×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Gij... gij... satanische potloodverkoopster gij!

Gij... gij... satanische potloodverkoopster gij!


Lang gelee tekende ik graag portretten. Ik was toen geduldiger, en had (zoals pa en ma altijd zeiden) rust in de kont. Ik kon het me dus opbrengen om geconcentreerd en zorgvuldig te tekenen. Zoals u dat aan mijn gags van Luchtventieldopjesfabriek De Hoop kunt zien, kan ik dat al lang niet meer. het moet bij mij tegenwoordig allemaal snel. Wél vind ik nog steeds, dat materiaal keuze hét verschil maakt. Dat zal nooit veranderen...

Snerpende, snauwende vrouw; Kan ik je ergens mee helpen?

Ik; Ik zoek een Stabilo Schwan H, én een HB potlood, maar heeft u die niet meer?

'We hebben Bruynzeel, ook goed.'

'Die zijn te hard vind ik.'

'Er is niks mis mee, gewoon goed.'

Ik kijk het mens even aan. Wat een kenau. Arrogant oud veenlijk, met zo'n roomsoes kapsel op die plofkop, wat denk je wel niet? Kun je verdorie wel potloodboer zijn hier in ons dorp, maar jij gaat voor mij echt niet lopen beslissen wat ik goed vind of niet!

Snerpende, snauwende vrouw, pratende in haarzelf; Is gewoon precies het zelfde...
Ik, die dat stiekem wél moest horen; Stom mens....
'De winkel gaat zo dicht hé, het is etenstijd...'
'Ja...'
Ik kijk op mijn horloge; 11:30 uur... Dat duurt verdorie nog een half uur! En aan die kont te zien, heeft ze niet vaak een maaltijd overgeslagen... Ik pak een Criterium Conté H, én een Faber- Castel HB... en nog wat gummetjes en een goeie puntenslijper. Ik kijk naar de potloden... Ook heel goed, maar niet zo goed als mijn Stabilo's...

De knotwilg pakt mijn gerief aan bij de kassa. Ze kijkt nog eens chagrijnig aan.

'Was het dat?'

'Eh... ja.'

'Dan is het vijftien gulden vijftig', zegt ze snerpend. Een vlokje spuug vliegt over de toonbank. Ik geef haar een briefje en een muntje. Ze pakt het aan, gooit het waardespul in de kassa lade, en overhandigt mij een papieren zakje, waarin mijn oorlogstuig zit. Ik zeg 'Dank u',  maar dat word niet beantwoord. De loop van de kassa naar de hoofdingang is lang. Hééééél lang.

Net op het moment dat ik de knop van de deur vastpak, hoor ik gemompel...
'Bruynzeel is precies hetzelfde als wat hij wil. Het is allemaal het zelfde. het maakt allemaal geen verschil.'

Ik hoor dat. Ik ben nog maar een knul, maar krijg de woede van een man van dertig, veertig jaar oud. Ik wil omdraaien, en haar de huid vol schelden... Maar ik doe het niet. Ik sla de deur met een knal dicht, en ik kom hier nooit meer terug! Ik ga voortaan wel naar die nieuwe Bruna in het dorp. Daar bestel ik voortaan wel mijn gerief, in plaats van de 'vakhandel'. 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties