×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
suicidaliteit/zelfmoord

suicidaliteit/zelfmoord


Suïcidaliteit, is 1 van de 9 kenmerken van borderline.

En een heftige, niet alleen voor de persoon zelf, maar zeker ook voor zijn/haar naasten.

Wat is suïcidaliteit?

Mensen willen van nature leven. Soms zijn er problemen en komt er veel op iemand af. Dat kan zoveel worden, dat hij/zij het niet meer ziet zitten. Gedachten en gevoelens kunnen zo ondraaglijk worden dat het "er niet meer zijn" gezien wordt als oplossing. De wil om te leven verdwijnt onder de drang om uit de ondraaglijke situatie te ontsnappen. In zo'n situatie kan hij/zij de dood als de enige uitweg zien en een zelfmoordpoging doen.

Zoals je al heb kunnen lezen heb ik meerdere malen een zelfmoordpoging gedaan. Je leest het tegenwoordig ook veel in het nieuws. Maar hoe kom je zover dat je je leven wil beëindigen? Voor in iedereen is die “keuze” anders. Het moment, de reden waarom. Maar het is vaak de enige uit weg die mensen dan nog zien. Als alles tegen zit en je geen uitkomst meer ziet, dan is dat de oplossing. Als je elke dag met jezelf in gevecht bent, geen rust vindt, en het leven uitzichtloos lijkt dan maken mensen die keuze.

Vaak hebben mensen die het doen, iets traumatisch meegemaakt. Dan kan zijn: pesten, seksueel misbruik/verkrachting, bedreiging etc. zijn er dingen gebeurt waar ze zich voor schamen. Bang dat het uit gaat komen.

Toen ik 14 was, heb ik mijn eerste zelfmoordpoging gedaan, en waarom? Bij mij was toen het geval dat ik heel erg gepest werd. Ik mocht niet zijn wie ik was. Als je elke dag wordt verteld dat je er niet toe doet, dan ga je dat geloven. Aan de ene kant wil je heel graag dat het pesten stopt, en aan de andere kant ga je gewoon geloven wat anderen tegen je zeggen en krijg je echt een hekel aan jezelf, en ik ging ze gelijk geven. Als je elke dag misselijk bent en bang bent om naar school te gaan, omdat je niet weet wat je te wachten staat, wat je nou weer over je heen gaat krijgen. Ik was er klaar mee, ik sneed mezelf, reageerde op mezelf de woede en walging af. Ik wilde de pijn van binnen niet voelen. Of ik echt dood wilde op dat moment, ik denk het niet. Ik wilde hulp, ik wilde dat het pesten stopte ik wilde serieus genomen worden. Uit eindelijk kreeg ik hulp, en werden de pesters ook af en toe aangepakt, en had ik inmiddels lieve vriendinnen. Toch ging het pesten door, maar ik had hulp.

In 2013 heb ik mijn 2e poging gedaan. Het leven leek uitzichtloos en ik had het gevoel iedereen maar in de weg te staan met mijn negatieve gevoel. Ook al had ik 100 mensen om me heen gehad op dat ene moment voelde ik me zo ongelofelijk eenzaam, ik vond het leven de moeite niet meer waard. Ik vond mezelf de moeite niet meer waard. Ik vond mezelf walgelijk. Ik zag geen uitkomst meer, geen toekomst meer. Ik wenste voor mijn man een betere vrouw, ik had het gevoel van alle negativiteit de oorzaak te zijn. En dat ik gewoon teveel was. Ik walgde zo van mezelf dat ik niet meer in de spiegel kon kijken zonder misselijk te worden. Ik wilde een liever baasje voor Layca. Ik kreeg ook veel over me heen, van bepaalde mensen wat me heel erg pijn deed. Alles wat er ooit tegen me gezegd is, kwam voorbij, alle scheldpartijen, ruzies, trauma’s. Ik begon de realiteit kwijt te raken. De tunnel werd langer en het eind was niet meer in zicht. De herbelevingen van alles werden steeds heftiger, steeds echter. Soms wist ik niet meer waar ik was wat echt was en niet. Was stukken van de dag kwijt. Realiteit in fictie, ik haalde het door elkaar. En ik voelde me onbegrepen, en steeds eenzamer. Ik had voor de bewuste dag plannen gemaakt, het plan was klaar, alleen het moment had ik niet gepland. Het bizarre was dat het idee, dat ik uit het leven ging stappen, me rust gaf. Het enige wat me nog rust gaf. Ik had bizar veel pillen in genomen, en ik was rustig, zo rustig. Maar ergens voelde ik me schuldig. Tegenover Peter, mijn vrienden en familie. Ik heb peter geappt toen. En toen werden alle hulpdiensten gealarmeerd en ben ik in het ziekenhuis belandt. Al met al was het voor mijn familie en vrienden schrikken. En vonden het lastig er mee om te gaan. Net als mijn man. Het was heftig. Mensen hadden er geen begrip voor, snapten het niet. Want het leven was nog zo mooi, en ik was een mooi mens. En ze hielden van me. De vraag Waarom werd veel gesteld? Waarom heb je het gedaan? Ik kon het niet uitleggen, ik wilde het ook niet uitleggen, niemand zou het begrijpen. Was het egoïstisch van mezelf? Was het een schreeuw om aandacht? Mensen zeiden dat ik voor mezelf moest kiezen. En dat deed ik, maar wat richtte ik aan? Nog meer onzekerheid en onbegrip!

Was het een noodkreet? Misschien op dat moment wel. Ik kan niet uitleggen, hoe intens eenzaam ik me voelde op dat moment, ook met al die mensen om me heen en hoe wanhopig en moe ik ook was. Ik was het strijden moe, de oorlog in mijn hoofd, de frustraties, en me beter voor doen dan ik was, ik kon niet meer. Maar ik kreeg daarna hulp. Ik werd 10 weken opgenomen in de kliniek op de gesloten afdeling. Het was pittig, voor mij, maar ook voor mijn man Peter. En de stormen zijn nog niet voorbij. Maar ik werk eraan. En meer dan mijn best kan ik niet doen..toch?

Ik wil jullie 1 ding vragen, als je hoort van iemand die zelfmoord pleegt of een poging doet. Om dan niet boos te worden. Maar er zijn tot steun voor die gene zelf en voor vrienden en familie. En begrip hoef je er niet voor te hebben, dat kan ook niet. Niemand kan begrijpen, voelen hoe je je op dat moment voelt. Maar veroordeel die gene als je blieft niet. Zo’n stap maak je niet zomaar. Ik tenminste niet. Dan is de wanhoop zo groot dat is met geen pen te beschrijven. En ook als je als omgeving het niet begrijpt, en er niet goed mee om kunt gaan, zeg dat tegen die persoon. En neem jezelf in bescherming. En praat er over met iemand. Je kunt altijd, ook als nabestaande of omgeving van een persoon die een zelfmoordpoging heeft gedaan terecht bij 113online zij geven adviessen En kunnen evt vragen beantwoorden. en als je iemand kent die zulke gedachten heeft, kun je diegene wijzen op 113online.nl zelfmoord preventie. je kan anoniem met ze bellen of chatten. Het lost je problemen niet op, maar door over je gedachten te praten lucht het misschien een kleinbeetje op. En kies je toch voor het leven.





frieke
misschien zou er meer over geschreven moeten worden zoals de gevolgen voor de nabestaanden, meer getuigenissen van mensen die achter blijven, of het nu je partner, je broer/zus, een van je ouders of je kind is die mensen zouden personen met zelfmoordgedachten misschien kunnen ompraten
24-04-2017 19:23
24-04-2017 19:23