×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Zora Mythe - Deel 18

Zora Mythe - Deel 18


De zomerdagen leken steeds langer te worden en Jenna en Wodan zagen uit naar het moment dat ook zij op dat rotsblok zouden staan om elkaar hun liefde te verklaren. Lena en Lex konden niet anders dan de dagen met elkaar door brengen. Lena trachtte niet teveel aandacht te besteden aan de grote Zora naast haar. Elke vezel in haar lijf wou met hem praten, maar het voelde dubbel aan na hun kennismaking. Het was echter geen liefde die ze voelde, maar een aantrekkingskracht. Een aantrekkingskracht zo groot dat iedere keer dat hij ‘per ongeluk’ tegen haar botste, er een rilling over haar rug liep. Ze had er ook niet echt een verklaring voor.

Eigenlijk voelde ze zich wel schuldig dat ze hem zo negeerde. Misschien verdiende hij het helemaal niet. Zijn karakter was echter iets waar ze niet helemaal mee overweg kon. Het leek alsof hij door niets in de wereld geraakt kon worden. Daar stoorde ze zich daar mateloos aan, want haar eigen emoties waren zo overduidelijk te zien dat ze die evengoed op een groot bord rondom haar nek kon hangen.

Op een dag had ze er even genoeg van en vroeg ze Jenna om samen een wandeling te maken. Ze had er nood aan om nog een keer alleen weg te zijn met haar vriendin. Vermoedelijk zouden ze dat niet vaak meer kunnen doen als Jenna een eigen gezin had. Ze besloten naar de watervallen te gaan die op het einde van de vallei lagen.

Het water kwam uit de bergen met een duizelingwekkende snelheid naar beneden geraasd. Het lawaai was van ver al te horen, maar het meer waarin de watervallen zich stortten lag mooi afgeschermd van de rest van de vallei. Er waren slechts een handvol andere Zora’s aanwezig. In vergelijking met de menigte die zich in het dal bevond was dit een erg rustige plek. De twee gingen languit liggen op het gras. De schaduw en het water boden hen eindelijk wat verfrissing na de lange wandeling in de zon. Jenna keek haar vriendin bedenkelijk aan en besloot met de deur in huis te vallen.


“Waarom negeer je Lex zo?”

Lena keek Jenna met grote ogen aan.

“Zo, dat is eruit!” grapte ze verbaasd. Jenna glimlachte, maar bleef opmerkelijk serieus over het onderwerp.

“Hij is geen slechte Zora Lena. Misschien moet je hem een kans geven?” zei ze.

Lena keek naar de watervallen voor haar, alsof ze er moeite mee had om Jenna aan te kijken. Tjah. Waarom negeerde ze hem? Ze had wel tien redenen kunnen verzinnen, maar geen één klonk op dat moment goed genoeg om erover te gaan argumenteren. Jenna zag de inwendige strijd in haar vriendin.

“Kijk, ik weet niet wat er gebeurd is tussen jullie twee daarboven op die heuvel, maar volgens Wodan kan Lex niet ophouden over je. Iedere keer dat hij alleen is met hem vraagt hij over je.”

“Hah!” Lena proestte het uit.

“Hoezo, hij denkt aan me? Jenna, ik weet niet wat ik van Lex moet denken. Hij lijkt me erg arrogant, te charmerend en te vol van zichzelf. Hij lacht om alles en lijkt niets echt serieus te nemen. Ik weet het niet…” zei ze. “Ik kan geen hoogte krijgen van hem.”

Jenna knikte instemmend en ze was blij dat Lena haar hart luchtte.

“Hij is inderdaad wel erg speciaal, daar geef ik je gelijk in. Hij zei dat je hem verteld had dat je met een draak was toegekomen hier en… dat hij je eigenlijk had uitgelachen hierover?”

“Ja klopt. Wat moet ik met een Zora die me niet eens gelooft?” sneerde Lena.

“Dat is het net,” vervolgde Jenna “hij geloofde het eerst niet omdat hij dacht dat hij het enige buitenbeentje was in heel Chronasia. Pas toen ik hem bevestigde dat je echt met Mishko naar hier bent gekomen en met hem was opgegroeid zei hij-“

“Wat?!” riep Lena “Heb je hem nou ook nog verteld dat ik ben opgegroeid met een draak?! Oh Jenna…” Lena begroef haar neus beschaamd onder haar voorpoten. Nu wist ze het zeker, Lex was vast het type dat tegen iedereen zou rondbazuinen over haar afkomst. De schrik sloeg haar even om het hart.

Jenna negeerde haar lichte paniekaanval en ging verder met haar verhaal.

“Ja, nou en? Daar hoef je je toch helemaal niet over te schamen?  Hij vertelde me zelfs hoe dom hij zich voelde nu hij wist dat het echt waar was.”

Lena keek haar vriendin aan met nieuwsgierige ogen. Hij voelde zich schuldig? Kon het echt waar zijn… zou hij dan toch gevoelens hebben?

“Hij… hij had er spijt van?” vroeg ze verbaasd. Jenna knikte.

“Ja, oprecht. Ik vermoed dat het de reden is dat hij nu met je probeert te praten. Hij is geen Zora die meteen zijn verontschuldigingen zal aanbieden Lena. Volgens mij heeft hij net zoals jou een heel zwaar verleden achter de rug en is hij daarom bang om zich volledig te openen voor iemand.”

Lena dacht na over die woorden. Ergens voelde ze zich opgelucht dat haar slechte voorgevoel onjuist bleek te zijn. Toch stoorde ze zich nog aan het feit dat ze eerst door zijn harde schaal zou moeten breken alvorens ze hem zou leren kennen voor wie hij werkelijk was. Maar waarom was hij dan wel zo open tegen Jenna en Wodan en niet tegen haar? Ze besloot de vraag te stellen aan Jenna.

“Hmm, Wodan is voor hem zoals jij voor mij bent. Zijn beste vriend, waarmee hij is opgegroeid. Diegene die er altijd voor hem was, als de andere Zora’s hem uitstootten. Ik ken hem evenlang als jou Lena, maar je moet hem natuurlijk wel de kans geven om tegen je te praten.”

Jenna lachte en vulde zichzelf aan.

“Dat gaat nogal moeilijk als je telkens weg loopt van hem, haha!”

Lena glimlachte, ze moest haar vriendin wel gelijk geven.

“Ok, ok…” zei ze verveeld, “Omdat je zo aandringt zal ik nog eens met hem praten.”

“Yaay, super!” kirde Jenna.

Menig Zorahoofd draaide zich nu om te zien waar dat gejuich vandaan kwam. Jenna trok een grappige grimas en verontschuldigde zich voor het lawaai. De Zora’s mompelden wat en gingen terug verder met hun eigen gesprek. Jenna gniffelde en ze keerde zich terug tot Lena.

“Er is maar één probleem…” zei Lena terwijl ze naar het glinsterende water staarde. “Ik ben bang om mijn hart te verliezen aan iemand die ik niets kan bieden.”

“Hm.” Zei Jenna met een diepe, geruststellende toon. “Lieve Lena…” Ze hief de snoet van haar vriendin op en keek haar aan met een lieve lach op haar snoet.

“Jij hebt veel meer te bieden dan eender welke Zora in Chronasia. Geloof me nou maar.”




Kristien Goeyvaerts
mooi verhaal, prachtige tekening!x
24-03-2017 18:21
24-03-2017 18:21 • Reageer
Rudi
Mmm, lekkere liefdesperikelen van de Zora's, klinkt heel goed hoor, HippieFox. Graag gelezen. :-)
27-02-2017 16:51
27-02-2017 16:51 • 1 reactie • Reageer
HippieFox
Goed zo, daar ben ik blij om ^-^ ik ben eindelijk nog eens begonnen aan het volgende deel. Het blijft moeilijk voor me om te schrijven, maar de ene keer gaat het goed en de andere keer krijg ik geen 5 woorden op papier.
06-03-2017 14:55
06-03-2017 14:55 • 1 reactie • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Oh wat een heerlijk geschreven episode weer.
25-02-2017 14:29
25-02-2017 14:29 • 1 reactie • Reageer
HippieFox
Dankje :-) vanavond het vervolg ..
06-03-2017 14:55
06-03-2017 14:55 • 1 reactie • Reageer
DC Staelens
Mooi geschreven en mooie tekening. (Bijkomstigheid mijn moeder heet ook Lena trouwens )
22-02-2017 21:38
22-02-2017 21:38 • 1 reactie • Reageer
HippieFox
Oh das inderdaad wel mooi toeval!
06-03-2017 14:55
06-03-2017 14:55 • Reageer
LWAlmanak
Mooi geschreven weer hippieFox en inderdaad vaak nadat iemand getrouwd is of een relatie aangaat, komen vriendschappen onder druk te staan. Mooi!
22-02-2017 21:33
22-02-2017 21:33 • 1 reactie • Reageer
HippieFox
Zo had ik er zelfs nog niet eens over nagedacht :-) blij dat die boodschap er ook in zit :-)
06-03-2017 14:56
06-03-2017 14:56 • 1 reactie • Reageer