Een eindeloze reis naar ergens - Stap 49

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 49


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Bent u bewust van wie er naar u kijkt lezer? Wie u als een schaduw volgt? Wij wandelen zo onbevangen door dit leven, zo druk met onze dagelijkse beslommeringen, toch loop ik misschien al een uur achter u. Volg ik elke stap, elke beweging die u maakt. Zie ik hoe u aan uw neus peutert en vervolgens.... Terwijl u geen idee heeft dat alles wat u doet wordt gadegeslagen en ik met de seconde meer en meer van u weet. Kijkt u wel vaak genoeg om? Zo ja, ziet u ook daadwerkelijk wanneer u omkijkt?

(Vanaf nu bevat het intro van elke stap een link in blauw naar een toepasselijk nummer. Een soort mini soundtrack)

“Het lukte me niet wakker te blijven en op buffels rug viel ik inslaap. Mijn geluk is dat ik licht slaap en wakker werd van een luide gil. Dat had zo goed als zeker met uw vlucht te maken. Niet veel later zag ik toortsen de trap af komen. De manier waarop ze bewogen maakte me al gauw duidelijk dat ze naar iets of iemand opzoek waren. Mijn gedachten reisden naar u af, ze pikte uw vibraties al snel op. U passeerde de plek waar ik mij verscholen had op enkele meters. Dit terwijl de toortsen, waarschijnlijk zoekende naar de zogenaamde indringer, niet veel haast maakte en het gebied rondom de nederzetting eerst goed doorzochten. Uw vlucht moest ik afwachten aangezien ik niet zeker was welke kant u op zou reizen.

Nadat ik u niet meer hoorde vertrokken buffel en ik richting de waterrand, omdat ik in draf door het duister niet alle obstakels zou kunnen zien. De waterrand zou op enkele rotsen na vrij zijn van obstakels. Het zou nauwelijks een omweg zijn op deze manier, maar toch zou het lastig worden. Een man op de vlucht kan natuurlijk een kant op gaan die niet geheel zijn bedoeling was en er na verloop van tijd achter komen dat hij verkeerd zit. Om dan alsnog de juiste route gaan volgen. Maar hij kan er ook veel te laat achter komen, zodat hij terug moeten reizen.

Toch vertrouwde ik op uw nuchterheid en dat u de zaken dusdanig goed gepland had dat u zelfs onder deze omstandigheden geen fouten zou maken. De volgende ochtend bleek het juist te zijn. Al had ik buffel die nacht iets te hard laten draven, waardoor onze eerste ontmoeting wel erg vroeg zou plaats hebben gehad. Waren het niet dat de dieren mij gered hadden.

We hielden rust aan de rand van het water waar de rivier afbuigt. Ik had geen idee wat uw planning was, dus zou ik op sporen moeten letten die uit het bos zouden komen. Volgens mijn verwachting zou u zo dadelijk een stukje verderop de bosrand verlaten en naar het zuidwesten afbuigen opzoek naar een plek waar de rivier doorwaadbaar is. Om er zeker van te zijn dat u dit nog niet gedaan had begon ik stukje bij beetje de bosrand af te zoeken naar verse sporen.

Toen ik die niet kon ontwaren besloot ik terug te gaan en af te wachten. Ik wandelde rustig terug en wiste ondertussen mijn sporen uit. Opeens voelde ik de dieren onrustig worden. Dat kon slechts twee dingen betekenen een roofdier of een mens. Ik ging uit van het laatste en verschool me zo snel als ik kon in het bos. Van waaruit ik de rivier in de gaten hield. De takken en bladeren verhulde mij volledig, zoals even later zou blijken, en ik wachtte af.

Twee enorme zwarte vogels zetelden even later vlak boven mijn hoofd en vertelde me van uw komst. Minuten lang zat ik gehurkt. Glurend door het bladerdek, om te zien of mijn vermoede juist was. Toen verscheen er iemand in mijn gezichtsveld, ik herkende gelijk uw gestalte. Dat was een hele opluchting, want u terugvinden na uw vlucht was één van de grootste problemen die ik voorzien had.

Rustig zat ik daar, maar u bleef langer aan de waterrand dan ik dacht. Ik probeerde mijn stijf wordende ledematen in een nieuwe gemakkelijkere positie te brengen. Toen gebeurde het. Ik verloor mijn evenwicht en viel om. Mijn hand greep het dichtstbijzijnde dat enige houvast kon bieden. Helaas bleek dit een dode tak. Ik brak deze met een enorme kraak, die de stilte aan flarden scheurde. De zwarte vogels, die mij al geruime tijd gadesloegen schrokken. Het lukte mij dan ook maar net om hen te overtuigen te blijven zitten.

Ze waren niet gewend dat een mens hun taal sprak en begreep. In eerste instantie wilden ze ook niet mee werken. Toen ik ze echter vertelde dat de boog om uw schouder een zeer doeltreffend middel was om gevogelte mee te doden wilden ze wel luisteren.”

 

Ga naar deel 50 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Klik hieronder voor uw mijlpalen:



Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (8 reviews)
expand_more
Verberg reacties
mooi, zelfs praten met de dieren erin verwerkt.
Overigens is het beter om wilden dan wouden te gebruiken
| 11:38 |
👍😊
| 11:44 |
je maakt er je werk van
| 20:41 |
Super leuk om te lezen!
| 19:17 |
Super leuk om te lezen :)
| 16:53 |
We zijn er bijna (op de helft dan)
| 19:09 |
Op naar deel 50; HALFWEG !!! ik blijft geboeid verder lezen. 
| 23:07 |
Nou dat zou wat zijn!
| 20:32 |
Ik probeer vooruit te kijken!
| 10:40 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen