×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Snow is falling


En waar ik eigenlijk altijd van de winter heb gehouden, ... waar ik een echt winterkind geweest ben altijd. Heb ik nu door onze persoonlijke omstandigheden gewoon een hekel aan de winter gekregen. Sorry voor alle winterliefhebbers, maar van mij mag de winter direct na de jaarwisseling overgaan in de lente.

Ik zal voor een keer schrijven over hoe ik van winterliefhebber veranderd ben in iemand die de winter met zeer gemengde gevoelens tegemoet ziet. 

Toen ik in Oktober 2014 te horen kreeg dat mijn contract niet verlengd zou gaan worden, had ik niet gedacht dat ik 3 jaar later nog steeds geen baan zou hebben gevonden, ondanks mijn vele solliciteren. Wel wisten we toen dat het moeilijk zou worden om een baas te vinden die mij aan zou nemen. Tenslotte was mijn laatste werkgever niet een gewoon bedrijf, maar werkte ik via de WSW ... (Wet Sociale Werkvoorziening), en omdat nieuwe instroom binnen de WSW na 1 januari 2015 niet meer mogelijk was door de komst van de Participatiewet wisten we dat het moeilijk zou worden. En dat we financieel een flinke strop kregen.

Want met twee salarissen, waarvan 1 fulltime (37,5 uur) en 1 parttime (28 uur), heb je het financieel niet heel erg slecht. Van die twee salarissen konden wij goed leven. De huur van ons huis betalen, een auto rijden, een boot hadden we waar we elk weekend naar toe gingen, en juist in de winter was dat heerlijk! De hele haven voor ons zelf. Geen dagjesmensen. De steigers onder de sneeuw, koud buiten en lekker warm binnen in de boot met ons oliekacheltje ... de rust en ruimte die we hadden. Het was bijna magisch. Niemand die last van onze honden had als ze eens blaften, en dat was in de zomer maanden wel anders daar.

Maar goed, van twee salarissen ging het lekker eigenlijk! Tot dat dus ging veranderen. Vanaf 1 december 2014 zou ik thuis komen, en ja natuurlijk krijg je eerst nog een WW uitkering, maar dat was in mijn geval niet lang. 3 maanden om precies te zijn, en dan over 28 uur berekend is dat al niet meer zo veel. Om een lang verhaal kort te maken, wij zijn er meer dan 1100 euro per maand op achteruit gegaan, en die situatie duurt nu al drie jaar. Want helaas is ondanks heel veel solliciteren tot nu toe nog geen werkgever zo 'gek', of 'aardig', of 'verstandig' geweest om mij een contract aan te bieden. Het is niet dat ik niet KAN of WIL werken. Het is ook niet dat ik niet mijn best doe om een baan te vinden. En tot overmaat van ramp blijk ik dus wel een WSW verleden te hebben nu, maar geen recht om via de Participatiewet bemiddeld te worden. Raar, maar waar!

Dus ruim 1100 euro per maand minder om van te leven met diezelfde twee personen, en ja ook de vier honden. Dus wij zijn gaan skippen in de huishoudelijke lasten, de boot? Die is als eerste moeten vertrekken. En dat deed al pijn, heel pijn ... hiermee was de mogelijkheid voorgoed verloren om met alle honden een weekend er uit te gaan. Maar wat niet kan dat kan niet. Het is even slikken, en weer doorgaan. Gelukkig wonen we achteraf, hebben we ruimte rond het huis en het komt wel weer goed. Dachten we toen nog. Vol  goede moed solliciteerde ik verder ... maar niets werkte. Dus na een 7 maanden ongeveer hebben we het besluit moeten nemen om de auto te verkopen. Want ook dat was financieel niet echt meer haalbaar. Ja, we hadden kunnen kiezen om een kleine auto te blijven rijden, maar wat je ook voor auto wil rijden, het kost je gemiddeld 250 a 300 euro per maand. En dat is toch veel geld. Geld wat wij beter voor andere dingen konden gebruiken. Want laten we eerlijk blijven, het is met een inkomen lastig genoeg om alles te betalen.

En dan komt de grootste klap van allemaal als we weer richting de winter gaan ... de gastank naast ons huis moet eigenlijk gevuld worden, en niet één keer, maar om normaal te stoken voor een hele winter zou dat wel twee keer zijn. Zonder gas geen CV, maar helaas zonder geld geen gas. Dus ... we zouden gaan stoken met enkel ons kleine oliekacheltje van de boot. En gelukkig is olie een stuk goedkoper als gas, en verbruik je daar ook minder van. De gastank is nog een keer gevuld om toch met warm water te kunnen douchen, want dat is ook nodig. Maar de CV verbruikt gewoon TE veel, dus die zetten we alleen maar aan, als het niet anders kan omdat er gevaar zou zijn dat de leidingen zouden bevriezen anders. Dat is de situatie nu 2 winters later nog steeds. Geen Centrale Verwarming die lekker brandt en je huis op temperatuur houd. Nee, een bijkeuken waarin niets gestookt wordt, een keuken waar enkel gekookt wordt, (overigens koken we elektrisch gelukkig, dan hoeven we daar ook geen gas voor te gebruiken), en een woonkamer die dan nog enigszins op temperatuur blijft met ons oliekacheltje. Maar in de nacht koelt het hier dus makkelijk af naar zo'n 10 graden of zelfs minder. In de keuken is de temperatuur nu 9 graden, in de woonkamer, (omdat ik de deur naar de keuken dicht heb gehouden) 13 graden ... Hoger als 13 graden zal het vandaag vermoedelijk niet gaan komen omdat ik straks toch ook de deur weer open gooi om in de keuken ook enigszins wat warmte te laten komen.

Dus je snapt dat met die temperaturen het niet altijd lekker behaaglijk warm is binnen. En als je eenmaal binnen al koud bent, dan is het niet meer aanlokkelijk om buiten in de sneeuw te gaan rondspartelen. Al kijkt het dan nog zo mooi, van mij mag de hele winter direct na de jaarwisseling overgaan in een lente met heerlijk zachte temperaturen van zo'n 15 graden of meer ...

In de eerste instantie kun je nog wel wat opvangen met het spaargeld wat je hebt, maar nu, na drie jaar met één inkomen leven zijn die reserves al heel lang op.

Ben ik dan zielig? Nee absoluut niet! Ik heb nog steeds een dak boven mijn hoofd. En het is nog een mooi rieten dak ook. Ik woon samen met mijn grote liefde, ik heb vier honden die me elke dag overeind houden. En we eten goed. Dat is de keus die wij gemaakt hebben. Wel gezond blijven eten, ondanks dat alles financieel er op achteruit ging wilden we op onze eetgewoontes niet al te veel inleveren. Daarvoor leveren we dan op andere dingen in. Natuurlijk eten wij niet al te duur, nee we eten zo goedkoop mogelijk, maar wel gezond en verantwoord. Daarbij willen we zeker niet dat onze honden iets tekort komen, en dat kost ook het nodige per maand. Die keuzes hebben wij gemaakt. En ik vind het voor mijzelf ook nog niet het ergste, natuurlijk baal ik als het koud heb ... maar ik vind het vooral voor mijn partner heel erg. Hij werkt tenslotte fulltime, en komt 's avonds met de scooter naar huis waar het ook niet echt warm is. Dat vind ik dus heel erg. En dat is nou net waar ik op dit moment niets aan kan veranderen.

Er zijn mensen die niet snappen dat wij alle vier de honden hebben gehouden, maar voor die mensen vraag ik me altijd af ... Zouden ze als ze 2 kinderen hadden gehad er ook één de deur uit hebben gestuurd als het even wat minder gaat? Het is heel simpel namelijk. Ik heb geen hond gekocht om hem de deur te wijzen als het slecht gaat. Juist mijn honden houden mij overeind. Juist mijn honden zorgen ervoor dat ik buiten blijf komen, en dat ik door ga. Juist mijn honden zorgen er voor dat ik niet in een depressie wegzak weer, mijn honden zorgen er voor dat ik een ritme houd en mijn bed uitkom 's morgens vroeg rond 6 uur. Moet ik die honden, die zoveel voor me betekenen dan de deur uit doen omdat het voor ons misschien een kleine besparing oplevert? NEE NEE NEE en nog eens NEE. Mijn honden blijven bij mij tot ze niet meer kunnen, en dan laat ik ze vredig gaan.

Ik blijf door gaan met wat ik al doe, solliciteren tot ik niet meer kan, zoeken naar andere manieren van geld verdienen ... er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. DIT SCHRIJF IK NIET OM TE KLAGEN, ik schrijf dit enkel om andere mensen te laten lezen dat als ik eens schrijf dat ik het koud heb, dat ik dat dan ook echt meen omdat het nu eenmaal niet warm is bij ons binnen! Nogmaals, dit maakt mij niet zielig! Het is wat het is, en het zal vast weer beter gaan worden.

Ook is het bedoeld om voor eens en voor altijd te vertellen hoe ik van winterliefhebber veranderd ben in iemand die de winter inclusief sneeuw liever ziet gaan als komen. En dat vind ik zelf eigenlijk heel erg .. want dat ik er ooit wel ten volle van kon genieten bewijzen de onderstaande foto's maar weer. En ja, als ik zelf deze foto's bekijk, dan zal het toch wel zo zijn dat ik bij de volgende lading sneeuw toch weer er op uit ga trekken ... het is en blijft natuurljik wel mooi voor foto's!

Help mij en jezelf met sparen

Word gratis lid.



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts