×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 184

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 184


Verlichting komt na de duisternis. 

Hij die niet geleden heeft, bezit de kracht niet tot groei.

Doch hij die niet klaar was voor zijn weg, zal die weg voor eeuwig blijven gaan.

Babystapjes, alles in het leven bestaat uit babystapjes.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Het ontbreken van Krya gaf me deze avond wel de tijd om Numico aan te geven dat ik hem na het diner, indien mogelijk, even onder vier ogen zou willen spreken.

“Ik zal aangeven dat ik moe ben en naar mijn kamer gaan. Volg mij niet direct, het zou de heer het idee kunnen geven dat ik me onttrek aan zijn behoefte te leren over de boodschap,” sprak hij zacht in onze taal.

Nadat Numico zich had teruggetrokken had ik nog geruime tijd met Cabilah, Kreytu en Sion gesproken. Want ook Dadrie had zich geëxcuseerd. Hij had aangegeven behoefte te hebben zich terug te trekken en te mediteren.

Het viel me op dat toen Dadrie weg liep hij groter leek dan voorheen. Tevens bezat hij een gloed die ik niet eerder om hem heen geconstateerd had. Deze plaats gaf hem kracht, zijn nieuwe leven had hem de kans gegeven te rechten wat krom zat in zijn ziel. Blijkbaar was hij daar inmiddels erg ver in geraakt. Ik was blij de man zo vol van licht te zien.

Eindelijk zag ik kans zonder al te veel aandacht op mezelf te vestigen de tafel te verlaten. Zachtjes klopte ik op Numico's deur, hij opende de deur en sloot deze direct achter me. Hij zag er moe en oud uit. Iets dat ik hem niet eerder kon verwijten, maar het was nu wel degelijk zo.

“Gaat het jongen,” ik ging naast hem zitten op de rand van het bed.

“Het gaat prima, ik heb nog steeds zijn aandacht en inmiddels ook deels zijn vertrouwen. Hij heeft zo langzamerhand een idee wat de boodschap is. Ik heb hem nog niet verteld over de verschrikkingen waar wij van op de hoogte zijn. Het moet zeker zijn dat zijn vertrouwen in mij groter is, dan die in de raad. Want als ik die in een kwaad daglicht stel, zonder dat hij van mijn gelijk overtuigd is ben ik bang dat hij hun de zaken, die ik hem doorspeel, voorlegt. Zij zullen alles ontkennen. Er zal een woordenstrijd ontketenen, eentje waarin zij alles in hun macht zullen doen mij onderuit te halen of het zwijgen op te leggen.

Met onze achtergrond en mede die van Dadrie zijn wij een kwetsbare partij. Daar komt nog eens bij dat de raad vele wegen kent om invloed uit te oefen. Wij hebben dan weliswaar direct toegang tot de Sikh, maar zoals je waarschijnlijk zelf ook beseft is hij wel het toonbeeld van de macht, maar niet de uitvoerder.

Elke nacht worstel ik me door manieren heen om hem aan mijn woorden gekluisterd te houden, zonder alles weg te geven. Om zo zoveel mogelijk tijd te winnen en zijn vertrouwen in mij onbreekbaar te maken. Over nachten gesproken, afgelopen nacht vond ik een jonge dame voor mijn deur.”

Mijn gedachten gingen direct naar Krya, maar ik besefte me vervolgens dat Numico haar nimmer als jong kon zien

“Sion,” sprak ik zacht met enig ongeloof. “Hoe was ze instaat geweest een half paleis te doorkruisen zonder dat ze gezien werd?”

“Het schijnt dat het paleis enkele geheime gangen kent die her en der uitkomen. Ze was naar de keuken gegaan en op de terugweg kon ze het niet laten mij te bezoeken althans,” zo zei ze. “Ze was erg onder de indruk van de macht die ik schijnbaar over haar vader had en nieuwsgierig wat hem dan zo bezig hield. Ze luisterde aandachtig terwijl ik alles. Nou ja, niet alles, maar een deel uit de doeken deed. Terwijl ik met haar sprak, voelde ik me soms wegdromen in haar ogen. Ze is werkelijk prachtig.”

“Net als haar moeder,” beaamde ik.

Numico vervolgde. “Gedurende het gesprek voelde ik haar hand op mijn been. Het maakte me duizelig, met moeite kon ik uit mijn woorden komen. Je weet dat ik nog nooit zo dicht bij een vrouw van mijn eigen leeftijd heb gezeten, laat staan bij zo'n vrouw. Toen we uit gesproken waren verliet ze de kamer. In de deuropening keek ze nog even om en lachte voorzichtig naar me. Zo zacht en zo warm.

Het is al lastig genoeg op het moment. Deze vorm van afleiding kon ik echt niet gebruiken was het eerste wat ik dacht toen ze de kamer had verlaten. Helaas of misschien ook wel niet helaas feit was dat ik de rest van de nacht mijn gedachten moeilijk ordenen.”

Ga naar deel 185 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Links naar vorige delen staan onder aan de pagina.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties