×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Familiegeheim. Wel of niet blijven bewaren?

Familiegeheim. Wel of niet blijven bewaren?


Adem in & adem uit.

Familiegeheimen. Ik heb er niks mee en toch bewaar ik er eentje. En regelmatig vraag ik me af waarom ik het bewaar want als ik eerlijk ben zou ik het zo graag de wereld in willen gooien. Gewoon van BOEM!!! Het idiote van dit verhaal is dat ik dus principieel niet aan geheimen doe en dat het enige geheim dat ik bewaar er eentje is waar ik ook nog eens technisch gezien buiten sta. Hoe bizar kun je het hebben?


Ik had dus net mijn moeder aan de telefoon over kerst en dan hoor ik weer zoveel hypocrisie dat alles begint te kriebelen en ik zo graag wat mensen een toontje lager zou willen laten zingen dat ik echt op mijn tong moet bijten om het geheim geheim te houden. Het geheim dat niet eens mijn geheim is. Ik gooi het niet de wereld in omdat mijn moeder oud is en ik denk dat zij het allemaal niet meer zal kunnen plaatsen. Al denk ik soms ook wel eens als ik haar dan hoor opgeven over hoe geweldig bepaalde mensen zijn "Mam, je zou eens moeten weten". Aan de ene kant wil ik haar beschermen maar aan de andere kant zou ik ook haar wereldje willen laten ontploffen want die mensen die het geheim hebben verzieken door hun gedrag de relatie die ik heb met mijn moeder en door hun geheim geheim te houden sta ik dat dus feitelijk ook toe.

Uit GEHEIM-zinnigheid maakt ziek van Bob Vansant

Geheimen zijn dus belastend, bezwarend, destructief en bijzonder stresswekkend. Een dieperliggende oorzaak van fysieke, emotionele en relationele ellende. Mogelijk was het in een bepaalde tijd en context de ‘beste’ oplossing om iets verborgen te houden en te verzwijgen. Vraag is of het na vele jaren dus nog altijd verantwoord is om dit te blijven doen ? Neen, dus !

Ik heb mezelf vaak afgevraagd waarom ik het niet vertel. Waarom ik met dit geheim dat niet mijn geheim is blijf rondlopen. Toen ik over het geheim hoorde heb ik eerst 2 weken lang lopen overgeven. En dan bedoel ik dat ik het  letterlijk heb lopen uitkotsen. Sorry voor de woordkeuze maar beter kan ik het niet omschrijven dan door deze woorden te gebruiken. Ik was er letterlijk doodziek van, en reageerde heel fysiek.

Achteraf was ik dolblij dat mijn lief erbij was toen ik het vernam anders denk ik dat ik het allemaal niet geloofd zou hebben. Ik ben toen door allerlei emoties gegaan en ik vond dat ik het moest vertellen maar ik twijfelde of degene aan wie ik vond dat ik het moest vertellen het wel aan zou kunnen. Ik heb toen een aangetrouwd familielid in vertrouwen genomen en die raadde het mij af. Nu achteraf denk ik had ik maar nooit geluisterd naar diegene maar eerlijkheidshalve denk ik ook dat ik stiekem heb verscholen toen achter dat advies. Het was een hectische periode in mijn leven en ik wist als ik het zou vertellen dat het het effect zou hebben van een bom die ontploft in mijn familie. Ik vond het zielig voor mijn ouders, voor degene die het in eerste instantie aangaat maar ook voor wat familieleden die het nodig hebben om nog iets van houvast te hebben.

Ook vond ik het toen nog sneu voor de kinderen van degene die ik zo graag op de bek zie gaan. Ik dacht toen ook dat het familielid dat ik in vertrouwen nam dit advies gaf vanuit het belang van degene die niks over het geheim weet maar het wel zou moeten weten. Achteraf is gebleken dat dit advies gegeven werd uit eigenbelang. Maar goed dat veranderd niks aan het feit dat IK HET TOEN HAD MOETEN VERTELLEN.

Een tijdlang heb ik me kunnen verschuilen achter  het excuus  van "degene kan het vast niet aan als ik het vertel". Maar ik moet bekennen dat op een gegeven moment het contact tussen mij en dat familielid veranderde en dat gebeurde eigenlijk door degene wiens geheim ik bewaar. En nog heb ik het  niet verteld. Toen niet omdat ik vond dat als ik dit zou aangrijpen het teveel op een "wraakactie" zou lijken. Kom op zeg, hoe fatsoenlijk kan ik me gedragen tegenover hufters. Ik had het toen gewoon moeten vertellen maar ik vond het zo zielig en sneu voor degene die van niks weet. Later heb ik me ook wel gekwetst gevoelt door het gedrag van degene die het zou moeten weten en dacht ik met iets van leedvermaak "Jij zou eens moeten weten dat ik met het openbaren van 1 geheim je o zo perfecte wereldje kan kapotmaken en dan wil ik wel eens zien hoe jij het gaat aanpakken".

Degene die het zou moeten weten is namelijk iemand die het met de mond altijd wel weet maar in de praktijk niet zo van de daden is. Ik vond die gevoelens die ik toen had op dat moment niet zo sympathiek maar ik accepteerde van mezelf dat ik ze had en ik besloot dat deze gevoelens niet de drijfveer mochten zijn om het geheim te openbaren. Inmiddels zijn wij weer wat jaartjes verder en heb ik het nog steeds niet verteld.

  Ik loop dus nu al een jaartje of 5 met een geheim rond dat niet mijn geheim is. Als ik dan zoals net mijn moeder aan de telefoon heb en haar bepaalde uitspraken hoor doen dan voel ik mijn maag samentrekken en de onpasselijkheid die ik voelde toen ik over het geheim hoorde weer opkomen.  Het geheim is belastend, bezwarend, destructief en bijzonder stresswekkend en al die emoties horen eigenlijk niet bij mij. Hoe vervelend het ook is maar deze emoties horen bij alle mensen die met het geheim te maken hebben maar niet bij mij. Maar ik ben degene die met deze gevoeles dealt en niet de mensen die ermee zouden moeten dealen.

Uit GEHEIM-zinnigheid maakt ziek van Bob Vansant

Geheimen ontstaan vooral omdat we niet afgewezen willen worden. Sommigen zijn hiervoor ‘allergisch’ vanuit vroege ervaring. Wij zijn groepsdieren die zich wensen te confirmeren aan de soort. Ergens bijhoren is belangrijk. Zaken die door de omgeving in een bepaalde tijdsgeest of normen-en waardenstelsel zouden worden afgekeurd of verworpen, blijven dus voor velen beter geheim. Het is een (onbewuste) keuze om geheimen te koesteren, als (hoge) prijs voor algemene ‘sociale acceptatie’..

Het citaat gaat deels op alleen bewaar ik het geheim omdat ik me confirmeer  aan de sociale acceptatie waar de mensen die gekwetst gaan worden zo'n waarde aan hechten. Maar het is niet waar ik waarde aan hecht. Het zal mij worst wezen of ik afgewezen wordt door de familie. Sterker nog, ik distantieer mezelf al jaren van deze mensen. Het gekke is dat zij denken dat zij mij buitengesloten hebben, zeker de persoon wiens geheim ik weet neemt deze houding nogal aan.

Toen ik aan deze blog begon wilde ik eigenlijk alleen even het e.e.a. op een rijtje zetten om het daarna gewoon weer te parkeren. Tijdens het schrijven bemerkte ik echter dat ik hoofdpijn kreeg en dat misselijkmakende gevoel niet wegging dat op was komen zetten tijdens het telefoongesprek met mijn moeder.

Wat zou jij doen? Zou jij het geheim eeuwig bewaren? Of had jij het allang verteld?

Reageren op een blog? Dat kan als yoorslid. Lid worden is gratis. Behalve reageren kun je dan ook bloggers volgen of zelf aan de slag als blogger. Je hoeft je alleen even hieronder aan te melden: 







Hans van Gemert
Een lastige overweging. Begrijpelijk dat je rekening houdt met je moeder - maar je moet er uiteraard zelf niet aan onderdoor gaan...
07-11-2018 10:44
07-11-2018 10:44 • Reageer
weirdmommy
Erg lastig ergens ongewild mee opgezadelt zitten.  Hoop dat je er voor jezelf toch uit komt en misschien moet je t gewoon vertellen en de bom laten barsten. 
07-11-2018 10:20
07-11-2018 10:20 • Reageer
Marjolein
Ik zie nu dat dit een blog is van vorig jaar, ben benieuwd, toen leek je het geheim te willen openbaren, maar nu lijkt het erop dat je dat toen toch niet gedaan hebt?
07-11-2018 09:09
07-11-2018 09:09 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Marjolein klopt, ik blijf heen en weren maar de reden is om het nog te openbaren is mijn moeder. Ik kan niet inschatten wat het met haar zal doen en daarom twijfel ik elke keer weer als ik op het punt sta.  En toch zit het me dwars, zeker in de deze tijd van het jaar speelt het dubbel zo vaak op. 
07-11-2018 09:13
07-11-2018 09:13 • Reageer
Marjolein
Das een lastige, ik denk ook dat ik aarzelend zou zijn, omdat je, als je het niet vertelt, je altijd nog kunt besluiten het wel te doen. Als het eenmaal verteld is, kan dat niet meer ongedaan gemaakt worden. Maar zo te horen zijn er meerdere mensen op de hoogte van het geheim. Je kunt overwegen te wachten tot je moeder er niet meer is, anoniem een brief te sturen aan diegene (alhoewel ik niet de indruk heb dat het je uitmaakt dat diegene het van jou zou horen) of het toch te vertellen. Ik weet niet wat ik zou doen. Ik ben ook niet zo'n held.
07-11-2018 09:05
07-11-2018 09:05 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Marjolein ik had me zo voorgenomen om het te vertellen maar ik merk dat als ik dan aan mam denk ik er toch steeds weer vanaf stap. Ze begint de wereld en wat er gebeurd steeds minder te kunnen plaatsten en ik denk dat ze van dit geheim behoorlijk van de wap zal zijn en dat zou ik zo zielig vinden voor haar dat ik het dus nog steeds niet verteld heb. 
07-11-2018 09:11
07-11-2018 09:11 • Reageer
casapapusilor
Best moeilijk. Het vervelende is natuurlijk dat iemand anders geheim jou zo bezwaart, in de weg zit. Er afstand van nemen niet lukt. Ik schijn iemand te zijn waar mensen hun hart bij uitstorten en op die manier zijn mij ook een paar geheimen meegedeeld. In één geval heb ik direct tegen de persoon gezegd dat zij het moest vertellen aan de desbetreffende persoon en dat ik dat zou doen als ze het niet zou doen. Dat betrof dan ook een tamelijk urgente zaak, een jongen die van een andere vader was dan hij zelf dacht en verkering kreeg met een meisje dat een volle nicht was. Uiteindelijk hebben wij het hem samen vertelt. Van andere geheimen vraag ik me af wat de zin is om het te vertellen en wat ik daar misschien mee aanricht. Dat valt dan toch altijd uit in mijn mond houden omdat de gevolgen vaak helemaal niet te overzien zijn.
18-12-2017 16:46
18-12-2017 16:46 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Dat laatste heb ik ook al een paar keer gedacht maar aan de andere kant heb ik niks fout gedaan en ik verzwijg nu iets wat eigenlijk niet mijn ding is. Mocht degene de rekening gepresenteerd krijgen en ook dat is niet zeker, die keuze maak ik niet, dan is dat om iets waar diegene ooit zelf voor gekozen heeft om te doen. Ik zie het meer als een gevalletje "al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel". Het stoort mij steeds meer dat ik iemand dek die dat niet verdient. Degene die het moet weten kan op een aantal manieren reageren. Misschien denk diegene "ik had het nooit willen weten" maar misschien ook "had ik het maar eerder geweten". Punt is nu dat ik al jaren de eerste reactie invul maar misschien is dat niet terecht. Daarbij heeft iedereen recht op zijn eigen reactie. Toch? Aan de andere kant is het zeker zo dat ik het ook vertel om er gewoon vanaf te zijn. Misschien niet aardig maar het is wel zo.
18-12-2017 17:06
18-12-2017 17:06 • 1 reactie • Reageer
Marjolein
Je hebt groot gelijk. Het geheim is sowieso al bij meerdere mensen bekend en je hebt er fysiek last van, dat is niet goed. Dus, ontdoe je van je geheim! Lijkt me een goed plan. Desnoods anoniem, maar ik denk dat je dat niet nodig hebt. Succes en sterkte!
18-12-2017 16:10
18-12-2017 16:10 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Ja, dat klopt maar nu hebben de andere mensen er belang blij dat het geheim een geheim blijft maar da's niet langer mijn zaak. Nee, anoniem is niet mijn stijl. Ik denk dat het wel goed gaat komen.
18-12-2017 16:25
18-12-2017 16:25 • Reageer
Soberana
Wat akelig voor je! Ik ben het 100% eens met de reactie van LivingThaGoodLife. Veel sterkte.
18-12-2017 15:58
18-12-2017 15:58 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Dankjewel ik kan me ook wel in haar reactie vinden.
18-12-2017 16:02
18-12-2017 16:02 • Reageer
Stefaan Van Eenoo
Ik zou zeer goed nadenken voor ik het geheim onthul...
18-12-2017 15:51
18-12-2017 15:51 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Dat doe ik dus nu al 5 jaar en als ik heel eerlijk ben levert het mij niks op om het geheim te houden. Ik voel me er rot bij en kan daardoor niet aan het familiegebeuren deelnemen omdat ik echt niet kan doen alsof terwijl de mensen waar het geheim bij hoort lekker leuk doorgaan alsof er niks aan de hand is. Waarom zou jij het niet onthullen Stefaan? Misschien heb jij wel een argument dat ik nog niet bedacht heb.
18-12-2017 16:01
18-12-2017 16:01 • 1 reactie • Reageer
salyb02
Dat zou ik al lang gezegd hebben leuk verhaal ik ben je gaan volgen
18-12-2017 15:32
18-12-2017 15:32 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Leuk dat je me gaat volgen. Ik denk achteraf dat ik het ook meteen had moeten vertellen. Goed van je hoor dat jij het wel gezegd zou hebben.
18-12-2017 15:56
18-12-2017 15:56 • Reageer
johan_jongedijk
Een geheim is een geheim zoang het verzwegen wordt daarna kun je niet meer zeggen het is een geheim.
18-12-2017 15:31
18-12-2017 15:31 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Dit is een diepe maar het is natuurlijk wel waar. Zodra ik het niet langer verzwijg is het geheim ook geen geheim meer.
18-12-2017 15:58
18-12-2017 15:58 • Reageer
LivingThaGoodLife
Als het zo erg is en je er gewoon fysiek niet goed van word, dan moet het wel iets heel heftigs zijn. Je hebt je best gedaan om het te "parkeren" omdat je dat op dat moment de beste optie leek. Echter als jouw onderbuikgevoel nu toch aan blijft geven dat dit niet de juiste keus was, zou ik er nu toch wat mee doen. Ik kan natuurljik niet oordelen over jouw verhaal op zich, omdat ik het niet weet, maar uit je verhaal krijg ik wel een naar gevoel alleen al van deze omschrijving, en het moet niet zo zijn dat iets wat inderdaad niet jouw geheim is jouw leven beinvloed elke keer als je met iemand aan de telefoon hangt en hieraan word herinnert. Dit zou enkel de persoon waar het om gaat zo moeten beinvloeden. Maar dat is mijn mening. Ik vind het klote voor je dat je zoiets mee moet dragen (wat het dan ook is) en hier zo door word beinvloed, en hoop dat je dit los kunt laten binnenkort..
18-12-2017 15:28
18-12-2017 15:28 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
Dit zou enkel de persoon waar het om gaat zo moeten beïnvloeden. .................. dit klopt helemaal en daarom heb ik dus nu ook besloten dat ik dit niet meer wil. En zoals jij het beschrijft klopt het wel. Mijn onderbuikgevoel blijft aangeven dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt en het fijne van keuzes is dat je steeds opnieuw een keuze kunt maken en dat ga ik nu doen.
18-12-2017 15:31
18-12-2017 15:31 • 1 reactie • Reageer