Roze raadsels in het park

Roze raadsels in het park


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De verdwijning van het roze koffertje

Heeft dit verhaal hier iets mee te maken? Wie weet!

Het leven op straat was niet altijd gemakkelijk. Joep en Leo konden daarvan meepraten. Een enkele keer kreeg je van iemand op straat wat muntjes, soms zelfs een euro in je handen geduwd. Zo nu en dan had een bakker een oud brood over, of kon je op een terras wat restjes van koffie of andere drankjes naar binnen gieten. Je moest dan wel snel zijn, het toesnellende personeel gaf je maar weinig tijd voor zoiets. Vaak was je toch aangewezen op opvanghuizen. Als dat allemaal niet voorhanden was, dan boden de vuilnisbakken vaak nog enig soelaas. Het was ook vreemd te zien hoeveel goede spullen de mensen soms nog weggooiden. Met een beetje opletten waren er nog hele bruikbare dingen uit de kliko’s te vissen. En heel soms stonden er gewoon op de nachtelijke straten nog bijzondere voorwerpen. Wat eetbaar was in de kliko kon je naar binnen werken, en het andere was vaak nog wel verkoopbaar. Als er één ding was wat Joep en Leo wel hadden geleerd de afgelopen jaren: er waren overal mensen voor.

Het was een avond in mei. De temperaturen waren nog prettig genoeg om niet al onder de kartonnen dozen te kruipen en dus konden ze nog een rondgang door de wijk doen. De volgende dag zouden de vuilnisbakken worden geleegd, dus wie weet viel er nog wat te scoren.

‘Weinig, weinig’, bromde Leo, terwijl hij de klep van de laatste kliko in de Azaleastraat liet dichtvallen.

‘Heel weinig’, was het antwoord.

‘Wordt niks vanavond’, mopperde Leo.

‘Nee.’ Joep was een man van weinig woorden.

‘Volgende straat dan maar.’

‘Weinig kans’.

In de Petuniastraat waren maar enkele huizen te vinden.

‘Kijk nou eens.’ Joep wees naar een opvallend voorwerp, dat naast een kliko stond. Onder het licht van de lantaarnpaal viel de roze kleur al van verre op.

‘Paste er zeker niet in’, meende Leo.

Het roze ding bleek een koffertje te zijn. Op slot.

'Er zit nog wat in.’

‘Lekker makkelijk, alle troep in één keer weg zeker.’

‘Maak eens open!’

Joep friemelde aan het slot. ‘Je moet de code weten.’

Leo keek eens om zich heen. Om nou gewoon op straat, bij het huis waar ze het ding hadden gevonden ook dat slot open te wrikken, dat ging wat ver. Wie weet wat er in zat. Stel dat het per ongeluk heel veel waarde had en die mensen net naar buiten zouden kijken. Lastig allemaal.

‘We nemen het mee.’

Het was een handig roze koffertje, dat dank zij de wieltjes gemakkelijk kon worden meegetrokken. Ze rolden het ding naar hun favoriete bankje in het park en ontfermden zich over het slot.

‘Je moet de cijfertjes weten.’

‘Gewoon proberen. We hebben tijd zat.’

En dat was ook zo. Ze hadden de tijd helemaal aan zichzelf.


Een paar dagen later stond er in de krant een klein berichtje op pagina 24. Zwervers zijn nu eenmaal geen wereldnieuws. Twee mannen die zonder identificatie en zonder bezittingen gevonden waren op een bankje in het park, zo gaat dat soms. De wereld draait verder, het leven gaat door met de zorgen en gebeurtenissen van alledag. 


(c) 2017 Hans van Gemert

Kopafbeelding: Pixabay


Al die roze koffertjes, wat is er toch aan de hand hier? Hier vind je er meer over!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
ben ook wel benieuwd wat er nu in het koffertje zat
| 22:46 |
Ik ook ... :-)
| 23:12 |
haha ja snap ik maar jij weet het eerder dan ik
| 23:13 |
Dat zou zomaar kunnen :-)
| 23:16 |
Oh jee, a killer suitcase.
| 16:09 |
Als je d'r eentje tegenkomt: laat dicht, laat dicht!
| 16:14 |
Het koffertje is alweer dodelijk bezig, wat zit er toch in. Zal er iemand achter komen....zonder dood te gaan... ;) Heel mooi geschreven weer zeg! :))
| 10:44 |
Dank je wel, ben ook héél benieuwd!
| 10:59 |
Ik heb je verhaal gedeeld op Twitter!
| 18:07 |
Fijn, dank je wel!
| 18:29 |
Ik vind je verhalen helemaal geweldig! Ik word er vrolijk van.
| 18:01 |
Dank je wel, daar word ik dan weer vrolijk van :-)
| 18:29 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen