×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
In de boot

In de boot


Dit verhaal is een deel uit een vervolgverhaal, maar je kunt het ook gewoon 'los' lezen. Wil je de voorgaande delen lezen, dat kan natuurlijk:

Deel 1: Ochtend
Deel 2: Confrontatie
Deel 3: Naar het circus
Deel 4: De beer is los

Deze vier verhalen zijn geschreven binnen de februari-uitdaging van Vlindertje73. Maar let op: het verhaal gaat ook nog verder...


In de boot

Een onwaarschijnlijk tafereel ontrolt zich voor de omstanders. Met Jacobien achterop hoop ik voldoende snel te kunnen fietsen om uit het bereik van de aanstormende tanden en klauwen te blijven. Achter ons aan fietst de circusbeer, die zó zonder problemen kan solliciteren in een prof-wielerploeg. Daar weer achteraan rennen de circusdirecteur en de dompteur. Op veiliger afstand volgen allerlei figuren die allerlei min of meer bloeddorstige scenario’s bevestigd willen zien. Op hun  mobieltjes proberen deze ramptoeristen op foto- en filmmateriaal deze geheel nieuwe act vast te leggen.

Het circusterrein hebben we inmiddels al lang verlaten. Om eventuele omstanders te beschermen heb ik gekozen voor het landweggetje achter het circusterrein. Het kan ook zijn dat blinde paniek me geen keuze liet, maar dan houd ik het liever op het eerste. Het landweggetje heeft zich al lange tijd niet mogen verheugen op een nieuw asfalt-kleedje en het oude zit vol gaten, hobbels, scheuren en overig ongerief. Wild sturend tracht ik alle obstakels te vermijden. Dat lukt wonderwel en helaas blijkt ook de beer een sturend talent te zijn. Een eindje voor me zie ik een nieuw probleem opdoemen. Aan de zuidkant van ons dorpje stroomt een beekje. Niet zo groot, diep of breed, maar om eroverheen te komen is toch een brug noodzakelijk. En die brug is met een groot hek afgesloten in verband met onderhoud.

Juist  op dat moment klemt Jacobien zich nog wat steviger vast, waardoor de vieze tandenborstel in mijn jaszak opwaarts wordt gestuwd en besluit de vrijheid te kiezen. Via knieën, scheenbeen en schoenen ketst het ding vooruit naar die ene plek die hij voor het behoud van onze snelheid had moeten vermijden. Met een schrikwekkend geratel komt hij tussen de spaken van de fiets, waardoor het voorwiel meteen blokkeert. Met een sierlijke boog buitelen Jacobien en ik over het stuur van de fiets. Omdat Jacobien zich tijdens de buiteling net zo stevig aan mij vastklemde als tijdens de fietsvlucht komen we als twee theelepeltjes in een doosje op de graspollen naast het weggetje terecht.  Wonderwel is mijn bril op mijn neus blijven staan. Alhoewel het nog middag is ontdek ik de nodige nieuwe sterren die plagerig voor mijn ogen dansen. Als ik opkijk zie ik nog juist de beer met een verbaasde blik voorbij schieten, tegen het hek van de brug, om vervolgens ook een buiteling te maken, in de richting van het water van de beek.

Een plons blijft echter uit. Nu de beer en ik zo’n innig contact hebben gehad kan ik niet nalaten te gaan kijken. Voorzichtig tuur ik over het hoge gras langs het riviertje. De beer is geland, maar niet in het water. Een klein roeibootje lag naast de brug afgemeerd en de beer is precies hierin terecht gekomen. Door de schok is het touwtje van de pen losgebroken, en de boot drijft, met verbaasd rondkijkende beer en al, stroomafwaarts, de wijde wereld tegemoet.

De circusdirecteur en de dompteur zijn inmiddels puffend en hijgend ook op de plaats des onheils aangekomen. Ze zien de wegdrijvende beer en aarzelen geen moment. Hun schoenen en jassen worden op de kant achtergelaten, plonsen het water in  en zetten zwemmend de achtervolging in.  De groep achtervolgende ramptoeristen houdt het droog, en velen van hen zetten langs de oever van het beekje een veilige achtervolging in. De overige druipen af. Droog, wel te verstaan.

Jacobien en ik hebben even genoeg van circussen en beren en we blijven met tweeën achter. De zon schijnt en alle beren op de weg zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. We kijken elkaar aan. Onze vinger strengelen zich in elkaar, onze blikken zuigen zich aan elkaar vast. De temperatuur stijgt en dat is niet alleen door de zon. We besluiten even in het gras te gaan zitten om bij te komen van de enerverende gebeurtenissen, mijn jas kan prima als een soort van onderzetter gebruikt worden.

‘O Hans’, roept Jacobien, ‘Je bent de sleutel, de pincode tot mijn hart!’

‘O Jacobien’, antwoord ik, ‘Bij mij heb je nooit een deurbel meer nodig!’

En meer van dat soort teksten en gebeurtenissen, laten we het netjes houden.

Over één ding wil ik het nog wel even met Jacobien hebben en dat is die verschrikkelijke handcrème van haar die mijn bank verpest heeft. Maar dan vinden onze lippen elkaar. Nog even schiet de gedachte door mijn hoofd dat nu niet alleen de beer, maar ook wijzelf in een bootje terecht zijn gekomen. Maar dan vervagen dat soort gedachten. We hebben wel wat ánders te doen.

De voorgaande verhalen van deze vervolgreeks:

En het verhaal gaat verder:

Deel 6 is door Dana geschreven, bij wijze van toegift: Incognito.

En de toegift bleek toch nog geen toegift, we gaan in deel 7 nog even vrolijk verder met Er in geluisd.

En daarna? Wacht maar eens af....




Schorelaar
nou ja, een relatie op het werk
20-08-2018 22:15
20-08-2018 22:15 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Zo lijkt het wel eventjes...
21-08-2018 00:29
21-08-2018 00:29 • Reageer
Xandra
Heb je weer geweldig geschreven!
30-10-2017 18:28
30-10-2017 18:28 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je!
30-10-2017 23:46
30-10-2017 23:46 • Reageer
Marion's World
"Alhoewel het nog middag is ontdek ik de nodige nieuwe sterren die plagerig voor mijn ogen dansen...... " Errug grappig.......
27-10-2017 19:58
27-10-2017 19:58 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je :-)
27-10-2017 21:01
27-10-2017 21:01 • Reageer
MoniqueMN
Blij dat het nog verder gaat! Echt ontzettend leuk!
16-02-2017 11:21
16-02-2017 11:21 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je!
16-02-2017 11:47
16-02-2017 11:47 • Reageer
Encaustichris
Zelfs hier begint de bril te beslaan...
13-02-2017 14:35
13-02-2017 14:35 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Even poetsen en dan snel door...
13-02-2017 14:36
13-02-2017 14:36 • Reageer
Marion Wever
haha... helemaal leuk! :-))
11-02-2017 09:18
11-02-2017 09:18 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel!
11-02-2017 09:39
11-02-2017 09:39 • Reageer
Piteke van der Meulen
Prachtig geschreven, leuk om te lezen
10-02-2017 20:52
10-02-2017 20:52 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je!
10-02-2017 21:32
10-02-2017 21:32 • Reageer
Sherry
Jij hebt zeker schrijftalent.
10-02-2017 20:20
10-02-2017 20:20 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel!
10-02-2017 20:21
10-02-2017 20:21 • Reageer
vlindertje73
Wat een super mooie tandenborstel heb jij.... whhahaa zo komisch. Dat heb je dan maar mooi voor elkaar... Dit is niet het laatste deel mag ik hopen... ;)) Weer met veel plezier van genoten.
10-02-2017 20:06
10-02-2017 20:06 • 2 reacties • Reageer
Hans van Gemert
De volgende ronde is voor Dana. Maar je weet het verder nooit natuurlijk. Bovendien.... Het wordt ook weer maart, toch?
10-02-2017 20:22
10-02-2017 20:22 • 2 reacties • Reageer
Dana
Gistermiddag had ik andere verplichtingen en gisteravond ben ik de hele avond weg geweest, het volgende deel staat er inmiddels
11-02-2017 10:00
11-02-2017 10:00 • Reageer
Referendaris
Waar een tandenborstel wel niet goed voor is.
10-02-2017 15:44
10-02-2017 15:44 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Precies. Multifunctioneel. Maar tussen de spaken, dat bekomt 'm dan weer niet
10-02-2017 15:46
10-02-2017 15:46 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Bij een drijvende beer denk ik natuurlijk aan Jungle Book https://youtu.be/VWu5FAJrUpQ
10-02-2017 11:57
10-02-2017 11:57 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Baloe is wel een tikkeltje vriendelijker....
10-02-2017 12:22
10-02-2017 12:22 • 1 reactie • Reageer
Dana
O, wat een spanning en sensatie, zowel met de beer als met jullie twee, zijn we nu bij het punt aangekomen waarop jij mijn toegift denkt aan te kunnen? Of schrijf je zelf nog even verder
10-02-2017 11:39
10-02-2017 11:39 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Ik vind dit persoonlijk een fantastisch moment voor de toegift, ik kijk er nu al naar uit. En dat verder schrijven, dat gaat wel lukken. In een ander verhaal, dat dan weer wel.
10-02-2017 11:47
10-02-2017 11:47 • 1 reactie • Reageer