Een eindeloze reis naar ergens - Stap 72


Hemel en aarde. Heaven and Hell. Zoals het boven is, zo zal het beneden zijn lezer. De Smaragden tafel, wie schreef die wijsheid en wat verteld zij ons?  Dat het beloofde land net zo´n verschrikking kan zijn als het leven op aarde? Of doelt zij er op dat onze geest, ons hart bepaald. Troep in uw hoofd, troep in uw hart lezer.

Martio, nu Retsj slaapt kunnen we even praten?”

“Tuurlijk scheelt er iets,” vroeg ik. “Nee bij lange na niet. Het is alleen dat ik al een paar nachten droom over een meisje.”

"Daar is niks vreemds aan, die leeftijd moet je toch zo langzamerhand bereiken.”

"Dat dacht ik ook,” sprak Numico, “maar is het dan zo dat je dan steeds over hetzelfde meisje droomt.”

“Is het iemand van het dorp, iemand voor wie je wat bijzonders voelt. Iemand die je mist?”

Numico schudde zijn hoofd. “Nee dat zou het logischer maken, maar ik weet zeker dat ik haar niet ken. Maar telkens weer is ze daar in mijn nachtelijk onderbewustzijn. Ze draagt wit, als dat van de rozen, met sluiers rond haar gezicht. Alles is verhuld, enkel haar ogen zijn zichtbaar. Haar ogen, ik kan ze 's morgens niet voor de geest halen en 's nachts doen ze me smelten. Het is alsof ze omringd wordt door rook. In het hele plaatje is er niks ander dan de rook en dit meisje in het wit.”

“Nou,” begin ik “dan zou ik als ik jou was maar zorgen voor voldoende nachtrust,“ grapte ik. 

Numico lachte. 

“Nee het is niet vreemd om over vrouwen en de intieme momenten met hen te dromen,” ging ik verder. “Maar het is gebruikelijk dat dit bekende en vaak afwisselende beelden zijn, niet steeds dezelfde persoon. Als ik het goed begrijp twijfel je of het een fantasie of een visioen is, nietwaar?” Numico knikte, “Het is soms lastig het verschil te zien. Maar jouw kennende, in combinatie met de herhaling lijkt het mij toch niet zomaar een droom.”

Numico zuchtte: “Daar was ik ook al bang voor.”

We zwegen, de rust die de boom me gaf zorgde voor dusdanige ontspanning dat ik het gevoel had even mijn ogen te moeten sluiten.

Het dorp brandde, vlammen sloegen uit en hoeven denderde langs de door vlammen aangevreten houten barakken. De zwarte schimmen raceten als razende door het dorp, hun sabels ontbloot en dreigend gestrekt naar alles wat bewoog.

De bladen van hun sabels weerkaatsen de vlammen af en toe. Het leek dan alsof hun armen een vurige zweep vasthielden. Een dodelijk zweep wordt eveneens duidelijk wanneer naast mij iemand inéén stort. Als ik kijk naar de grond zie ik dat zijn hoofd nog slechts door enkele pezen aan zijn hals vastzit. Uit de hals wordt nog enkele malen een straal bloed gepompt voor het hart beseft dat zijn eigenaar gestorven is.

Terwijl ik mijn blik afwend vult een schitterend gezang de lucht, een stem zo helder als enkel een jonge vrouw kan bezitten. Zo ijl en toch warm dat ze als een windvlaag door je heen dringt om vervolgens in je te kruipen en binnen in je te blijven resoneren.

De galm blijft hangen in mijn gedachte en lijd me even geheel af van de verschrikkelijke situatie waarin ik me bevind. Als ik me probeer te beseffen dat ik in gevaar ben en niet afgeleid mag worden voel ik me weer meegevoerd worden door de stem.

Snel kijk ik om me heen, om de zangeres te waarschuwen voor de ernst van de situatie. Het geluid kan nooit van ver komen. Toch kan ik haar niet ontwaren in de wirwar van mensen, die alle kanten op lijken te vluchten.

Het komt dichterbij, de stem, de zang, steeds dichterbij en ik verlies mijn grip op de situatie. Dan drijf ik weg op de zachte klanken, als op een wolk, die me meevoert naar de hemel. Ik laat het toe, ben niet instaat verzet te bieden. Ik sluit mijn ogen. Ik zweef.

Ga naar deel 73 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Smaragden Tafel 

Voor wie toch nog opzoek is naar de alchimist in zichzelf.


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid