Heerlijk feestgedruis


Jordy keek, voor de tiende keer binnen een paar minuten, kritisch in de spiegel. Zelf vond hij dat het er wel goed uitzag, maar de vraag was natuurlijk of Karen dat ook zou vinden. Misschien was zijn haar te nonchalant? Of misschien niet nonchalant genoeg?  Het moment van het verjaardagsfeestje van Karen was bijna daar. Natuurlijk had hij er naar uitgekeken. Vanaf het moment dat hij de uitnodiging had gekregen had hij de spanning voelen oplopen. Hij wilde niets liever dan met haar een avond doorbrengen, maar dan het liefst alléén met haar. Op familiefeestjes met voor hem allemaal onbekende familieleden zat hij niet te wachten.

Het briefje met het adres had hij bij zich gestoken. Van Leeuwenlaan, in die chique buurt, op nummer 56. Of was het nou 65? Voor de zekerheid haalde hij het briefje nog eens tevoorschijn en vouwde het open. Misschien waren het zijn trillende vingers, maar nog voor hij het nummer goed kon bekijken ontschoot het papiertje hem. Plagend en dwarrelend vloog het van hem vandaan om een eindje verderop in de beek terecht te komen. Fijn dan. 'Je kunt gewoon op het geluid afgaan hoor!' had Karen nog met een lach gezegd. Nou, dat was dan precies wat hij nou moest doen.

Tien minuten later parkeerde Jordy zijn fiets bij een nogal duur uitziend appartementencomplex. Hij haalde diep adem en stapte het portaaltje binnen. Even aarzelde hij of hij de trap zou nemen, maar om na vijf verdiepingen buiten adem boven te komen zag hij toch niet zitten. Bovendien stonden de liftdeuren uitnodigend open. Hij stapte in, drukte op de 5, en wachtte op zijn aankomst op de juiste bestemming.

De etagenummers schoten voorbij. Ook de 5. Jordy voelde een knoop in zijn maag. Hij had toch wel op de goede knop gedrukt? Hij strekte zijn vinger al naar het vijfde knopje uit toen de lift met een schok stil stond, precies tussen de 6 en de 7. De knoop in zijn maag werd groter. Stik. Had hij weer! Hij zag al visioenen voor zich van urenlang opgesloten zitten toen de lift zich langzaam weer liet zakken tot de voorgaande volle etage. Snel en geschrokken stapte Jordy uit en bedachte zich dat hij voortaan de trap wel zou nemen.

Precies op dat moment drong het feestgedruis tot hem door. Hij herinnerde zich de woorden van Karen, haalde diep adem, slikte de naar zijn keel opgestegen knoop in en ging op het geluid af. De deur van nummer 65 stond open. Aarzelend ging hij naar binnen. Allemaal deftige dames en heren met glazen wijn of champagne. Dure toestand hier, dacht Jordy. Sommige mensen knikten hem met een ietwat verraste blik in de ogen toe en hij knikte vriendelijk terug. Terwijl een ober hem een dienblad met glazen voorhield en hij een keuze maakte, speurde hij in het rond. Geen Karen te zien. Misschien haar neus poederen of hoe heet dat in deze kringen, dacht Jordy terwijl hij een slokje nam. Zeven glazen en een uur later had hij Karen nog steeds niet gevonden en zijn ongeduld was overgegaan in onbehagen.

De pling van zijn telefoon vertelde hem dat er een appje binnenkwam. Van Karen. 'Kom je nog?' las hij, 'Ik sta al een uur te wachten!'

Te wachten? Waar dan? Nog een keer liep Jordy rond. Geen Karen, nergens. Trouwens, er was ook helemaal niemand die hij kende, ook die gekke neef was er niet. Het duurde nog eens vijf minuten, maar toen sloop Jordy de deur uit. Met de trap ging hij een etage lager, op zoek naar nummer 56…


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay


Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van februari 2019

Schrijfuitdaging februari 2019

Doe ook mee, het kan de hele maand!

En ook deze verhalen passen in die uitdaging: