×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Ik moet het kunnen!

Ik moet het kunnen!


‘Vanaf nu laat ik me door niemand meer vertellen dat ik het niet kan. Ik ga vechten voor mijn leven, voor mijn kansen!’

Hoe vaak Frans deze woorden had gezegd, hij wist het niet. Het deed er ook niet toe, het was zijn litanie, zijn persoonlijke houvast. Hij wilde en moest er in geloven. Het was van levensbelang, de laatste strohalm die voorkwam dat hij over de rand van de waanzin zou duikelen.

Het was vijf maanden geleden. Een kort moment, nauwelijks van belang op kosmische schaal, maar het zou zijn leven veranderen. Een gladde weg, één moment van onoplettendheid. En die boom.

Dagen coma, operatie na operatie. En vorige week die arts aan zijn bed. ‘Het spijt me…’, had hij gezegd. ‘maar ik verwacht niet dat u nog ooit zult lopen.’ Met die verpletterende mededeling was hij weer vertrokken. Wat hij nog meer had gezegd was verdwenen in een mist van ongeloof. In de ogen van de verpleegsters en zijn familieleden had hij het medelijden gelezen.

Maar dat nooit! Verbeten greep hij de leggers van het looprek vast. Vastberaden richtte Frans zich op. Met alle wilskracht die in hem was bewoog zijn rechtervoet enkele millimeters. Het begin was er.


(c) 2017 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

... met de nieuwe (juli) Weefuitdaging?

Doe je ook mee met deze uitdaging van Marion Wever?

Mijn andere bijdragen aan de weefuitdaging van deze maand