Zora Mythe - Deel 12

Zora Mythe - Deel 12


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De dag voordat Lena naar Lysrai zou vertrekken, maakte Mishko haar extra vroeg wakker.

“Ik heb iets speciaals voor je.” Zei hij geheimzinnig.

Lena’s oren waren meteen gespitst en ze keek nieuwsgierig rond zich heen. Nergens was een spoor te bekennen van iets nieuws. De hut zag er nog steeds hetzelfde uit als voordien. Mishko schudde zijn kop en grinnikte bij het aangezicht van Lena’s enthousiaste reactie. Het was best wel grappig, haar vacht stond aan één kant overeind van het slapen en haar ogen waren nog half dicht. Na een minuut besloot hij om haar niet langer te plagen en hij porde haar in haar zij.

“Je zal het niet hier vinden. Spring maar op m’n rug, ik breng je erheen.”

Lena glimlachte en ze klom vlot in het zadel, gemaakt van gedroogde schubben en soepele takken. Haar poten pasten naadloos in de lussen die uit de zit van het zadel omhoog staken. Met haar tanden greep ze de grote boog vast die aan de voorkant van het zadel was vastgemaakt. Die hield ze vooral vast bij het opstijgen en landen, om bruuske bewegingen beter op te vangen.

Mishko sprong ondertussen ongeduldig op en neer en nét op het moment dat Lena zich had vastgezet dook hij steil naar beneden. De Zora kreeg tranen in haar ogen van de snelheid waarmee ze naar beneden doken. Ze moest haar vastklampen om niet te vallen en binnensmonds vloekte ze zelfs enkele woorden in Faylirah. Het scheelde geen haar of ze was werkelijk uit het zadel geslingerd.

Hoe dan ook kon ze aan Mishko’s vlieggedrag wel merken dat het om een speciaal iets ging. Hij was namelijk zelden zo uitbundig. Na wat een eeuwigheid vliegen leek, landde hij eindelijk op een bergwand. Halverwege de berg was een groot plateau waar zelfs gras groeide en toen Lena voor zich keek kon ze de hutjes zien die voor hen opdoemden. Ze leken verbazend goed op het huisje dat zij en Mishko hadden, maar dat was dan ook niet verwonderlijk, want ze waren beide door dezelfde dieren gebouwd.

“Camuru!” riep Lena enthousiast “Je hebt me meegenomen naar een écht Camuru dorp, dankje Mishko!” Ze knuffelde de wit met zwarte vacht van Mishko’s nek. Hij keek over zijn schouder naar de Zora op zijn rug. In een mum van tijd sprong Lena op de grond, nieuwsgierig om alles te gaan verkennen. Hoewel ze middenin een bergketen zaten, verbaasde ze zich over de afmetingen van de open vlakte. Haar blik dwaalde rond. Overal liepen Camuru rond. De één met een zware tas, terwijl nog een ander dier naast het vuur aan een klein juweel leek te werken.

Camuru leefden dan wel vaak naast Zora’s en andere wezens, maar ze hadden ook eigen dorpen waar ze ze opgroeiden en hun kunsten beoefenden. Die dorpen waren vaak goed verborgen in de gebergten, zoals het dorp van deze groep. Overal waren grote stenen op elkaar gestapelt. Ze waren geplaatst in een grote cirkel en uit de put in het midden rees een grote vlam omhoog. Geen geel vuur zoals ze kende van Mishko, maar blauw vuur met een paarse gloed aan de basis. De vonkjes die ontsnapten aan de hitte van het grote vuur waren net kleine sterretjes. Het was prachtig om te zien. Lena ging dichterbij om in de put te kijken, maar ze werd abrupt achteruit getrokken aan haar staart.

“Lena!” brulde Mishko, “Let op dat is Kiren-vuur, het is super gevaarlijk!”

 Lena deinsde meteen achteruit en botste daardoor tegen een ander dier aan.

‘Oh, let op lieverd.’ Klonk het achter haar.

Ze draaide zich om en zag een vrouwelijke Camuru, haar hele lichaam bedekt met blinkende juwelen. Er waren zoveel details dat Lena niet wist waar ze eerst moest kijken. De Camuru zag de verbaasde blik van de jonge Zora en ze lachte erom, genietend van de aandacht die haar rijke klederdracht teweeg bracht. Ze richtte haar blik op de Parandraak achter Lena. Haar ogen lichtten op, alsof ze zich plots iets herinnerde.

“Ah ja, da’s waar, jij bent Lena neem ik aan?”

Lena knikte, verbaasd dat ze haar naam kende. De Camuru hief één van haar voorpoten op en gebaarde hen om even te wachten, waarna ze zich omdraaide en wat verder in een hut verdween. Lena keek nieuwsgierig naar Mishko, maar die hief zijn schouders op alsof hij wou zeggen ‘ik weet van niets hoor’. Lena wist maar al te goed dat hij er voor iets tussen zat. Wanneer de Camuru terug kwam met een klein bundeltje, werd haar vermoeden bevestigd. Mishko kwam achter haar liggen en fluisterde in Lena’s oor.

“ Het is niet veel, maar het is vast iets dat je goed kan gebruiken.”

Lena ontdeed het bundeltje van de grote bladeren waarin het verpakt zat. Twee kleine tasjes kwamen tevoorschijn. Ze waren gemaakt uit een combinatie van Mishko’s vacht en gedroogde bladeren die aan elkaar gerijgd waren. Het klepje werd dicht gehouden door een grote tand. Mishko zag hoe ze ernaar staarde en bevestigde haar dat er geen dieren voor gesneuveld waren. Ze keek de Parandraak vragend aan, waarop hij grote muil wagenwijd opensperde en wees op een lege plek achterin, waar ooit een tand zat.

“Die speelde ik kwijt toen ik de eerste keer noten wou kraken voor je. Sindien heb ik geleerd dat ik ze eerst moet bakken om de harde schaal eraf te halen, haha.”

Lena gniffelde en ze porde hem plagend. Tjah, hij had het inderdaad niet makkelijk gehad om een Zora welpje op te voeden.

“ Dankje Mishko, ik zal dit voor eeuwig bij me dragen.” Zei ze glunderend.

Ze keerde zich tot de Camuru die de tasjes had opgeraapt en aanstalten maakte om ze te passen. Een grote lus ging over Lena’s hoofd en de 2 tasjes hingen door middel van een dikke band over haar rug. Het gewicht was mooi verdeeld over haar lichaam en ze ondervond geen hinder bij het bewegen.

“Hehe,” zuchtte de Camuru “ik ben zo blij dat ze passen! Toen ik je hier zag vreesde ik er wat voor, want je vriendin op wie ik ze eerst heb getest is toch een stuk groter als jou.”

“Huh, wat? Is Jenna hier geweest?” vroeg Lena nieuwsgierig.


“Correctie, ik ben hier nog steeds.” Klonk plots een bekende stem.

Lena keek over haar schouder en zag hoe Jenna achter Mishko vandaan stapte.

“Ze moesten toch een Zora hebben om het op uit te proberen en toen Mishko het aan mij vroeg heb ik geen moment getwijfeld. Trouwens, ik ben altijd wel in voor een nieuw avontuur.” Jenna duwde haar kont plagend tegen die van Lena en knipoogde naar haar beste vriendin. Deze dag kon gewoon niet meer stuk. 

De twee Zora's verkenden het Camuru dorp terwijl Mishko geduldig bleef wachten. Pas toen de zon weg trok, kwamen de vriendinnen terug tevoorschijn. Mishko stelde voor aan Jenna om haar ook naar huis te brengen nadat hij Lena had afgezet, maar ze bedankte hem vriendelijk. 1 Keer vliegen was wel genoeg geweest voor haar, het was absoluut niets voor haar en ze begreep al helemaal niet hoe Lena er zo van hield. 

Jenna besloot om vanaf de Camuru rechtstreeks naar Lysrai te trekken. Ze zou Lena dus voor een aantal dagen niet meer zien. De twee knuffelden nog een laatste maal en wensten elkaar veel succes toe. Dan kon het aftellen beginnen, aftellen naar een nieuw begin.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Weer een heel fijn deel. En wat ziet Lena er mooi uit met de tasjes!
| 02:34 |
Wat een mooi vervolg, HippieFox, ik vind het goed geschreven hoor. :-)
| 20:29 |
Zo'n mooie tekeningen ook weer
| 21:23 |
Weer goed gelukt zeg.
| 09:32 |
Wat is dit toch een feel good boek. Ik val niet in de leeftijdsgroep maar vind het geweldig. Leuke voorleesverhalen en dan de platen zelf inkleuren door de kinderen.
| 09:24 |
Ik vind het mooi, en wacht het vervolg met plezier af
| 06:44 |
Weer knap gedaan Hippie, hier en daar nog even wat aanpassen misschien (even wat kleine taal dingetjes in ieder geval), maar het was me weer een verhaal! Leuk gedaan!
Mooie tekeningen ook weer :)
| 22:21 |
Ja net daarom. Teveel afleiding gehad op het werk, maar toch beloofd dat ik het nog online zou zetten. Morgen maar even herschrijven dus!
| 22:54 |
Tja, je weet: haastige spoed...
| 22:55 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen