'Nobby' - Deel 34.

'Nobby' - Deel 34.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De telefoon ging. Willem legde zuchtend zijn boek naast zich neer en liep naar het tafeltje, waar het toestel een zenuwachtig beltoontje liet horen. Hij nam het toestel in zijn hand en liet weer een diepe zucht. Rust die onderbroken werd, daar had hij een hekel aan.

‘Met Willem,’ ging het. Aan de andere kant van het toestel bleef het even stil. Dat zijn de ergste, vond Willem.

‘Ja, hallo dan! Met Willem, wie is dit?’

‘Willem, ik ben het, Deirdre.’

‘Deirdre,’ herhaalde Willem. Weer bleef het even stil.

‘Wat, eh, wat kan ik voor je doen?’ vroeg Willem dan toch maar om het gesprek enigszins gaande te houden, alhoewel hij er helemaal geen zin in had.

‘Ik heb nog niets gehoord van die Michael,’ antwoordde Deirdre.

‘Nou en?’ zei Willem, ‘dan is er toch niets aan de hand daar? Dan is het toch goed?’

‘Willem, er staat een auto bij mij in de straat.’

‘Ja, bij mij ook. Gek is dat hé?’ reageerde Willem cynisch, ‘er staan er wel meer, mag ik hopen?’

‘Ik vertrouw het niet helemaal, Willem, ik ben een beetje bang.’

‘Bang, oh zo, ja. Maar eh, hoe kom je trouwens aan mijn nummer?’ vroeg Willem. Maar Deirdre gaf daar geen antwoord op.

‘Volgens mij zijn het die mensen, die mij dat vreselijks hebben aangedaan. Willem, ik ben bang.’ Willem liet een diepe zucht horen. Hij keek naar zijn boek, waar hij met volle teugen van zat te genieten.

‘Ja meisje, wat wil je dat ik doe? Auto’s in de straat en aan vermoedens, daar kan ik niets mee.’ Zachtjes begon het meisje te huilen. Willem kon het eigenlijk niet aanhoren. Daar had hij altijd al moeite mee gehad. En hij had tijdens zijn carrière bij de politie al heel wat huilende en snikkende mensen aan zijn zijde gehad.

‘Meisje, luister eens, er zijn andere manieren om je hart te luchten. Probeer het eens via de officiële weg.’ Maar van dat antwoord begon Deirdre nog harder te huilen.

‘Oké, oké, ik laat direct een auto langsrijden,’ zei Willem, ‘maar dat is het enige wat ik voor je kan doen. Ik bel mijn collega wel even op.’

‘Nee!’ riep Deirdre, ‘dan denken ze dat ik de politie gebeld heb!’

‘Nee meisje, ik stuur mijn collega Rolf langs. Met een gewone auto. Onherkenbaar.’ Deirdre stopte met snikken.

‘Ik ga ophangen, goed?’ vroeg Willem, ‘dan bel ik Rolf even.’

‘Wel echt bellen dan hé?’ vroeg Deirdre daar weer op.

‘Maak je niet druk. Ik ga meteen mijn collega bellen. Het komt goed,’ zei Willem geruststellend. Hij verbrak de verbinding en ging weer zitten. Willem drukte op een toets en scrolde door het menu van zijn telefoonnummers. Bij de ‘R’ stopte hij bij de naam van zijn collega Rolf. Willem drukte vervolgens op de toets met de groene hoorn en liet het toestel bellen. Nadat de kiestoon gehoord was, kreeg Willem al snel zijn collega aan de lijn. Willem legde zijn collega het verhaal uit en vroeg Rolf, als de tijd en drukte het toe zouden laten om even door de straat van Deirdre te rijden. Rolf beloofde dat te doen, eigenlijk zonder te vragen waarom.

Voor vervolg klik hier




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Oef, wat spannend weer.
| 20:56 |
Hihihi, dank je!!
| 01:48 |
Waarom is ze ook helemaal alleen thuis
| 09:49 |
Tja...
| 17:46 |
Arme Deirdre, hopelijk gaat er niks akeligs met haar gebeuren
| 20:49 |
Ik zeg niks...
| 21:00 |
Daar was ik al bang voor...
| 21:02 |
Hihihi...
| 21:04 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen