Kwalijke kwaaltjes


#health

Het geheugen is een vreemd iets. De opslagcapaciteit van het menselijk brein is enorm. Je vergeet dingen niet, je denkt er alleen op sommige momenten niet altijd aan. Maar het zit er nog wel degelijk. In je geheugen.

De lichamelijke kwaaltjes, die met de ouderdom komen, zijn niet moeilijk om aan te denken. Ze groeien gestaag mee met je leeftijd, soms met heftige sprongen maar vaak op een tempo die wel bij te houden is. Wie kent het niet. Ouderdom komt immers met gebreken. Je loopt langzamer, minder stabiel, met een stok, met krukken, achter een rollator, of helemaal niet meer. Lang leve de rolstoel en de scootmobiel. Je krijgt steeds moeilijker potten open, je handen laten je in de steek, armen gaan niet meer omhoog, vingers verkrampen. Lang leve de handzamere blikopeners. Incontinentie, je krijgt steeds minder controle over de bekkenbodemspieren, je moet steeds vaker 's nachts uit bed om te plassen, tot de tijd aanbreekt van totale antiblaascontrole. Lang leve de luiers, lang leve het katheter.

Allemaal vervelende nare bijkomstigheden. Ik ken ze al langer dan de ouderdom. Ik heb ze in vroegere tijden al meegemaakt.

Maar het geestelijke neemt nog altijd de overhand. Zo denk ik iedere dag wel ergens niet aan, maar het zit er nog wel, in mijn brein. Onder stoffige lagen, veilig opgeborgen achter slot en grendel, in diverse laatjes, soms leuke, soms pijnlijke en soms dingen die je wel vergeten wilt, maar met de beste wil van de wereld het niet kunt. Ik wou dat daarvoor de tijd aanbreekt waarop ik zeggen kan: Lang leve de vergetelheid.