Een eindeloze reis naar ergens - Stap 18


Lezer ergens heeft u misschien een tweelingziel,een doppelgänger of gewoon iemand die u vanaf de eerste seconde al intrigeert. Of misschien pas na de laatste seconde. 

Het hoeft niet altijd mooi te zijn, het kan pijnlijk en zelfs gevaarlijk zijn dergelijke personen toe te laten. 

Maar u heeft vast ooit die vreemde vibratie gevoeld, dat gevoel dat niemand eerder opriep.

Onzeker over wie er tegen me sprak, keek ik in de diepe ogen van dit kind. Er was geen spoor van Oniko te bekennen. Deze woorden kwamen echt voort uit een wezen dat nog ver van volwassenheid verwijderd was. Een kind dat niet bijster slim zou zijn. 

“Numico, waar haal je die wijsheid vandaan. In alle eerlijkheid in de klas en volgens je ouders blink je niet bijzonder uit. Toch verbaas je me regelmatig, door over diepgaande zaken te spreken alsof je het over een alledaagse gebeurtenis hebt.”

Numico zweeg even, keek bedenkelijk en sprak toen voorzichtig. “Meester in alle eerlijkheid, u, maar zeker mijn ouders zijn hele lieve mensen, maar jullie manier van denken is niet de mijne. Ik weet dat jullie mij raar vinden, omdat ik er heel lang over deed voordat ik mijn veters kon strikken. En dat jullie niet snappen waarom ik niet met de drietand eet, maar met mijn handen. In mijn hoofd zijn zo veel verhalen gaande, mijn ogen aanschouwen zo veel wezens en mijn oren ontvangen zo veel boodschappen. Dat vind ik veel leuker dan knopen leggen of met bestek eten, want dat kan altijd nog.”

“Daarnaast ga ik zo op in die dingen, dat ik vergeet hoe ik mijn handen en voeten moet gebruiken. Dat heeft me eigenlijk wel geholpen. Mensen kijken nu niet raar naar me, omdat ik anders ben. Ze kijken liefdevol en denken ach, daar gaat die schat, die lieve slome Numico. Laten we hem maar niet lastig vallen, hij kan ons toch niet echt helpen. Al mijn broers en zussen hebben taken en krijgen regelmatig op hun kop, maar mam en pap zijn al blij als ik na een halfuur mezelf aangekleed heb.”

“Het valt niemand op als Numico weer een halve dag weg is, die zal wel weer ergens zitten te dromen. Zo kan ik de lessen leren die ik hoor van de dieren, van de planten en soms van mensen. Mensen die niemand schijnt te zien. Ik kan namelijk heel goed luisteren,” besluit Numico.

Zijn ogen waren de hele tijd op de grond gericht, ik denk uit onzekerheid. Nu kijkt hij schuchter omhoog, alsof hij bang is voor mijn reactie. “Bij mij is je geheim veilig. Ik zal je niet verraden, maar ik ben heel blij dat je me zo zeer vertrouwt dat je me dit durft te vertellen.” 

“Dat krijg je als je zelf eerlijk bent,” zegt Numico met grote ogen, waaruit toch enige opluchting spreekt.

Een paar meters achter de jongen ligt een omgehakte boom, hij ligt daar zo uitnodigend dat ik me niet kan verzetten tegen de behoefte daar even te gaan zitten. Ik geef Numico te kennen mij te volgen.

Zittend en zwijgend op de oude boom dringt het besef, wat een bijzonder mens Numico is,  pas tot me door. Een beetje verlegen, omdat ik dit nooit eerder in hem herkend heb. Ik kijk hem aan en 'toevallig' kijkt hij net op  hetzelfde moment terug. Nog voor we kunnen spreken krijgen we beide  de slappe lach. 

We lachen van opluchting, omdat we onze geheimen eindelijk kunnen delen. We lachen, omdat we zonder dat te bespreken weten dat we elkaar gevonden hebben. Omdat de band van een eerder leven hersteld is en die kennis kietelt onze zielen.

Next Step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te Schrijven/Bloggen



Wordt Yoors lid!

Aanmelden