Het boek gaat dicht


Dit verhaal kun je best los lezen, maar het is ook een deel uit een hele reeks. Of twee. Of zo. Om het allemaal wat leesbaarder te houden wordt bij een bepaalde verwijzing een link gegeven naar het verhaal waar die verwijzing in voorkomt.
Naar elk verhaal wordt maar één keer in de tekst verwezen, om het aantal links enigszins binnen de perken te houden. Een lijstje vind je onder het verhaal.

Na het bezoek aan tanteDana zijn mama, papa, Jeroen en Joke weer thuis gekomen. Na het eten pakt mama haar mobiel en na het intoetsen van de pincode belt ze tante Dana, om te vragen hoe het nu gaat. Tante neemt niet op. ‘Ik zal het morgen nog eens proberen’, zegt mama. Dat vindt papa goed.

'Trouwens,' gaat ze verder, 'ruim jij dadelijk die tas en jas op, die hier al sinds gisteravond liggen.'

Papa knikt. O ja, toen hij zijn sleutel weer vergeten was.

De volgende ochtend belt tante zelf. Papa neemt de telefoon op.

‘Ja’, zegt tante Dana, ‘het ging gisteren toen jullie weg waren even helemaal niet goed met me, ik was totaal uitgeput, maar het gaat nu weer wel hoor! Luister, ik heb een idee.’

Papa luistert naar het idee van tante. Het is een goed idee om in een verhaal alle nare gevoelens over de steekwoorden, de steekwoordenkoorts en de steekwoorden-instorting van je af te schrijven. Dana weet nog wel een paar vriendinnen die ook wat willen opschrijven, Engelina en Chris.

Het is zaterdagavond. De kinderen hanteren hun tandenborstel en gaan lekker naar bed. Papa zit aan tafel met allemaal papieren en met een pen maakt hij aantekeningen.

Mama zit voor de televisie te kijken naar ‘All you need is love’. Op het onderzettertje staat een theeglas, het theelepeltje ligt er langs. Daarnaast staat een doos met tissues klaar. Haar leesbril ligt midden op tafel, zodat hij er niet gemakkelijk af kan worden gestoten.

De deurbel gaat. Papa doet open en krijgt nog een envelop van Engelina, met het laatste stuk van het verhaal over een dode gekloonde dokter Vlinder.

Terwijl Robert ten Brink op televisie de geliefden in romantische sferen bij elkaar brengt zit papa de papieren te sorteren en verwoed te schrijven. Het is een spannend verhaal geworden met onverwachte wendingen. Het begint allemaal met een interview met dokter Vlinder, en tante Dana speelt dan een gekke patiënt. Natuurlijk komt ook dokter Vlinder in het verhaal , die vertelt dat de TSW-kliniek zal gaan sluiten. Dan wil tante Dana uit de kliniek ontsnappen, en lukt de ontmaskering niet, ingewikkeld hoor.

Papa haalt voor zichzelf een lekker biertje en mama krijgt een glaasje wijn. De romantiek op televisie stijgt, maar wordt een paar keer ruw door een reclameblok onderbroken. Plaspauze, chipjes, blokje kaas, en nog een drankje.

Als het programma is afgelopen komt mama met een blosje op de wangen naar de tafel, waar papa nog steeds zit te schrijven.

‘Lukt het?’ vraagt ze, terwijl ze door papa's haar streelt.

Papa haalt zijn schouders op. ‘Het is wel ingewikkeld hoor. Er is een brief van dokter Vlinder voor Chris en dan wordt dokter Vlinder vermoord als gevolg van een schriftelijke cursus, maar het is een kloon en Dana is ontsnapt.

Mama begrijpt er niet zoveel van. Ze leest door de tekst. Ze moet wel lachen. ‘Wasstrepen op het gezicht?’ lacht ze, ‘eerder op de handen hoor!’

Papa zucht eens. ‘Daar heb ik ook eigenlijk geen verstand van. Maar ik moet nu nog de sleutel tot het verhaal schrijven, de finishing touch, zogezegd. Ik zit net op het punt dat Hans bij dokter Vlinder aanbelt.’

Mama lacht. Ze gooit haar haren los.

‘Ik heb een beter idee’, zegt ze zacht. ‘Jij doet dat boek lekker dicht. Je hebt de komende dagen toch geen tijd, we gaan morgen op stap, weet je nog?’

Dat weet papa best.

‘Nou,’ gaat mama verder, terwijl ze het bovenste knoopje van haar blouse losmaakt. ‘Als we dan eens naar boven gingen, dan kun jij me lekker óveral insmeren.’

Papa’s ogen zoeken onwillekeurig over de tafel.

Mama lacht, terwijl ze het volgende knoopje losmaakt. ‘Nee gekkie, niet met handcrème. Ik heb hele lekkere massage-olie gekocht.’

Papa lacht nu ook. ‘Goed idee,’ zegt hij een beetje hees.

Hij doet het verhalenboek dicht en legt het boven in de kast. Samen met mama gaat hij naar boven.

Dit verhaal is een vervolg op, en met verwijzingen naar:


En ik hoop maar dat ik geen verwijzing vergeten ben...


Al deze verhalen passen uiteraard in de uitdagende februari-uitdaging waarmee Vlindertje73 ons allen tot wanhoop heeft gebracht.