riten kwijt. Ze vervingen deze door materiaal, om de leegte, die het verlies van contact met de elementen en de voorvaderen achterlaat, op te vullen. Maar deze vulling leek me tijdelijk, aangezien vervulling niet kan komen uit voorwerpen. Zij bevind zich in het ritme van het leven, het gevoel van waarde dat ontleend wordt aan daden.

De zorg voor jouw land, dat zorgt voor de voeding die nodig is voor je stam. De zorg voor de dieren die jij,  wat zorgt voor melk en  huiden voor warme winterkleren.  Een zorg die niet stopt bij je directe familie, maar zich uitspreid naar de hele gemeenschap indien mogelijk. 

Contact met de elementen, waardoor je het land wat je gebruikt dankt voor de oogst. Luisterend naar de geesten, zodat je net op tijd oogst. Allen schijnbaar normale zaken, maar wel zaken die je een goed gevoel over jezelf en je leven geven.

De welvaart in deze stad was mijn insziens enkel en alleen gebaseerd op hebzucht, ziekelijke hebzucht. Wat de zwakste in de samenleving in een nog zwakkere positie dwong.

Zij zijn zonder kennis, zonder verdediging. Hun positie kan worden uitgebuit, aangezien ze geen keuze hebben. Als deze groep te zwak of te groot wordt is het simpel genoeg om ze een handreiking te doen. Zodat je de sociaal zwakste kansen bied zich op te werken naar een hogere standaard. Dit gebeurde weliswaar ten koste van de wereld buiten de eigen regio, waarin niemand weet heeft van de machtswellust die hun tegemoet komt. 

Zodra het leger arriveert is het te laat, de voormalige sociaal zwakken nemen de bezittingen over van hen die ze onderdrukken. Zo ontstaat er een nieuwe sociaal zwakke onderklasse. Die wederom uitgebuit kan worden. Tot ook deze besluit in opstand dreigt te komen.

Dit kan zo doorgaan tot de dag dat de wereld nog enkel een onderklasse en een bijna minimale bovenklasse kent. De twee groepen zijn werelden van elkaar verwijderd, en dan is er opeens geen mogelijkheid meer tot uitbreiding. De wereld is volledig bezet, door hebzuchtig overheerst. Zij laat een spoor van vernieling en verdriet na en nu er geen manier is om de laagste regionen te bevredigen zijn er slechts enkele slot scenario's die resten.

De maatschappij vreet zichzelf op. Er ontstaat een chaos waarin er geen sprake meer is van samenwerking. Kleine cellen zullen weer voor hun eigen overleving gaan zorgen. Ze maken zich los van de samenwerking, die hen gevangen hield. De overheersers, zij die bezitten, wordt hun bezit en macht ontnomen door de onderklasse. Dit zal gepaard gaan met veel bloedvergieten aangezien beide niet zullen wijken tot hun doel bereikt is.

Het is ook mogelijk dat de arme onderklasse zijn rol accepteert. Het besef dat er eens vrijheid was zonder overheersing zal verloren gaan. Als snel zal er een dag komen dat niemand meer twijfelt dat dit de enige manier van leven is. Als loonslaaf van een rijke, machtige, hebzuchtige heerser. Instaat te overleven, maar met geen enkele kennis van vrijheid, gelijkheid en geen mogelijkheid eigen keuzes en beslissingen te maken.

Mensen zullen gewend zijn dat hun leven wordt gestuurd door hen die het spel bepalen. Ze zullen af en toe een vette kluif toegeworpen krijgen, zodat ze denken het goede leven te leiden. Terwijl een select gezelschap er alles aan zal doen om haar onderdanen te moe en te afgeleid te houden. 

De grote onderklasse mag een traptrede zijn onder de voeten van de hebzuchtige. Ze mogen het publiek zijn dat hun nieuw verworven rijkdommen kan aanschouwen en bewonderen. Om zich daarna te kunnen onderdompelen in dromen dat ze op een dag zelf bezit zullen hebben.

Om deze droom te verwerkelijken zullen zij zich storten in de maalstroom, om zonder het te beseffen jaren later ook dat stuk materie te bezitten. Iets wat de hebzuchtige al jaren daarvoor beschikt hadden.

Hun onderdaan heeft levensjaren gegeven, zodat zij konden groeien en nu deelt die loonslaaf mee in de winst door zelf materie te bezitten, materie die hij ooit zo bewonderd had. De hebzuchtige lachen als ze zien hoe hun onderdanen met oude rommel, die zij al lang hebben weggedaan, lopen te pronken.  Hoe ze hun medemensen aansteken om zich ook weer in te zetten voor hun groei, opdat ook zij op een dag iets kunnen bezitten.

Verloren zullen ze zijn. Gevangen in hun hebzucht op micro niveau zien ze niet in dat ze een speelbal zijn van de selecte groep die het spel op macro niveau speelt. Op dat niveau hebben ze onbeperkte keuze vrijheid, zij hoeven niet mee te gaan in de maalstroom. Zij kunnen hun werkelijkheid scheppen en in richten zoals ze willen. 

Helaas is deze groep zo verliefd op het spel en hun godenstatus, dat ook zij verloren zijn voor het vinden van vervulling.

 

Ga naar deel 146 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

 
 


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties