×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 95

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 95


Wie vertrouwt u blindelings lezer en wie durft u op zijn of haar mooie blauwe ogen te vertrouwen. Wat gaat er schuil achter sommige van die schitterende façades. De diepe duistere krochten van sommige zielen en gestoorde geesten zouden u tot waanzin drijven, als u ze zou kunnen zien zoals ze werkelijk zijn. Maar gelukkig voor ons alle zien wij enkel wat onze ogen willen zien.

Numico kijkt me aan. “Er was weer iemand hè, ik sprak in raadsels toch?” 

Ik knik, “maar niet al te moeilijke. Ik ben blij dat ze iets lieten horen, want ook ik begon ernstig te twijfelen."

“Wat zeiden ze dan?”

“Ze spraken over onze ogen. Dat we teveel vertrouwen op wat we zien, in plaats van wat we voelen en weten. Dat we soms zo dichtbij staan,  dat we het geheel niet meer overzien. Ik denk dat het klopt. We verwachte niet dat deze mannen dit dorp ongemoeid zouden laten, maar het gebeurde. Dit kunnen we niet rijmen met wat wij weten.


Wij zijn deze reis begonnen om te spreken met de man die denkt dat hij de baas van de wereld is. Beide met een andere reden. Ik wil hem vertellen over de verschrikkingen, die plaats hebben door de demonen. Mijn voorgevoel zegt dat hij dat een halt kan toeroepen. En na jou laatste droom lijkt me dat nog duidelijker. Het symbool verbindt deze drie onderdelen, hij die heerst, zij die moorden en de ruiters die deze stad met rust lieten.

Jij wil hem laten zien dat niemand de wereld beheerst en dat hij een groot gat in zijn ziel heeft wanneer hij denkt dat wel te doen. Dat dit  idee hem verblindt, hem beroofd van het zicht op alle schoonheid, die deze wereld kan bieden. Blijkbaar zijn jullie levenspaden onderling verbonden, iets wat eveneens na jouw laatste droom een stuk zekerder is geworden.

We mogen ons dus niet van ons doel, deze man te vinden, laten weerhouden. Ik vertrouw deze ruiters niet. Mijn gevoel waarschuwt me niet te geloven in dat wat de Sato vertelde. We moeten onze eigen informatie vergaren. Dat houdt in dat we contact moeten krijgen met hen die contact hebben met de achtergebleven ruiters.

We mogen niet te overduidelijk naar informatie vissen, want we weten niet wie er te vertrouwen is. Maar alles wat we te weten kunnen komen, kan ons in de toekomst redden uit de handen van deze ruiters.  Alles wat we leren helpt ons  de toren van de heerser te bereiken.


Remo was voedsel gaan halen. Toen hij terugkwam ving hij flarden van het gesprek op. Hij wachtte tot wij uitgesproken waren, alvorens binnen te komen. Zijn hart bonsde, zou deze bonte troep instaat zijn de ruiters en de demonen te stuiten? Zouden zij iets hebben om die heerser mee onderdruk te zetten? Iets dat zijn dorp, zijn positie en zijn leven veilig zou stellen?

Het zou geweldig zijn, want sinds het gesprek met de oude man was hij steeds ongeruster geworden. Hij had zelfs al enkele malen overwogen het dorp te verlaten voor dat de Sato zou spreken.

Hij zou gerust kunnen vluchten via het landgoed van zijn vader om daar wat kostbaarheden op te halen en nooit meer terug te keren naar deze streek. Hij had het niet gedaan, uit angst dat hij alsnog in de handen van de demonen zou vallen. Deze stad had zich ten tweede maal veilig getoond tegen de zwarte ruiters, dat kon je van de dorpen in de regio niet zeggen.

Remo voelde zich zwak, hij was nooit een held geweest. Hij was een geweldig zakenman, kon van alles regelen en beïnvloeden, maar hij was gevaar altijd uit de weg gegaan. Deze mensen zouden de heerser gaan zoeken. Hij glom van trots dat hij met hen gereisd had en dat hij hun onderdak bood en dus eigenlijk één van hen was.

Ga naar deel 96 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties