Een Eindeloze reis naar Ergens - Stap 154


Fake news heet het tegenwoordig, maar lezer propaganda is toch van alle tijden. Iedereen zet de waarheid naar zijn hand, bewust en mogelijk nog vaker onbewust. 

De vijand is altijd slechter aan de overkant, maar dat geldt wel aan beide zijde van de grens. Pilatus waste zijn handen in onschuld, maar zijn propaganda stunt is 20 eeuwen later nog niet vergeten. 

Dus wanneer weet je zeker dat wat jouw bron je voorspiegelt een neutrale representatie van de werkelijkheid is?

 

Het was op de ochtend van de derde dag dat Cabilah ons riep. Wij lieten ons spel voor wat het was en kwamen aan de rand staan. “Kijk daar. Dat moet Kreytu zijn, ik herken zijn manier van bewegen. Hij inspecteert dagelijks de landerijen. De afgelopen dagen samen met Dadrie, maar nu is hij alleen. Aan de zadeltassen, die hij draagt, denk ik dat hij verder weggaat dat gebruikelijk.”

Ook wij zagen een man de stallen in gaan met zadeltassen over zijn schouder, om er even later op een zwart paard uit te komen en met hoge snelheid naar het noorden te vertrekken. Dit kon van alles betekenen, maar ondanks Cabilahs protesten, ze wou nu bij Dadrie gaan kijken, besloten we de kaars af te wachten. De dag, maar vooral de avond uren kropen voorbij totdat eindelijk de kaars werd ontbrand, het waren er twee.

Cabilah had afgedwongen dat als ze zou wachten, zij degene mocht zijn die poolshoogte zou gaan nemen. In het ergste geval kon ze zich er op beroepen dat ze de ex-vriendin met spijt gevoelens was. Dat ze Dadrie achterna was gereisd en hem eindelijk had gevonden.

Gedrieën zaten we gespannen op de rand, Numico aaide Monta, terwijl hij probeerde iets waar te nemen van de afdalende Cabilah. Mijn ogen waren gericht op de verlichte ruiten van het landhuis, waar ze dadelijk op zou moeten duiken. Er waren nog bediende in het landhuis wat inhield dat Cabilah via het juiste raam contact moest maken met Dadrie.

Met gebalde vuisten en gekromde tenen staarde ik naar het huis, ik dacht wat te zien bewegen op de weg langs één van de schuren. Ook Numico had het gezien en stootte mij aan, terwijl hij in die richting wees. Het liefst was ik zelf gegaan, maar een afspraak was een afspraak. Nu ik zag hoe Cabilah rond het huis sloop, als een kat de ramen benaderde en vanuit beide zijde de kamers door spiedde was ik blij dat zij dit op zich genomen had. Bij één van de grote ramen aan de voorzijde hield ze langer halt, toen zag ik haar hand langs de ruit gaan. Niet veel later verscheen er iemand bij het raam en verdween Cabilah naar de achterzijde.

Het duurde dusdanig lang dat ik me zorgen ging maken, maar toen verscheen er bij één van de niet verlichtte kamers op de boven etage, als ik goed tel de kamer van Dadrie, een kaars voor het raam. Even later dacht ik in het duister een persoon langs de stallen weg te zien sluipen.

Hijgend kwam ze bij ons zitten, we zaten inmiddels rond het kampvuur en het was aanzienlijk kouder dan de voorgaande nachten. Numico pakte een kruik wijn en gaf hem aan de nog na hijgende vrouw. Na een aantal slokken werd haar ademhaling rustiger.

“Tot nu toe gaat alles uitstekend. Hij was hartelijk ontvangen, Kreytu had wat geruchten gehoord en was bang dat hij zijn vriend niet meer in levende lijven te mogen begroeten. Dus je kunt je voorstellen dat hij prettig verrast was toen Dadrie daar voor hem stond. Hij slikte het verhaal voor zoete koek en bood mijn broer aan zolang te blijven als hij nodig vond. Dadrie heeft het aanbod dankbaar aanvaard en heeft aangeboden op het land te helpen. Daar had Kreytu op gehoopt, hij heeft nog steeds te weinig boeren en te veel grond dus de extra handen waren welkom.

Blijkbaar heeft Kreytu het niet zo op het leger, want hij feliciteerde Dadrie met zijn ontsnapping. Hoe groot zijn antipathie is weet Dadrie nog niet, maar hij heeft er wel naar zitten vissen door bepaalde anekdotes te vertellen in de hoop een duidelijke reactie te krijgen.

En als ik Dadrie mag geloven is de hekel van Kreytu aan het leger niet onder stoelen of banken te steken. Vanmiddag is hij vertrokken naar een bevriende landeigenaar, waar hij de nacht doorbrengt en morgen ochtend keert hij terug. Het ging om handel, maar ik maak me zorgen. Het kan zo maar zijn dat hij versterking aan het halen is om Dadrie in te rekenen. Maar de dichtstbijzijnde militaire eenheid is op drie dagen lopen van hier en in deze arme, verlaten regio bezitten de gewone soldaten geen paarden."

 

Ga naar deel 155 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

 
 


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid