×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Solitaire_969, Deel 24.


Terwijl Josie en Tom het ontbijt klaarzetten in het restaurant, kwam Tascha al binnen.

‘Goedemorgen’, riep ze opgewekt.

‘Hey goedemorgen Tascha’, riep Tom terug.

‘¿Cómo está? alles goed hier?’ vroeg Tascha.

‘Ja joh’, antwoordde Josie voordat Tom iets kon zeggen, ‘een eh, rustige nacht.’ Tom keek Josie aan. Hij miste duidelijk nog iemand.

‘Is Roel er nog niet?’

‘Nee, ik, eh, hij zal zo wel komen, denk ik’ stamelde Tascha als antwoord. Tom keek bij dat antwoord zo onnozel, dat Josie ervan in de lach schoot.

‘Wat is er?’ vroeg Tascha quasi verbouwereerd.

‘Niets Tas, helemaal niets’, suste Josie. Het ontbijt stond zo goed als klaar en het drietal liep naar de balie om de bijzonderheden door te nemen. Josie zag echter dat Tom bereid was om zijn gehele relaas te spuien, dus om daar een stokje voor te steken nam zij snel het woord. Ze noemde alleen het hoognodige en Tom begreep dat hij maar beter stil kon zijn. Intussen kwam ook Roel binnen.

‘Wat ben je laat?’ vroeg Tom.

‘Eh, ja, overslapen’, zei Roel met een zachte stem.

‘Ooh, oké’, was het enige antwoord van Tom, die besefte dat het 't vragen eigenlijk niet waard was. Josie en Tom wensten Roel en Tascha een ‘werk ze’, toe en verlieten het hotel. Eenmaal in de auto bleef het stil. Tom dacht aan de sleutels van Josie, die ze gewoon in haar tas had zitten. Zou hij erover beginnen? Of toch maar de vrede bewaren? Zou ze boos worden? Wat zou de reden zijn, dat ze het niet gewoon zegt? Stak er iets anders achter? Of wist ze het oprecht niet? Josie zat met haar telefoon in haar handen. Ze had haar Exxite pagina opgestart en keek naar een aantal berichten. In ieder geval niets van Peter. Ze keek ook op het profiel van Tom. Het viel haar op dat Peter nog wel in de vriendenlijst van Tom stond, terwijl hij bij haar was verdwenen. Ze bleef stil en logde weer uit. Ze had ook geen zin om op andere berichten te reageren. Tom draaide ondertussen de snelweg op. Dat was op dit uur de snelste route. Josie keek naar Tom, die strak voor zich uit keek.

‘Waar denk je aan?’ Tom hoorde haar niet. Josie pakte zijn rechterhand.

‘Tommie, je bent zo stil, wat is er?’

‘Eh, niks, Djoos, ik ben gewoon geconcentreerd aan het rijden, weet je wel.’

‘Ooh’, was het enige antwoord van Josie die eigenlijk ook niet wist wat ze aan moest met die stilte. Plotseling sprong de radio aan. Een witte ruis schalde hard door de speakers.

‘Kolere!’, riep Tom uit. Hij drukte op een knop van de radio, die er mee stopte.

‘Tommie, wat een ontzettende pokkeradio heb jij, man!’, riep Josie verschrikt uit.

‘Hmm’, antwoordde Tom kortaf, die kennelijk nog niet van de schrik bekomen was.

‘Hey’ riep Josie, ‘kijk eens wie der voor ons rijdt, dat is toch de auto van...’

‘... Van mevrouw Bastiaansen,’ maakte Tom de zin af.

‘Ze rijden niet echt door,’ mopperde Tom.

‘Heb je haast dan?’ vroeg Josie.

‘Ik wil gewoon naar huis’, antwoordde Tom wat radeloos. Hij keek in de binnenspiegel om in te halen en dacht dat hij zat te dromen.

‘Nee, dat meen je niet, dit is echt niet normaal meer!’, riep Tom.

‘Wat is er?’ vroeg Josie.

‘Kijk maar eens achter je’, zei Tom met een bibber in zijn stem. Josie schoof een beetje opzij en keek naar achteren.

‘Wat bedoel je dan?’ vroeg Josie.

‘Die truck’ was Tom zijn korte antwoord.

Josie keek nog eens. Toen pas zag ze het. Het was de zwarte Peterbilt, die bij het hotel stond.

‘Tommie, wat betekent dit?’

‘Weet ik veel Djoos, weet ik veel!’ Tom gaf gas bij en ging naar de andere baan. De Truck deed hetzelfde. De radio begon weer de witte ruis af te spelen. Met een harde knal sloeg Josie op de aan/uit knop, echter, het geluid dempte niet. Tom moest de snelheid laten zakken, omdat de auto van mevrouw Bastiaansen voor hem zat. De chauffeur besloot ook de andere weghelft te nemen.

‘Verdorie, rij dan door’, sliste hij. Hij stuurde de auto weer naar de rechterbaan. Weer keek Tom in het binnenspiegeltje, maar zag de truck niet meer achter hun aan rijden. Ook de radio stopte met het spelen van de witte ruis.

‘Wat krijgen we nu weer?’ zei Tom zachtjes.

‘Wat is er Tommie?’ vroeg Josie met een bibberende stem.

‘Die truck, dat takkeding is verdwenen.’ Josie keek achterom.

‘Tommie, dat is niet mogelijk schatje, we zijn toch geen afrit tegengekomen?’ zei Josie.

‘Ik weet het ook niet meer, Djoos, ik weet het echt niet meer.’

‘Het enige dat ik wel weet, is dat we veel te veel gewerkt hebben’, antwoordde Josie.

‘Kom op Djoos, we hebben toch allebei dat teringding achter ons aan zien rijden, of niet soms?’

‘Misschien rijden er wel meer van dat soort vrachtwagens rond’, zei Josie. Tom gaf daar al geen antwoord meer op. Er zullen er vast meer van zijn, maar zo talrijk zijn dit soort trucks echt niet.

‘Djoos?’

‘Wat?’

‘Probeer dit eens?’

Tom gaf Josie het simkaartje, dat hij had gevonden in de kamer van de Snor.

‘Wat moet ik hier mee, Tommie?’

‘Probeer dat kaartje eens in mijn toestel, Djoos, mijn telefoon is Simlockvrij, voor zover dat dat belangrijk is.’

Hij haalde zijn telefoon uit zijn broekzak en gaf die aan Josie. Josie pakte het toestel aan, zette het uit en begon de achterkant van het toestel los te halen. Vervolgens haalde ze de accu weg en verwijderde ze Tom's simkaartje. Ze stopte het kaartje van de Snor in het toestel, drukte de accu en daarna het achterkantje van het toestel weer terug.

‘Waar heb je dat kaartje vandaan?’ vroeg Josie.

‘Dat kaartje lag in de kamer van de Snor, Djoos.’

‘Vreemd’ was het enige antwoord van Josie weer.

‘En?’ vroeg Tom ongeduldig.

‘Even wachten, even wachten’, antwoordde Josie.

Het toestel startte op, maar vroeg om een pincode toen het toestel volledig was opgestart.

‘Eh, Tommie, vier cijfers?’

‘Chips’ was het antwoord van Tom, ‘daar had ik nog even niet aan gedacht.’ Tom stuurde de auto weer naar rechts, omdat de afslag kwam die hij wilde nemen. In de verte, aan de andere kant van de snelweg, hoorde ze een kakofonie van toeters.

‘Wat is dat, Tommie?’

‘Gewoon, een paar vrachtwagenchauffeurs die elkaar groeten met die luchthoorns.’

‘Tommie, kijk eens wat beter’ riep Josie. Tom keek naar de andere rijbaan en zag daar een zwarte vrachtwagen rijden. Die kwam steeds dichterbij en begon steeds harder en drukker te toeteren. Ook flitste de vrachtwagen continu met zijn verlichting.

Voor vervolg Klik hier




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts