De kat kapt de krullen op de trap

De kat kapt de krullen op de trap


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het is een mooie donderdagavond in september, iets na negenen. Op de stenen trapjes voor de statige deur van de familie Marigold zitten twee jonge dames te genieten van de mooie avond. En een mooie avond is het. Er is geen regen, nauwelijks wind en de temperatuur is meer dan aangenaam.

‘Ik ben blij dat ik hier even zit’, sprak Mona, de oudste van de twee.
‘Zeg dat wel. Wat een drukte binnen’, beaamde Loesje, de jongste. ‘Ik hield het gewoon even niet meer uit binnen, elke avond hetzelfde na etenstijd.’

‘Nou. Ik snap niet dat ze niet gewoon stil kunnen eten. Of opruimen. Eerst dat gepraat, dan het geroep, en dan die rare geluiden.’

‘Zingen, zo noemen ze dat. Dat is muziek.’

‘Nou, het kan mij niet schelen hoe ze het noemen. Maar voor mij hoeft het niet.’

Even is het stil. De beide dames genieten van hun momentje van rust. Maar heel lang duurde dat niet, want Mona hernam na een minuutje:

‘Heb jij trouwens die spetter van de overkant al gezien?’

‘Van de overkant?’ klonk het heel onschuldig.

Mona keek Loesje meteen strak aan. ‘Pas op hoor, je blijft van hem af. Ik zag hem het eerste.’

‘Maak je niet zo druk!’

‘Je bent gewaarschuwd!’ Even liet Mona haar nagels demonstratief voor Loesjes ogen blikkeren in het licht van de straatlantaarn.

‘Poeh, kouwe drukte.’

Weer is het even stil. Er rijdt een auto voorbij, daarna een fietser. De beide dames kijken wat verstoord voor zich uit, onwillig om het gesprek te vervolgen. Om zich een houding te geven poetst Loesje een vlekje weg.

De stilte duurt niet lang, zoals altijd.
‘Maar het is en blijft wel een spetter,’ verzucht Mona. ‘Dat vurige, rode haar, dat parmantige loopje. En die ogen! Als hij me aankijkt voel ik me helemaal week van binnen worden.’

‘Kijk maar uit. Voor je het weet zit je met de gebakken peren te kijken.’

‘Ach welnee. En trouwens, wie zegt dat ik niet van gebakken peren houdt?’

Loesje haalt haar schouders op. ‘Je moet het zelf weten.’

‘Dat moet ik zeker!’

Juist op dat moment klapt het deurtje aan de overkant open en stapt er langzaam een vurige gloed naar buiten. De beide dames houden hun adem onwillekeurig in als de jongeheer aan de overkant langzaam het tuinpad afloopt. Parmantig, misschien zelfs wat hooghartig, kijkt hij in het rond. De beide dames keurt hij nauwelijks een blik waardig en stapt linksaf de straat op.

‘Nou ja zeg! Hij keek niet eens!’ De verontwaardiging in Mona’s stem druipt er van af.

‘Misschien ben je niet opvallend genoeg.’

‘Niet opvallend?’ Nu klinkt er een vleugje woede door en Mona richt zich dreigend op.

‘Maak je nou eens niet zo druk, ik probeer je te helpen. Het is toch zo, hij nam geen nota van je en hij heeft ons hier best zien zitten.’

‘Noem je dat helpen, me een beetje beledigen?’

‘Je moet gewoon iets aan je uiterlijk doen, dat is alles.’ Een beetje gepikeerd wendt Loesje zich wat af.

‘Hoe bedoel je?’, wil Mona weten.

‘Nou gewoon, wat de mensen binnen ook altijd doen als ze een afspraakje willen. Ze smeren hun gezicht vol met kleurtjes, en ze doen iets met hun haar.’

Mona kijkt onzeker. ‘En denk je dat zoiets kan helpen?’

‘Tuurlijk. Weet je wat, ik haal Antoine erbij. Die is goed met haar.’ 

En met die woorden sprong Loesje van het trapje af en rende de straat af. Lang duurde dat niet. Al heel snel kwam ze terug, met Antoine achter zich aan.
‘Oh schatje toch,’ begon Antoine, ‘ik kan je absoluut helpen. Ik zorg dat je een heel bijzonder kapsel krijgt!’

Onder het motto ‘baat het niet dan schaadt het niet’ haalde Mona haar schouders op. Misschien kon Antoine écht iets voor haar betekenen. ‘Goed dan.’

En Antoine ging aan op de trapjes van het grote huis aan het werk. Uit een tasje, dat hij om zijn nek had hangen, kwamen allerlei attributen tevoorschijn. Een kam, een schaar, wat kleurtjes en zelfs een hele bos haar.  Na een kwartiertje was hij klaar. En het moet gezegd worden, het resultaat was verbluffend. Ietwat verbijsterd staarde Mona naar de weerspiegeling in de ruiten. De lange, blonde pruik kleurde bijzonder met haar vacht. De oortjes, die boven de pruik uitstaken gaven het geheel absoluut een opvallende, welhaast bovennatuurlijke uitstraling. En geen moment te vroeg. Aan de overkant liep de rode kater weer op huis aan.


(c) 2017 Hans van Gemert 

Afbeelding: Pixabay, wat onderdelen en wat bewerkingen

 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
You could've fooled me!
| 15:40 |
I thought so!
| 18:24 |
Wat een fantasie.
| 21:55 |
:-) ik probeer het vol te houden :-)
| 00:21 |
Weer een heel mooi verhaal!
| 13:33 |
Dank je wel :-)
| 14:46 |
Ik vind het een leuk verhaal!
| 15:59 |
Dank je wel !
| 16:20 |
Weer geinig! :D
| 08:06 |
Dank je wel!
| 13:47 |
Het is: "De kat krabt de krullen van de trap".
| 16:44 |
Ik snap het. Iets te vlug gereageerd.
Jammer dat je je reacties niet kan wissen of verbeteren.
| 16:49 |
Ach ja, kan gebeuren :-)
| 16:54 |
weer tof gevonden, en wat ziet die poes er mooi uit hahaha
| 18:46 |
De nieuwste poezenmode!
| 18:52 |
Hahaha... Een heel leuk verhaal. En... kreeg ze de kater?
| 18:41 |
Dat vraag ik me toch ernstig af ...
| 18:43 |
Whahahaha, wat zullen de bewoners blij zijn geweest met deze conversatie :-)
| 18:07 |
Daar ben ik van overtuigd :-)
| 18:37 |
proest.........en dan die foto van die rode kater!!! Hoe kom je der op.......
| 17:46 |
Een schatje is het, vind je niet?
| 18:36 |
wil um wel hebben ja. :-)
| 20:20 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen