×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Storingsdienst

Storingsdienst


Het was vrijdagavond. Hugo had zich behaaglijk met een goed leesboek geïnstalleerd op de bank, een kopje koffie onder direct handbereik. Hopelijk zou het deze keer een rustige vrijdagavond worden, dacht hij bij zichzelf.

Hij had meteen spijt van de gedachte toen hij een slokje van de koffie nam. Jakkie, was hij zomaar vergeten om de koffie te voorzien van de juiste toevoegingen. Met een zucht stond hij op om het suiker- en roompotje erbij te halen. Zijn vrienden keken altijd op als hij dat zo zei, maar het was gewoon waar, in plaats van een melkkannetje gebruikte hij al jaren een potje met kuipjes. Veel gemakkelijker.

Toen de koffie op smaak was gebracht zette hij het met enig welbehagen aan de mond. Dat was een stuk beter, werd het dan misschien toch een mooie avond.

Ook deze hoopvolle gedachte werd ruw onderbroken, deze keer door het snerpende geluid van zijn telefoon. Het liefst zou hij het negeren, maar hij wist uiteraard heel goed dat dit niet mogelijk was. Volgens zijn agenda had hij deze avond storingsdienst en dus nam hij met gepaste tegenzin het gesprek aan.

De storing in het verkoopsysteem was stevig, dat bleek even later wel. Inloggen bleek onmogelijk, welke toetscombinaties hij ook probeerde in te voeren via zijn toetsenbord. Er zat niks anders op, hij moest naar de winkel. Daar ging zijn vrijdagavond. Als hij het zou oplossen zou hij beslist nog een tijdje aanwezig moeten zijn om alles in de gaten te houden. Nou ja, niets aan te doen. Met een zucht schoof hij zijn boekenlegger in zijn boek en stopte het boek in zijn rugzak. Voor de zekerheid nam hij ook zijn laptop mee mét een usb-stick waarop hij wat films had verzameld. Zo kon hij onnutte wachttijden toch in ieder geval wat nuttiger en in ieder geval prettiger maken.

Hij keek even naar zijn vrijdagavond-outfit. Gemakkelijke trui en joggingbroek, bepaald niet de voorgeschreven kledij. De baas stond erop dat het personeel in uniform kwam, ook op dit soort idiote tijden als er toch geen winkelend publiek meer kwam. Hij hees zich daarom snel in zijn blauwe uniformbroek en overhemd. Bij de sokken twijfelde hij, hij had een bloedhekel aan die stomme sokophouders. Nou ja, wat moet dat moet, hij had geen zin om zich voor zoiets onbenulligs te laten rapporteren.

Een kwartiertje later opende Hugo de deur van de speelgoedwinkel en deed deze achter hem meteen weer op slot. Veiligheid voor alles. In het magazijn stonden alle computerschermen op blauw met verontrustende storingsteksten erop. Het was vroeger toch wel gemakkelijker, dacht Hugo, vroeger kwamen de mensen gewoon overdag in de winkel om samen met de kinderen leuk speelgoed uit te zoeken. Toen had je tenminste nog contact met de klanten.  De tijden veranderen. Tegenwoordig was de winkel nog maar klein, er stond niet veel meer in. Het magazijn daarentegen was een stuk groter. Met een ingenieus systeem werden alle speelgoedjes die online werden besteld verzameld in dozen, klaar voor verzending. Dat was de taak van de ochtendploeg. Het was een mooi systeem, tenminste, als er geen storing was. Zoals nu, dus. Met een nieuwe zucht ging hij aan de slag.


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay


Dit verhaal past in de steekwoorden-uitdaging op Schrijvelarij (maart 2019).
En natuurlijk past het ook in de schrijfuitdaging van maart 2019:

Schrijfuitdaging maart 2019

Je kunt de hele maand maart meedoen!