En eindeloze reis naar ergens - Stap 191


Slaap met de engelen mijn schat,

laat je meevoeren naar het eeuwige.

Het rijk waar pijn verbannen is,

waar het vlees niet existent is.

Jouw laatste reis komt hiermee ten einde,

maar je zijn blijft, tot ik me weer bij jou voeg.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Nu liepen de tranen ook over mijn gezicht, ik kon geen geluid uitbrengen.

“Ik heb haar gezien, terwijl ze haar het paleis uit deden geleiden, ze gaf me dit en jouw naam," hij overhandigde mij het halssnoer dat ze 's middags had gedragen. Het bevatte een medaillon. De jonge man verliet in stilte de kamer. Terwijl ik tranen probeerde te deppen met de zakdoek in mijn ene hand opende mijn ander het medaillon. Er viel een opgevouwen velletje uit, rijstpapier met dierenbloed beschreven.

De vernietiging

Jouw woorden wekte

Geloof me dat wij waren

Dat het niet ging

Mijn hart verder strekte

Dan de komende gevaren

Dank voor alle zin

Gegeven in vrijheid,

Een nieuw begin

Door mij bepleit.

De woorden branden op mijn netvlies. Het lukte me niet om de zin van de gebeurde zaken in te zien. Ik voelde de pijn en moest vol afschuw toezien hoe ook deze kans dadelijk in vlammen op zou gaan. Ze was zo zeker dat ze voor die verandering kon zorgen, hoe verloren is ze nu? Ik kon niet meer terug. Uit haar naam zou ik zorgdragen voor de op stapel staande verandering. Hoe lang het ook zou duren en wat het me ook zou kosten, Krya diende recht gedaan te worden.

Verder kon ik nu niets anders doen dan wachten op de ochtend. Op ons vertrek uit deze vreselijke zieke wereld. waarin liefde zich de wet laat voorschrijven. Liefde, dit kon nimmer liefde zijn. Dit zou niemand toch zijn geliefde aan kunnen doen. of zou zijn geest dusdanig verwrongen werken dat het zijn hart overwint. Zelfs als het gaat om zijn vrouw?

Zittend op mijn knieën in een hoek van het vertrek sloot ik mijn ogen. Ik hield het medaillon in mijn handen en richtte mijn focus geheel op Krya. Het was moeilijk mijn verdriet tijdelijk uit te bannen, maar naar verloop van tijd lukte het. Mijn lichaam liet ik achter in de kamer, ik moest bij haar zijn. In hoge snelheid verplaatste mijn zielenlichaam zich, ongehinderd door muren, bomen of andere obstakels verliet ik de stad. Ik zweefde langs de rivier en waar deze afboog, vervolgde ik mijn vlucht.

Zonder ook maar enige invloed te hebben op de richting kon ik enkel aanschouwen wat passeerde. Het geluid van stemmen doemde op van achter de volgende heuvel. Zodra ik de oorsprong van het geluid kon zien stokte mijn adem in mijn keel, als ik deze had gehad. Mijn zielenlichaam kan me enkel het idee geven dat dit het geval is en het voelde heel reëel.

Aan de voet van de heuvel stond Krya, ze was geblinddoekt en gekneveld. Er was een groep soldaten bezig om rondom haar een brandstapel aan te leggen. Met een zucht plaatste ik mijzelf in haar lichaam. Het was alsof er een koude rilling door me heen ging toen ik haar binnen trad. Niet eerder was ik in staat geweest dit te doen, ik wist dan ook niet goed wat eerst te doen.

Ik besloot ik dat het niet netjes zou zijn haar niet op de hoogte te stellen van mijn aanwezigheid. Zachtjes sprak ik tegen haar.

“Lieve Krya. ik ben bij je. Je medaillon heeft me naar je toe geleid. Mijn geest is met de jouwe verbonden. Ik zal proberen bij je te blijven tot je deze wereld verlaten hebt.”

Ik voelde dat ze schrok, haar hart begon harder te werken.

“ Waar ben je dan. hoe kun je niet mij spreken als ik omringd ben met mijn moordenaars?”

Zachtjes ga ik verder “Vraag me niet precies hoe, maar ik ben geen verbeelding. Ik ben in jouw lichaam gekomen om je bij te staan, om afscheid te nemen, om je te bedanken.”

Een klein gnuivend lachje verried haar blijdschap. “Of je echt bent of niet, de verlatenheid die ik voelde is verdwenen. Dit was niet mijn bedoeling, dit had ik nooit verwacht. Hij heeft altijd volgehouden dat, ondanks bepaalde zaken die we niet hadden, hij wel degelijk van me hield. Dit doe je toch niemand aan van wie je houdt?”

Vlug legde ik haar uit wat de soldaat me had verteld, ze begreep de redenering, maar kon geen begrip vinden voor de werkelijke daad. Het vreemde was dat onze communicatie zo snel ging, dat we zoveel konden uitwisselen in naar het leek uren, terwijl in er slechts seconden verstreken.

Ik bracht haar op de hoogte van Numico en Sion, ze lachte. Ze wist het al, maar dat haar dochter het initiatief had genomen was prijzenswaardig. Ze deelde mijn angsten wat betreft het bestaan van een toekomst voor hen als stel, maar niks is onmogelijk. Dat wij stadse vrouwen van de wereld veroverd worden door mannen van het bergvolk had ik nooit verwacht. Ik denk dat ze een beste partij aan hem heeft. Mijn zegen, hoe waardeloos ze nu ook mag zijn, hebben ze.

Ga naar deel 192 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Links naar vorige delen staan onder aan de pagina.