×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 39

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 39


Verleiding lezer, wat van ver komt is altijd beter. Maar dat wat u meeneemt van vakantie, smaakt dat hetzelfde als u eenmaal weer thuis in uw ratrace zit? Is het niet de dat de omgeving die meer met u zintuigen doet dan het werkelijke product? En bent u ook zo dol op dat inheemse product, dat u er gevaren voor trotseert? Of blind bent voor de mogelijke gevaren die zij met zich meebrengt?

(leest u liever deel 1 eerst)

Halicen bloemen waren een delicatessen, ze waren zeer lastig te vinden. Enkele vrouwen uit het dorp hadden zich toegelegd op het kweken van deze bloem. Helaas bleek dit zo lastig dat slecht enkele bloemen per jaar rijp genoeg waren om te eten.

Het blad was zo herkenbaar, het was een rond blad aan een enorme lange spriet. De sprieten spreiden zich uit als de veren van een pauw. De bloemen groeide van onder het rode blad. De struik lag even van het pad verwijderd, ik kon het niet laten om te gaan kijken of er al enkele rijpen bloemen waren.

De plant bloeit aan het einde van het voorjaar en ook al was het nog niet geheel het seizoen er bestond natuurlijk de mogelijkheid dat het weer en de goden me gunstig gezind waren.

Ik verliet het pad en wandelde naar de plant. Toen ik dichterbij kwam voelde ik vocht in mijn sandalen. Ik keek rond en besefte dat dit wel een erg drassig stuk land was. Toen ik mijn voet probeerde op te tillen hoorde ik een zuigend geluid. Het kostte me dan ook veel kracht om mijn voet weer uit de drassigheid te bevrijden. Er waren slechts enkele meters tussen mij en die schitterende plant, voorzichtig zette ik mijn andere voet in het zompige gras. Bijna verloor ik mijn evenwicht, mijn been zakte tot aan mijn dij in deze drassigheid.

Toen besefte ik wat er aan de hand was en dat ik destijds een significant detail vergeten ben toe te voegen aan de kaart. Het was niet zo vreemd, want de nacht was al oud en de morgen ontwaakte al bijna toen een van de jonge mannen mij een schrikbarend verhaal vertelde. Hij was niet ver van het Duisterwoud verwijderd met een groep jongen mannen, toen één van hen even het pad verliet om zijn behoefte te doen. De groep hielt halt en besloot dat ze zo maar eens zouden stoppen voor een beetje reiku (van rijst gestookte drank). Toen ze een angstaanjagende gil hoorde.

Het kwam uit de richting die de jonge opgelopen was. Zonder ook maar te overleggen sprintte de mannen in de richting van het geluid. De eerste bosschages voorbij hoorde ze de jongen roepen. "Help mij, de aarde verslindt me. Help me." Ze konden nu op enige afstand hun vriend zien, althans zijn romp. Zijn benen leken verdwenen en slechts zijn romp stak nog uit de grond. Hij maaide heftig met zijn armen en kronkelde als een slang met zijn bovenlijf. Naarmate we dichterbij kwamen verdween er meer van hem in de grond.

“Pas op vrienden de aarde hier zal ook u verzwelgen,” riep hij, terwijl hij tot zijn borst in de aarde verzonken was. De snelste mannen waren nu op enkele meters afstand en begonnen voorzichtig naar de jongen te lopen. Op ruim een meter afstand hield de voorste man halt. Hij wees op de zijn voeten die al verdwenen waren, opgeslokt door de aarde.

“Wacht niet verder,” roept hij de anderen toe. Terwijl hij zijn voeten aan de zuigende aarde probeert te onttrekken. Zijn sandalen zijn verdwenen, maar met een behoorlijke kracht inspanning weet hij beide voeten te bevrijden. “Deze aarde heeft het op ons leven gemunt,” roept hij hijgend tegen de rest. “Ga niet verder, probeer de randen van deze verzwelgende aardmassa te vinden, zodat we Yani op die manier kunnen bereiken,” zegt hij met zijn arm gebarend dat de mannen een omtrekkende beweging moeten maken. De mannen verspreiden zich, maar geen van hen gelukt het dichtbij genoeg te komen om Yani een hand te kunnen reiken.

Paniekerig begint Yani te schreeuwen “Oh moeder aarde wat heb ik u misdaan dat u mij nu wil verslinden. Heb genade met mij, dit is toch niet het lot wat u voor mij in gedachte had. Oh grote geest.” Yani zwaait met zijn armen en gooit zijn hoofd in zijn nek, richt zijn ogen op de hemel en slaakt een kreet die door merg en been raast.

“Blijf rustig Yani,” schreeuwt de oudste man van de groep hem toe. “Elke beweging doet je dieper wegzakken en beperkt dus de tijd die we hebben om je te bevrijden. Elke zucht adem zal nodig zijn voor de inspanning hier levend uit te komen.” Yani begon zacht te snikken. “Houdt moed Yani, als het de wil is zal jij bevrijd worden. Houdt moed, want hij die opgeeft heeft altijd verloren.”

Ga naar deel 40 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik op hier . Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:



Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid




maartenvc
mooi dat dit zo te lezen is
07-07-2018 22:24
07-07-2018 22:24
frieke
dit was de laatste voor vandaag, morgen ga ik verder
28-04-2018 22:41
28-04-2018 22:41 • 1 reactie
Guus Eftychía
Fijne avond en dankje voor de feedback!
28-04-2018 22:45
28-04-2018 22:45
Rooms op reis
Super leuk om te lezen!
28-04-2018 19:15
28-04-2018 19:15
caro.sael Davinchy
Super leuk om te lezen :)
26-04-2018 11:04
26-04-2018 11:04
Liana
wat van ver komt is altijd beter, is dat wel zo?
07-04-2018 19:06
07-04-2018 19:06
Candy
Heel mooie foto's ook steeds
31-03-2018 18:52
31-03-2018 18:52
vera for life
Op vakantie eetjeje ook vaak buiten, andere smaak
24-03-2018 20:25
24-03-2018 20:25
Katrien
Lekkers van op vakantie smaakt nooit zo lekker thuis.
24-03-2018 10:36
24-03-2018 10:36