×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 183

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 183


"Een glimlach van een kind, doet je beseffen dat je leeft."

Is dat ook andersom, de dood of doodsangst in hun ogen doet eenieder zelf een beetje sterven?

De leegte die achterblijft wanneer je je kind niet meer zult of kan zien.

Tijd heelt alle wonden, maar dicht helaas nooit een dergelijk gapend gat.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Er was enkel twijfel of ik haar de woorden zou laten lezen. Mijn besluit was ze haar te geven wanneer ik al reeds ver van dit paleis verwijderd ben. De dagen die ons restten zou ik niet besmeuren met verdriet. Na dit besloten te hebben voelde ik eindelijk de rust tot me komen die nodig was om de droomwereld binnen te treden.

Hoe weet ik niet, maar ik slaagde in mijn opzet te genieten zonder tranen. Ze fantaseerde over een nieuw leven, een wereld waarin mensen hun vervulling vonden door hulp te bieden in plaats van materie te willen ontvangen.

“Weet jij waarom mijn man dagen lang met die jongen optrekt?”

Ik besefte me dat ik Numico al geruime tijd niet gesproken had, ik wist niet wat dat betekende, maar het maakte me onzeker. “Numico heeft dromen gehad waarin hij uw man ontmoette, hoe vreemd het ook moge klinken dat is waarvan ze elkaar kennen. Numico zou een boodschap bezitten voor de Sikh. Het enige wat ik zeker weet is dat deze boodschap betrekking heeft op de nieuwe wereld. Een wereld op wiens drempel we inmiddels staan. Of we deze zullen overschrijden hangt, naar ik meen, geheel van Numico af.”

Ik wist niet wat ik haar meer moest vertellen. Zouden mijn woorden Numico's voorzichtig opgebouwde relatie verstoren? Niet dat ik veel meer wist, maar iets in mij wou haar op de hoogte brengen van de verschrikkingen, die ik in een visioen, maar ook in werkelijkheid aanschouwd heb.

“Wat was jouw reden je dorp te verlaten, alles wat bekend was achter je te laten?

Want ik heb inmiddels begrepen dat jij deze reis in eerste instantie alleen bent aangevangen. Dat de jongen jouw na enkele dagen gered heeft en je hem, ondanks zijn verzoek, niet had meegenomen. Klaarblijkelijk ben je op dat besluit terug gekomen.”

Het moest er maar van komen, ik kon haar niet voorliegen, daarvoor had ik haar te lief. Zaken verzwijgen was bijna even erg. Ik deelde mijn visioen als eerste met haar, tot in de bloederige details. Details, die mij ertoe aan hadden gezet mijn dorp te moeten beschermen. Ik vertelde haar dat ik daarnaast zoekende was naar het antwoord op Numico's vraag. Een vraag die achteraf gezien slechts een manier was van de jongen om mij op pad te sturen. Ik toonde haar na alle zaken uiteengezet te hebben de documenten.

Na ze gelezen te hebben zat ze zwijgzaam tegenover me. Haar ogen een combinatie van afschuw en ongeloof. Ze gaf toe dat zowel de toon als de ondertekening officieel leken. Ze had de raad nooit gemogen, ze beperkte haar positie, maar dat ze zoiets afschuwelijks uit simpel winstbejag goedkeurden, had ze nimmer gedacht.

Aan tafel waren de heren zo fatsoenlijk, zo voorkomend. Terwijl daar buiten hun officieren vrouwen en kinderen slachten uit onder meer haar naam, aten zij, met hun van het bloed druipende handen, aan haar tafel.

Ze excuseerde zich en vertrok haastig.

Die avond bleef haar zetel leeg, Sion droeg de verantwoording op haar jonge smalle schouders voor de tafel conversatie.

Voor het eerst was ik niet afgeleid door haar moeder en ging mijn aandacht uit naar deze jonge vrouw, die haar taak met glans vervulde. Maar tegelijkertijd ontging het mij niet dat haar ogen zo nu en dan op Numico ruste. Blijkbaar vroeg ook zij zich af hoe deze jongen de aandacht, van haar normaal afwezige, vader zolang wist vast te houden. Er leek zelfs een vorm van bewondering door te schemeren in die spaarzame blikken. Tenslotte zag ik ook Numico zijn ogen op haar vestigen en even waren ze verbonden. Sion lachte verlegen terwijl Numico zijn hoofd, zonder te knipperen met zijn ogen, weer naar zijn gesprekspartner van de afgelopen dagen keerde. Had hij haar blik gevoeld of was dit toeval.

Numico had naar ik wist nimmer ook maar een toespelingen gemaakt over vrouwen, hij was te druk bezig met zijn queeste. Of toch die ene keer dat hij vertelde over een vrouw in witte wolken, of iets dergelijks. Hij zag enkel haar ogen,  zoiets was het. Toch sprak hij niet lustig over deze vrouw, noch bleek uit zijn blik dat hij Sion op een dergelijke manier zag. 

Deze jonge dame had blijkbaar haar vrouwelijke behoeftes reeds ontdekt. En wat is er interessanter dan een jongen, hoe jong ook, die jouw vader, die nooit tijd heeft gehad werkelijk je vader te zijn, gebiologeerd wist te houden gedurende zo'n lange tijd. Ja, in haar hoofd moest hij wel de meest bijzondere man op aarde zijn als hij dit van haar vader gedaan kreeg. Iets wat zij altijd gewild had, maar wat ze nimmer had bezeten, werd zonder schroom vol overgave aan deze jongeman gegeven.

Ga naar deel 184 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Links naar vorige delen staan onder aan de pagina.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties