'Nobby' - Deel 42.

'Nobby' - Deel 42.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Michael reed de auto naar de villa, waar ze verbleven. Hij reed voorbij de boomstammen en door het hek, dat nog openstond. Hij opende het handschoenenvakje op zoek naar de afstandsbediening van de poort, maar vond deze niet.

‘Shit, die heeft Jurgen nog bij zich, natuurlijk.’ Michael reed de auto verder het pad op en zag Tanja al buiten bij de voordeur staan wachten. Michael zette de motor af en stapte meteen uit.

‘Waar is Jur?’ vroeg Tanja meteen.

‘Op het politiebureau, Tanja,’ antwoordde Michael.

‘Wat? Wat zeg je me nu? Op het politiebureau?’ Michael legde uit, dat de twee nadat ze waren vertrokken bij het ziekenhuis, nog even een pilsje wilde gaan drinken bij een lokaal cafeetje.

‘Klaarblijkelijk de meest verkeerde beslissing,’ zei Michael, ‘want wie troffen we daar aan? De buurman!’

‘De buurman?’

‘Ja, buurman ‘Parsifal’, oftewel onze ‘Uwe.’ Tanja hoorde met grote verbazing de rest van het verhaal dat Michael vertelde.

‘En nu?’

‘En nu en nu… Nu even niks, vrees ik,’ antwoordde Michael, ‘tenminste, ik weet het even niet, Tanja.’

‘Zijn we hier dan zo ongewenst’ vroeg Tanja.

‘Kennelijk,’ was het korte antwoord van Michael weer, ‘kom, we gaan naar binnen.’ De twee liepen naar binnen, gelijk door naar de woonkamer. Tanja legde uit, dat Danbi zich niet zo lekker voelde en samen met Barrie naar boven waren gegaan. Nobby was nog altijd druk bezig met tekenen en kraste het ene na het andere vel vol. Ook Jort keek verbaasd op toen hij Michael zonder Jurgen binnen zag komen. Michael legde het verhaal opnieuw uit aan Jort. Nobby kreeg flarden van het verhaal mee, maar hoorde klaarblijkelijk niet alles.

‘Jugge?’ vroeg hij aan zijn broer.

‘Jurgen is eh, is even ergens anders, vent,’ antwoordde Michael. Nobby haalde zijn schouders omhoog en ging gelijk weer door met tekenen. Alsof het nieuws hem niet veel deed. Met een diepe zucht ging Michael zitten.

‘Onwerkelijk.’

‘Maar waar,’ ging Tanja verder, ‘kunnen we Jurgen niet bezoeken of zo?’

‘Ik weet niet eens waar dat politiebureau zit,’ antwoordde Michael. Er viel even een stilte. Tanja ging ook zitten.

‘Ze laten hem binnenkort toch wel vrij? Op grond van wat zit hij vast? Niets toch?’ zei Tanja.

‘Dat is een waar ding,’ zei Michael, ‘ze kunnen hem niet langer vasthouden.’

‘En Milou? Hoe is het daarmee?’

‘Feitelijk onbekend,’ antwoordde Michael, ‘ik bedoel, ze leeft, maar daar is ook alles mee gezegd. Er zat toch wel een grote dosis chemische troep in haar lichaam. Tenminste, dat is hetgene, wat mij verteld is door het personeel.’

‘Bah, wat een nare…’

‘Klotezooi,’ vulde Michael aan, ‘zeg maar gewoon klotezooi!’

Voor vervolg klik hier




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
*doorgaat met ademen*
| 16:52 |
In and out...
| 18:37 |
En weer door
| 10:16 |
:)
| 02:09 |
Wat een ellende allemaal, komt dat nog goed?
| 20:50 |
Ik hoop het...
| 21:17 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen