×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 162

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 162


Al die rotzooi, die opgerakeld wordt tijdens het opstoffen van de rommelzolder die uw geheugen heet, doet zoveel stof opwaaien. 

Stofdeeltjes waar u het bestaan jaren lang van ontkent heeft, maar die nu uw geestelijke luchtwegen ernstig aan het irriteren zijn. 

Het maakt niet uit of u schreeuwt, spuugt of kotst. Er is maar één weg, er uit. 

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

 

Er broeide iets tussen die twee, misschien wisten ze het zelf nog niet, maar de hele kamer gloeide op tijdens hun aanraking. Numico keek naar mij en knikte voorzichtig. We vertrokken naar onze vertrekken. Ook Dadrie vertrok, de twee bij het vuur achterlatend.

In de dagen die daarop volgden bleek de vonk die nacht iets te hebben doen ontvlammen. Dadrie pestte zijn kameraad met zijn afwezigheid tijdens de werkzaamheden. Cabilah liep zingend door het huis, wat anderen weer van hun werk hield, maar er was duidelijk iets gebeurd.

Gedurende de avonden vertelde ook Dadrie over zijn verleden. Over zijn onbewuste haat tegen het leger wat hij aanvoerde en vooral over zijn onlangs recent ontketende kentering. Over de woede die hij voelde en de vrijheid, die hij nu beleefde. Hoe hij zich eindelijk weer ´echt´ voelde. Hoe hij na jaren van Reiko nu eindelijk weer Dadrie geworden was.

Zelfs ik ontkwam er niet aan mezelf wat meer bloot te geven. Mijn angsten ten aanzien van het verlaten van mijn dorp en het leiderschap wat me opgedrongen werd. De angst om mensen lief te hebben, mijn zus.

Dadrie bleek maar al te vaak gelijke gevoelens te hebben gehad. Mogelijk was hij er minder bewust van geweest, maar ze waren er wel degelijk. In mijn ogen was hij een geboren leider, maar in zijn ogen begreep hij niet waarom men hem volgde. Hij was onzeker over alles, onzeker omdat hij niet kon zijn wie hij werkelijk was. Daar werd hij zich nu pas bewust van. 

Ook ik werd nu pas bewust van wie ik ben. Dat de keuzes mijn keuzes zijn, dat ik niks hoef te accepteren voor wat het is. Dat ik alles kan veranderen. Die uitkomst is positief of negatief afhankelijk van hoe ik met die verandering, die mijn keuze teweeg brengt, omga.

In deze nachten leerde we waarschijnlijk meer over onszelf dan in ons hele voorgaande leven. We hadden vrienden die naar ons luisterde en meeleefden met wat we voelde.

Alleen Numico mengde zich niet vaak in de gesprekken, het leek alsof hij luisterde. Maar hij sprak nauwelijks. Hij mediteerde veel, werkte hard en was vaak afwezig ook al was hij aanwezig. Zo had ik de vrolijk jongeman nooit gezien, zijn ogen waren serieus, zijn mond licht gespannen. Als hij mij iets wou vertellen zou hij dat doen, daar kende ik hem goed genoeg voor. Maar wat hem bezighield was iets wat hij nog niet kon of wou delen. Ondanks mijn eeuwige nieuwsgierigheid gunde ik de jongen zijn ruimte. Ik wachtte af, berustend in de zekerheid dat als de tijd daar was hij mij zou inlichten.

De morgen was zonnig begonnen, maar inmiddels hadden dikke wolken haar stralen volledig geabsorbeerd en was het geel groene landschap overdekt met een donker grijze deken. Het was geen weer waar je vrolijk van werd, het had iets triest, iets zwaars. Maar ondanks dat ging alles eigenlijk best goed, financieel lagen we op schema, vanavond zouden Dadrie en Kreytu terugkeren van de markt en morgen zouden we rustten.

Terwijl ik wederom tot mijn knieën in het koude water sta te zoeken, besef ik me iets. Het moet maanden geduurd hebben, maar Numico's woorden zijn eindelijk volledig tot me doorgedrongen en hebben mijn angst weggenomen.

Mijn doel is het doel dat ik voor mezelf schep. Wanneer ik niet meer geloof in dat doel, mag ik haar zowaar ook verwijderen. Er bestaat geen falen, mijn leven is een aaneenschakeling van keuzes en wanneer ik op een zeker moment iets anders verkies dan daar voor mag een ander dat mogelijk als zwak ervaren. Maar als ik dat doe uit de volle overtuiging van mijn hart is dat de meest sterke keuze. Voor het stellen van een doel is lef nodig, maar voor het loslaten van een gesteld doel en daar in alle eerlijkheid voor uit kunnen komen is minstens even veel lef nodig. 

Ik voel de laatste restjes angst het water in glijden en meegevoerd worden met de stroom. Ik voel me bevrijd. Ondanks de kou vult een warme gloed mijn lichaam.

 

Ga naar deel 163 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

 
 


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!

 



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties