Een eindeloze reis naar ergens - Stap 55


Stel u grijpt in, u beschermt het zogezegde slachtoffer, verjaagt de belagers en dan ligt het"slachtoffer" daar en heeft uw hulp nodig. Wat nu? 

U heeft geen feiten gecheckt, geen naam, niet gegoogled. 

Wie ligt daar hulpbehoevend in uw armen? En waarom leeft u in een wereld waar u daar over na moet denken?

(Het intro van elke stap bevat een link in blauw naar een toepasselijk nummer. Een soort mini soundtrack)

Numico's stem doet me opschrikken uit de mijmering waar ik in verzonken was. “Martio kom dichterbij, jouw kennis van kruiden en het verzorgen van wonden is vele malen groter dan de mijne en dit is een wond die aandacht nodig heeft.”


“Maak vuur Numico, ik moet licht hebben en schoon water, dan kan ik de ernst van de situatie pas bekijken." Numico bleek handig met de vuurstenen en binnen een mum van tijd had hij een klein vuur brandend. De woudman was in eerste instantie angstig voor het vuur, maar Numico stelde hem gerust en legde uit dat wij geen vuurmonsters zijn.


“Wij beheersen de kracht van het vuur, maar zullen haar enkel voor het goede aanwenden,” verklaarde hij. “Geef mij een grote stok en haal dan mijn bepakking, zodat we water kunnen koken,” zeg ik. De tak leg ik in de vlammen. Als hij goed brandt neem ik hem er weer uit en onderzoek het been van de woudman. De tanden hebben zich diep in zijn vlees geboord. Zelfs de aanhechtingspunten van de spieren zijn zichtbaar, maar zo op het eerste gezicht lijkt de spier, hoewel hij hier en daar licht beschadigd is, niet gescheurd.


Dan doorzoek ik mijn zakken opzoek naar een mes. Daarmee kan ik enkele houten punten, die afgebroken zijn en nu als donkere vlekken in de bloederige spiermassa steken verwijderen. Ook al weet ik dat de man mij niet zal begrijpen, toch leg ik bij elke handeling rustig uit wat ik ga doen. Ik probeer zoveel mogelijk voor te doen, zodat hij enig begrip heeft van wat ik van plan ben. Het zou toch niet prettig zijn als hij mij ervan verdenkt dat ik hem ernstiger wil verwonden dan hij al verwond is.


Het lemmet gloeit rood op in de nacht, nadat het enige tijd in de vlammen had gelegen. Zo ben ik er zeker van dat het zowel ontsmet is, als direct de wond dicht zal schroeien. Mijn gezicht plooi ik in een ontzettende grimas en ik bijt mijn tanden op elkaar, daarna haal ik puffend adem. Alles om hem maar duidelijk te maken dat de volgende onderneming een pijnlijke zal zijn. Dan is het moment daar. Ik zie de punt van het mes verdwijnen in de spier. Een sissend geluid en de zoete geur van gebakken vlees kringelt mijn neusgaten binnen, terwijl ik in een handige beweging de eerste houten punt uit de spier verwijder.


De gespannen kaaklijn en de zware ademhaling verraad dat de reus niet ongevoelig voor de pijn is. Toch blijft hij verbazend rustig onder deze gehele operatie. Numico heeft blijkbaar zonder problemen ons kamp terug gevonden, want al snel staat hij achter me. Hij gooit de draagzakken neer en haast zich om een kom water op het vuur te zetten. Inmiddels ben ik toe aan de laatste punt, als ook deze verwijderd is reinig ik mijn handen met het verwarmde water.


Dan haal ik een vest, een leren draad en de kruiden crème uit de draagzakken. Dan snijd ik met het mes het vest aan repen en de dompel het restje wat ik overhoud in het water, dat inmiddels kookt. Met een stok vis ik het eruit en wacht tot de ergste hitte verdwenen is. Met deze lap reinig ik zo goed mogelijk de wond.


Nog steeds geeft de woudreus geen kik. Ik kijk hem bewonderend aan. Hij probeert dankbaar te lachen, maar de lach blijft uit. Vervolgens dompel ik de stroken stof in het kokende water en gebruik de stok om ze er uit te halen. Terwijl ze afkoelen smeer ik ze in met de kruidencrème, daarna verbind ik het been met de repen stof. Wanneer de gehele wond verbonden is zet ik de stof vast door het te omwinden met het leren koord. Het koord blijkt te kort en dus snijd ik een reep van een van de huiden, waar we onder slapen, af om het laatste deel mee vast te zetten. Nu de wond verbonden is rest er nog maar één ding, rust veel rust.


Het begint te schemeren, ik moet me haasten nu ik hier en daar nog dingen kan ontwaren."Numico ik moet wat kruiden zoeken, blijf jij bij onze vriend, ik probeer zo snel mogelijk terug te komen."

Ga naar deel 56 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Klik hieronder voor uw mijlpalen:



Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid