×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
'Nobby' - Deel 47.

'Nobby' - Deel 47.


Willem werd wakker. Hij had het gevoel, dat zijn mond in brand stond en zijn tong was zo droog als een dorre woestijn. Daar moest vocht overheen. Hij wilde dan ook graag een glas water. Maar het probleem was, dat er wel een glas was, maar dat die zich bevond in de badkamer. Dus, dat betekende opstaan. Hij opende zijn ogen en keek naar de oude wekkerradio op het nachtkastje. Het bekraste ding gaf half zes in de ochtend aan. Man, man, wat een tijdstip. Het is nog veel te vroeg om al wakker te zijn. Hij bleef maar naar zijn wekker kijken. Ja, naar de wekker blijven kijken geeft me geen glas water, dacht hij bij zichzelf, ik moet er dan toch echt even uit. En naar de wc. De blaas moest nodig eens geleegd worden. Het was ook snikheet in bed. Niet normaal meer zo warm. Willem haalde zijn armen onder zijn hoofd vandaan en probeerde zich af te zetten. Dat viel niet mee, want één arm voelde aan, alsof hij tien keer zo dik was geworden.

‘Lekker,’ bromde hij zachtjes, ‘mijn arm slaapt nog, maar ik zelf ben wel wakker.’ Hij zwaaide wat met zijn arm, die al snel weer helemaal de oude werd en hees zich alsnog omhoog. Hij keek naar rechts en zag dat daar het dekbed geheel op een hoopje lag. Er lag duidelijk een bult onder.

‘Wat heb ik nu weer in mijn slaap lopen doen?’ vroeg Willem zich brommend af, terwijl hij naar de bult reek. Hij sloeg er een keer op, zodat die onduidelijke bult wel zou invallen als een plumpudding.

‘Auw!’ ging het. Als door een bij gestoken, veerde Willem op.

‘Wat krijgen we nou? Wat doe jij hier?’ riep hij.

‘Slapen, papa.’ Was het antwoord. Willem trok het dekbed wat verder naar beneden. Daar lag Deirdre.

‘Meis, wat moet dit voorstellen?’ vroeg Willem. Hij kreeg geen antwoord.

‘Meis! Meisje! Deirdre! Wat moet dit voorstellen, joh?’ Langzaam opende Deirdre haar ogen. Ze keek de streng kijkende Willem aan en schoot in de lach.

‘Nou?’ vroeg Willem ongeduldig, ‘wat moet dit voorstellen?’ Er volgde een stilte. Willem wachtte het antwoord niet af en begon koortsachtig te zoeken naar zijn broek. Die meid hoeft me niet halfnaakt te zien, dacht hij bij zichzelf. Dat is geen porem!

‘Er is niets, Willem. Maak je niet zo druk. Ik kon gewoon niet slapen, in die koude, lege hotelkamer,’ zei Deirdre. ‘Ik ben toen uit bed gestapt om aan jouw deur te kloppen. Maar jij had de deur niet goed dicht gedaan.’

‘Oh. En dan bedenk jij je, dat die ouwe het niet zo erg zou vinden, dat er een vreemde meid bij hem in bed zou gaan liggen?’

‘Zo iets.’

‘Zo iets?’ herhaalde Willem, ‘waar slaat dat nou weer op?’

‘Willem, doe niet zo moeilijk, man. Er zijn toch geen gekke dingen gebeurd?’

‘Nee, dat moest er nog eens bijkomen,’ antwoordde Willem. Hij liep naar de badkamer, pakte daar een glas en vulde die met water. Hij dronk het glas in één teug leeg en liet daarna een kleine boer.

‘Dat weet ik wel,’ antwoordde Willem, ‘maar dit is toch niet helemaal de bedoeling? Wat moeten de mensen wel niet denken?’ Daarna sloot hij de deur om naar de wc te kunnen.

‘Welke mensen?’ vroeg Deirdre, toen Willem de deur weer open deed.

‘Eh, ja, weet ik veel,’ antwoordde Willem weer, terwijl hij zich verder aankleedde.

‘Enne… trouwens, … Ik had de deur niet goed dichtgedaan? Volgens mij had jij de deur niet goed dichtgedaan,’ zei Willem weer.

‘Ik heb geen idee, Willem. Maakt dat nou nog uit dan? We hebben toch goed geslapen?’

‘Eh, nou ja, dat is zo,’ antwoordde Willem.

‘Hoe laat is het?’ vroeg Deirdre.

‘Zes uur,’ antwoordde Willem.

‘Vroeg.’

‘Dat kun je wel stellen, ja!’ zei Willem weer, ‘direct beneden kijken, of er iets te bikken valt. Kunnen we daarna meteen door naar die kerel van jou en dan weer snel terug naar Nederland. Naar huis. Want ik ben er klaar mee!’

‘Is goed,’ antwoordde Deirdre met een gaap, ‘ik ga me omkleden. Draai jij je even om, dan ga ik naar mijn kamer om me om te kleden.’

‘Ga je gang,’ antwoordde Willem. Deirdre klom uit bed, verzamelde nog wat kledingstukken die ze in de nacht op de grond had gegooid en verliet de kamer. Willem ging op het randje van zijn bed zitten. Die griet is echt gek. Die is volledig van het padje af. Die is de weg kwijt. Die weet niet meer waar ze het zoeken moet, bedacht Willem zich.

‘Maar ja, ik zit er voorlopig mee opgescheept,’ fluisterde hij tegen zich zelf.

Voor vervolg klik hier





Chalija
Haha even een ontspannen hoofdstuk
24-05-2017 23:31
24-05-2017 23:31 • 1 reactie • Reageer
Hpj Goossens
even lekker wel hé...
25-05-2017 04:42
25-05-2017 04:42 • 1 reactie • Reageer
Referendaris
Benieuwd wat er in haar kamer is gebeurd......
03-05-2017 17:02
03-05-2017 17:02 • 1 reactie • Reageer
Hpj Goossens
Iets gruwelijks?
03-05-2017 18:45
03-05-2017 18:45 • 1 reactie • Reageer
Jolanda van Groesen
Het wordt zeker spannend
28-04-2017 10:38
28-04-2017 10:38 • 1 reactie • Reageer
Hpj Goossens
Zekers... hihihi
28-04-2017 14:14
28-04-2017 14:14 • 1 reactie • Reageer
MonsterMam
Vind haar vooral praktisch
26-04-2017 23:35
26-04-2017 23:35 • 1 reactie • Reageer
Hpj Goossens
Is misschien ook wel ja...
26-04-2017 23:59
26-04-2017 23:59 • Reageer
Hans van Gemert
Begrip alom.... maar er hangt toch iets in de lucht...
26-04-2017 18:46
26-04-2017 18:46 • 1 reactie • Reageer
Hpj Goossens
Zo is dat....
26-04-2017 19:03
26-04-2017 19:03 • Reageer