Red Baron, mijn Volkswagen hippiebus.

Red Baron, mijn Volkswagen hippiebus.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

 Naar aanleiding van mijn vorig artikel waar ik reeds schreef over mijn hippiebusje Cheshire die ik jammer genoeg moest verkopen, wil ik jullie nu graag voorstellen aan mijn nieuwe liefde. Red Baron.


Leegte in mijn hart


Nadat Cheshire naar zijn nieuwe thuis vertrokken was, voelde ik me leeg vanbinnen. Het geld had ik in mijn handen en ik kon de rekeningen te betalen, maar daar stond ik dan. Een deel van mij was weg. Ik ging naar de meetings van mijn eigen T3 club ... zonder bus. Het voelde rot aan, dat zal ik niet ontkennen.

In oktober 2015 vertrok ik naar Bulgarije. Er was een jobaanbieding die ik kon aannemen tot Mei 2016, want in de winter kon ik toch niet in mijn huisje wonen - de verwarming was nog niet aangesloten. De aannemer die ik betaald had met het geld van Cheshire was nergens meer te bespeuren en ik bleef achter met een half afgewerkte woning. 

In Bulgarije heb ik een volledig nieuwe wereld ontdekt. Veel soberder, vrijer en ik heb er prachtige herinneringen aan over gehouden. T3 busjes waren in veel grotere aantallen aanwezig dan in Belgie en daarom ging ik in December terug op zoek naar een eigen T3'tje. De prijzen waren laag genoeg dus ik kon met mijn eerste Bulgaarse loon een busje kopen. 

De zoektocht eindigde bij een rode panel T3 bus, zonder ramen. Net voor nieuwjaar reed ik hem 300km naar huis, een eerste testrit en hij deed het geweldig.

Een nieuw begin


Hoewel ik het lang moeilijk heb gehad om te wennen aan een ander busje, begon mijn liefde voor deze panel toch steeds meer te groeien. Toen ik de dag na aankoop een rondje wou doen, liet hij het afweten door de extreme kou en het feit dat hij enkel op lpg reed. Dit bevroor in de motor van zodra ik probeerde te starten. Het duurde 3 maand voor ik hem terug tot leven kon wekken met een nieuwe batterij. 

Red Baron, een naam met veel betekenis. Voor mijn vader is deze Duitse WO1 piloot een personage waar hij gek op is en waar hij dan ook alles over weet. Toen ik er in Maart 2016 achter kwam dat Red gebouwd was in dezelfde verjaardagsmaand als mijn vader was de keuze zeker. Red Baron. Dat werd de naam van mijn nieuwe busje.

32 jaar aan geschiedenis


Naarmate Maart en April voorbij streken leerde ik heel veel bij over Red Baron. Zo had ik het chassisnummer opgezocht en kwam ik erachter dat hij van de band rolde in Juli 1984, Hannover. Hij had als legervoertuig gediend in het Duitsland voor een Amerikaanse luchtmachtbasis en 11jaar later kwam hij in Bulgarije terecht. 


Daar werd hij omgetoverd tot een rode bus door een jonge Bulgaarse kerel. Die had hem ongeveer 18jaar in zijn bezit voor hij verhuisde naar zijn vorige eigenaar waar ik hem van overkocht. 3 Eigenaars dus voor hij bij mij terecht kwam.

Uiteraard wou ik niet dat Red een kale bus bleef en ik begon vollop te knutselen om hem opnieuw tot een ware hippiebus om te bouwen. Ik zat echter krap bij kas en moest dus improviseren met wat ik toen tot mijn beschikking had. Wol en glasverf.

Ik had een heus lappendeken samen gebreid over een periode van 2 maanden, dat ik daarna aan het plafond bevestigde. Red Baron fleurde meteen helemaal op en ik dus ook.

Ook deze dromenvanger, die ik had gekocht op onze eerste kerstmeeting December 2014, kreeg een plaatsje in Red Baron nadat hij steeds in Cheshire had gehangen.

Midden in het proces van het lappendeken. Breien, breien en nog eens breien.

Glasverf bloemetjes decoreren de vooruit van Red.

De glasbloemetjes hebben me in totaal zo'n 3 weken werk gekost. Maar wat een prachtig zicht...

Een spannende reis!


Eind April begon ik met de voorbereidingen om terug naar Belgie te rijden en Red moest uiteraard mee. Die liet ik voor geen goud ter wereld meer achter. Ik ging naar de lokale Bulgaarse garage en liet hem volledig opknappen zodat hij paraat was voor de reis.

Na 2 weken in de garage was het eindelijk zover! Red Baron was klaar en mocht terug mee naar huis!


Een vriend uit de Belgische T3 club, Michael, was naar Bulgarije gevlogen om er ook een busje te kopen. Op die manier konden we de reis van 2000km samen doen. Op 2 dagen tijd vonden we een blauwe 1.6 turbodiesel bus die het prima deed. We planden alles uit op de oldschool manier; met de kaart, aangezien onze gps niet was ingesteld voor alle Europese landen.

En geloof het of niet. Dit was de laatste foto die ik had van Red Baron voor een lange tijd. Want toen ging het mis...

Amper 2uur waren we onderweg toen we om half 2 's nachts de grens van Servie bereikten. We hadden besloten om 's nachts te vertrekken van zodra de verzekering geldig was. Echter, vlak voor de grens gaf Red's motor het op. Bij elke handeling viel hij stil en dat ging niet onopgemerkt voorbij aan de grenspost. 

Op de koop toe liet de strenge douanier mij weten dat Red als 'truck' ingeschreven stond op zijn Bulgaarse papieren. Hij wees naar de 3km lange lijn vrachtwagenchauffeurs die reeds stonden aan te schuiven voor het openen van de grens om 6u. "Daar moet je aanschuiven en tolkosten betalen voor vrachtwagen."

Ik was overdonderd en in paniek. Michael stond reeds aan de andere kant met zijn busje, ik nog op Bulgaars grondgebied. Met een klein hartje reed ik Red Baron opnieuw 2km landinwaarts naar de parking van een wegrestaurant. Ik moest hem achterlaten en hopen dat ik thuis een oplossing bedacht om hem naar Belgie te krijgen. Als hij er tegen dan nog zou staan.

Eind goed al goed


Na 3 weken in spanning geleefd te hebben was het eindelijk gelukt om Red Baron met een transportfirma naar Belgie te krijgen. 600 euro heeft het gekost om hem terug bij mij te krijgen, maar het was elke cent waard.

Na een 5 dagen durend transport kwam mijn geliefde Red Baron eindelijk toe. De Bulgaarse transportfirma had veel moeite ondervonden om hem op de trailer te krijgen, want de sleutels lagen bij mij in België en de handrem stond op. De linkse zijspiegel was men wel kwijt gespeeld onderweg, maar ik maalde er niet om.

Mijn busje was thuis, dat is wat telde voor mij.



De Transformatie kon beginnen.


Ik zou mezelf niet zijn als ik niet meteen zou beginnen aan het omtoveren van mijn busje tot een kleurrijk kunstwerk op wielen. Vanaf het moment dat hij op de oprit stond, kon ik mijn geluk niet meer op. Knutselen aan de lopende band dus.

Euforisch dat ik terug met mijn busje kon rond rijden na een kleine reparatie aan de carburator, liet ik mijn creativiteit los op de bus. Ditmaal waren het dashbord en exterieur aan de beurt.

Het dashbord kreeg een lavendel kleur, iets minder kitsch dan het felroze exemplaar in mijn vorige bus. Met 2 potjes verf van 3 euro en een mousse penseeltje werd het dashbord op 1 dag tijd omgevormd van saai zwart naar fleurig paars.