×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Familiegeheim. Wel of niet blijven bewaren?

Familiegeheim. Wel of niet blijven bewaren?


Adem in & adem uit.

Familiegeheimen. Ik heb er niks mee en toch bewaar ik er eentje. En regelmatig vraag ik me af waarom ik het bewaar want als ik eerlijk ben zou ik het zo graag de wereld in willen gooien. Gewoon van BOEM!!! Het idiote van dit verhaal is dat ik dus principieel niet aan geheimen doe en dat het enige geheim dat ik bewaar er eentje is waar ik ook nog eens technisch gezien buiten sta. Hoe bizar kun je het hebben?


Ik had dus net mijn moeder aan de telefoon over kerst en dan hoor ik weer zoveel hypocrisie dat alles begint te kriebelen en ik zo graag wat mensen een toontje lager zou willen laten zingen dat ik echt op mijn tong moet bijten om het geheim geheim te houden. Het geheim dat niet eens mijn geheim is. Ik gooi het niet de wereld in omdat mijn moeder oud is en ik denk dat zij het allemaal niet meer zal kunnen plaatsen. Al denk ik soms ook wel eens als ik haar dan hoor opgeven over hoe geweldig bepaalde mensen zijn "Mam, je zou eens moeten weten". Aan de ene kant wil ik haar beschermen maar aan de andere kant zou ik ook haar wereldje willen laten ontploffen want die mensen die het geheim hebben verzieken door hun gedrag de relatie die ik heb met mijn moeder en door hun geheim geheim te houden sta ik dat dus feitelijk ook toe.

Uit GEHEIM-zinnigheid maakt ziek van Bob Vansant

Geheimen zijn dus belastend, bezwarend, destructief en bijzonder stresswekkend. Een dieperliggende oorzaak van fysieke, emotionele en relationele ellende. Mogelijk was het in een bepaalde tijd en context de ‘beste’ oplossing om iets verborgen te houden en te verzwijgen. Vraag is of het na vele jaren dus nog altijd verantwoord is om dit te blijven doen ? Neen, dus !

Ik heb mezelf vaak afgevraagd waarom ik het niet vertel. Waarom ik met dit geheim dat niet mijn geheim is blijf rondlopen. Toen ik over het geheim hoorde heb ik eerst 2 weken lang lopen overgeven. En dan bedoel ik dat ik het  letterlijk heb lopen uitkotsen. Sorry voor de woordkeuze maar beter kan ik het niet omschrijven dan door deze woorden te gebruiken. Ik was er letterlijk doodziek van, en reageerde heel fysiek.

Achteraf was ik dolblij dat mijn lief erbij was toen ik het vernam anders denk ik dat ik het allemaal niet geloofd zou hebben. Ik ben toen door allerlei emoties gegaan en ik vond dat ik het moest vertellen maar ik twijfelde of degene aan wie ik vond dat ik het moest vertellen het wel aan zou kunnen. Ik heb toen een aangetrouwd familielid in vertrouwen genomen en die raadde het mij af. Nu achteraf denk ik had ik maar nooit geluisterd naar diegene maar eerlijkheidshalve denk ik ook dat ik stiekem heb verscholen toen achter dat advies. Het was een hectische periode in mijn leven en ik wist als ik het zou vertellen dat het het effect zou hebben van een bom die ontploft in mijn familie. Ik vond het zielig voor mijn ouders, voor degene die het in eerste instantie aangaat maar ook voor wat familieleden die het nodig hebben om nog iets van houvast te hebben.

Ook vond ik het toen nog sneu voor de kinderen van degene die ik zo graag op de bek zie gaan. Ik dacht toen ook dat het familielid dat ik in vertrouwen nam dit advies gaf vanuit het belang van degene die niks over het geheim weet maar het wel zou moeten weten. Achteraf is gebleken dat dit advies gegeven werd uit eigenbelang. Maar goed dat veranderd niks aan het feit dat IK HET TOEN HAD MOETEN VERTELLEN.

Een tijdlang heb ik me kunnen verschuilen achter  het excuus  van "degene kan het vast niet aan als ik het vertel". Maar ik moet bekennen dat op een gegeven moment het contact tussen mij en dat familielid veranderde en dat gebeurde eigenlijk door degene wiens geheim ik bewaar. En nog heb ik het  niet verteld. Toen niet omdat ik vond dat als ik dit zou aangrijpen het teveel op een "wraakactie" zou lijken. Kom op zeg, hoe fatsoenlijk kan ik me gedragen tegenover hufters. Ik had het toen gewoon moeten vertellen maar ik vond het zo zielig en sneu voor degene die van niks weet. Later heb ik me ook wel gekwetst gevoelt door het gedrag van degene die het zou moeten weten en dacht ik met iets van leedvermaak "Jij zou eens moeten weten dat ik met het openbaren van 1 geheim je o zo perfecte wereldje kan kapotmaken en dan wil ik wel eens zien hoe jij het gaat aanpakken".

Degene die het zou moeten weten is namelijk iemand die het met de mond altijd wel weet maar in de praktijk niet zo van de daden is. Ik vond die gevoelens die ik toen had op dat moment niet zo sympathiek maar ik accepteerde van mezelf dat ik ze had en ik besloot dat deze gevoelens niet de drijfveer mochten zijn om het geheim te openbaren. Inmiddels zijn wij weer wat jaartjes verder en heb ik het nog steeds niet verteld.

  Ik loop dus nu al een jaartje of 5 met een geheim rond dat niet mijn geheim is. Als ik dan zoals net mijn moeder aan de telefoon heb en haar bepaalde uitspraken hoor doen dan voel ik mijn maag samentrekken en de onpasselijkheid die ik voelde toen ik over het geheim hoorde weer opkomen.  Het geheim is belastend, bezwarend, destructief en bijzonder stresswekkend en al die emoties horen eigenlijk niet bij mij. Hoe vervelend het ook is maar deze emoties horen bij alle mensen die met het geheim te maken hebben maar niet bij mij. Maar ik ben degene die met deze gevoeles dealt en niet de mensen die ermee zouden moeten dealen.

Uit GEHEIM-zinnigheid maakt ziek van Bob Vansant

Geheimen ontstaan vooral omdat we niet afgewezen willen worden. Sommigen zijn hiervoor ‘allergisch’ vanuit vroege ervaring. Wij zijn groepsdieren die zich wensen te confirmeren aan de soort. Ergens bijhoren is belangrijk. Zaken die door de omgeving in een bepaalde tijdsgeest of normen-en waardenstelsel zouden worden afgekeurd of verworpen, blijven dus voor velen beter geheim. Het is een (onbewuste) keuze om geheimen te koesteren, als (hoge) prijs voor algemene ‘sociale acceptatie’..

Het citaat gaat deels op alleen bewaar ik het geheim omdat ik me confirmeer  aan de sociale acceptatie waar de mensen die gekwetst gaan worden zo'n waarde aan hechten. Maar het is niet waar ik waarde aan hecht. Het zal mij worst wezen of ik afgewezen wordt door de familie. Sterker nog, ik distantieer mezelf al jaren van deze mensen. Het gekke is dat zij denken dat zij mij buitengesloten hebben, zeker de persoon wiens geheim ik weet neemt deze houding nogal aan.

Toen ik aan deze blog begon wilde ik eigenlijk alleen even het e.e.a. op een rijtje zetten om het daarna gewoon weer te parkeren. Tijdens het schrijven bemerkte ik echter dat ik hoofdpijn kreeg en dat misselijkmakende gevoel niet wegging dat op was komen zetten tijdens het telefoongesprek met mijn moeder.

Wat zou jij doen? Zou jij het geheim eeuwig bewaren? Of had jij het allang verteld?

Reageren op een blog? Dat kan als yoorslid. Lid worden is gratis. Behalve reageren kun je dan ook bloggers volgen of zelf aan de slag als blogger. Je hoeft je alleen even hieronder aan te melden: 






expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties