Het witte busje

Het witte busje


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het boze dienstertje

Wat onder andere vooraf ging

Na het ontbijt verlaat ik enigszins schichtig de eetzaal. Het boze dienstertje heeft zich zo goed mogelijk weer wat gefatsoeneerd, maar gelige ei-vlekken op haar bloesje en in haar haren verraden iets van de gebeurtenissen van zojuist. Ze kijkt me nog steeds met een strak onweersgezicht na. Nou ja. Het zal wel overgaan. Het matje heb ik stiekem teruggeschreven, LWAlmanak vond het toch fleuriger.

Het is een mooie, zonnige dag. Hoewel de drukte in het hotel gezellig is en het gezelschap aangenaam besluit ik tot een wandeling in mijn eentje. Het is een goede manier om je eigen gedachten de vrije loop te geven, door te associëren over de dingen en de mensen die je ziet. Soms komt daar een aardig verhaal uit, en ik verblijf toch niet voor niets in een schrijvershotel. Stel je voor dat ik hier geen enkel verhaal zou kunnen produceren!

Naast het hotel staat een wit busje. Zeker voor bevoorrading, want gasten parkeren elders. Trouwens, met voornamelijk Nederlandse en Belgische gasten is het aantal auto’s hier beperkt. Er zit een Spaanse nummerplaat op dat witte busje. Aanvankelijk had ik me afgevraagd waarom er hier zoveel wagens rondrijden met een E als landaanduiding. Blijkt die E bij Spanje te horen, weer wat geleerd. Op het busje staan verder geen teksten, dus er is niet te zien om welke leverancier het gaat. Maakt ook niet uit, gelukkig hoef ik me om de bevoorrading geen zorgen te maken. Het portier van het busje gaat open. Een man met donker haar kijkt naar buiten, en maakt aanstalten om uit te stappen. Hij ziet mij kijken, aarzelt en slaat zónder uit te stappen het portier weer dicht. Dat is dan toch vreemd. Ik vraag me af of dit een element is dat ik in een verhaal kan gebruiken en maak in mijn gedachten een virtuele aantekening op mijn virtuele notitieblok.

Van het hotel naar de promenade is maar een klein stukje. De cafeetjes, barretjes en souvenirwinkeltjes zijn al vroeg geopend, alhoewel het nog vroeg is en de klandizie mager. Rijen met ansichtkaarten tonen plaatjes van eindeloze hotels, bijna witte stranden en een blauwe zee. Groeten uit Benidorm, in diverse talen. Sleutelhangers, mokken en speelgoedbeestjes. Je kent het wel. Er zit ook een leuk antiekwinkeltje, dat tegen hoge prijzen interessante producten aan de man probeert te brengen. Pennen, al of niet met een Benidorm-opdruk, koperen en tinnen lampjes, inktstelletjes. Dat laatste is nog wel aardig. Maar een blik op de prijs geneest me weer. Ik schrijf trouwens tegenwoordig vooral met een toetsenbord, dat verhoogt de leesbaarheid aanzienlijk. Als het moet kan ik uitstekend in schoonschrift schrijven, dat leer je wel als leerkracht op een basisschool. Maar zodra het sneller moet is de leesbaarheid omgekeerd evenredig met die snelheid. Dus ik laat het inktpotje aan me voorbij gaan.  Als ik in de spiegelende etalage kijk zie ik een man met donker haar naar me kijken. Heb ik die niet eerder gezien? Dat was toch niet die man van dat busje? Als ik me omdraai zie ik hem met volle interesse kijken naar de etalage van het winkeltje waar hij net voor staat. Dameskleding.

Ik maak een nieuwe virtuele aantekening.

Juli uitdaging. Doe je mee?

Breng ook een bezoekje aan het Schrijvershotel in Benidorm



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Sommige dingen moeten denk ik voor gasten ongezien blijven.
| 10:32 |
En dan al die nieuwsgierige schrijvertjes...
| 10:46 |
En lezertjes (zoals ik...)
| 10:56 |
die ook ja ...
| 11:56 |
Jammer dat veel van die winkeltjes niet meer in Spaanse handen zijn.
Veel Chinezen en Pakistanen tegenwoordig. Ach die mensen moeten ook leven.
| 20:16 |
Dat is zo. Maar een beetje evenwichtigheid is natuurlijk leuker :-)
| 20:37 |
In het oude gedeelte van Benidorm, wat verderop bij het witte terras zitten nog vrij veel Spaanse winkeltjes.
| 21:56 |
Dat is voor de volgende wandeling dan :-)
| 22:06 |
Gelukkig is dat aantekeningenblok virtueel, ze zou ruimte te kort hebben in je koffer. Vreemde man.... ik ben benieuwd hoe het verder gaat!
| 19:06 |
Ik ook! Of zou ik me dingen verbeelden?
| 19:09 |
Jij? Je dingen verbeelden? Erg onwaarschijnlijk
| 19:26 |
Eigenlijk wel he, zo'n grote verbeelding heb ik toch niet
| 19:28 |
Daar hebben er dan meer last van...
| 20:09 |
:-) kan geen toeval meer zijn dus :-)
| 20:14 |
Ik ben bang van niet....
| 20:15 |
Mijn man heeft net zo'n gestreept shirt als de chauffeur in het witte busje, merkwaardig of gewoon toeval
| 18:52 |
Misschien een merkwaardig toeval?
| 19:09 |
Of een toevallige merkwaardigheid
| 19:11 |
Een toevallig merkwaardig toeval
| 19:13 |
zo dan... dit wordt me wel weer een dingetje mijnheer Hans.
| 18:09 |
Misschien haal ik me gewoon wat in mijn hoofd...
| 18:28 |
Misschien ja... misschien
| 18:35 |
Als ik je een raad mag geven: niets kopen bij dat antiekwinkeltje. :-) Maar oei, weer een nieuw mysterie. Wat gebeurt er toch allemaal? Had ik dat geweten....
| 17:47 |
Nee, ik vond het ook te duur daar...
| 18:27 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen