Madrigaal, een muzikale dichtvorm.

Madrigaal, een muzikale dichtvorm.

In de literatuur vinden we het madrigaal terug als een kort, meestal acht- of tienregelig gedicht met wisselend rijmschema, dat als thema het leven in de natuur en de liefde bezingt. Madrigalen werden geschreven door o.a. Hooft en Huygens, Marot en Voltaire, Shakespeare en Goethe. 

Voltaire pseudoniem van François-Marie Arouet (Parijs, 21 november 1694 – aldaar, 30 mei 1778), was een Frans schrijver, essayist, filosoof en vrijdenker.

Een madrigaal is vooral bekend uit de muziek, waarbij het doelt op een nummer met drie strofen dat door meerdere personen gezongen wordt. In de literatuur komt het begrip als dichtvorm ook voor, al is het minder bekend.
Tegenwoordig 'Het vrije vers'. 

Belangrijkste kenmerk van madrigale gedichten zijn dat ze meestal uit acht of tien regels bestaan en drie strofe (coupletten).

Eenvoudige, luchtige vorm en variabel rijmschema lenen zich uitstekend voor beginnende dichters. Was het vroeger voor de liefde die bezongen werd, tegenwoordig is satire, ironie en humor niet meer weg te denken uit de thema's van Madrigalen. 

Aantal regels:  2 of 3 x 3 + 2 of 2 x 2 

Het  schema voor de zinnen is vrij, gepaard rijm.

Rijmschema bijvoorbeeld;  aba bcb cdc dd aa, maar ieder schema mag. 

Want niets is zo vloeibaar als de kunstzinnige schrijver, dat bewijst het prachtige voorbeeld

Hartstochtelijk madrigaal

Ik had zo graag aan je lippen gerust

om uit te doven in de sneeuw

van je tanden.


Ik had zo graag aan je borst gerust

om er bloedend in te vergaan.


Ik was zo graag altijd opnieuw

in je gouden haren weggedroomd

tot je hart een grafkuil werd

van mijn rouwend hart,

tot mijn vlees jouw vlees werd,

mijn voorhoofd het jouwe.


Ik had zo graag dat ik met hart en ziel

je kleine lichaam binnendrong,

dat ik je enige gedachte was,

en je kraakwitte kleed.


Dat je zo hartstochtelijk

op mij verliefd zou zijn

dat je, naar mij op zoek, 

jezelf verloor

zonder mij ooit te vinden.


Dat je op je dooltocht mijn naam

naar de einder schreeuwde,

en je de rivieren naar mij vroeg

en droef de bitterheden dronk

die mijn hart op de weg

uit liefde voor jou heeft verloren.


En dan zal ik je zwakke en zachte

lichaam binnendringen,

en word ik, vrouw, jezelf

en ben ik voor altijd bij jou,

terwijl jij tevergeefs naar mij zoekt

van oost naar west,

tot eindelijk de dood

ons beiden met zijn grauwe vlam verkoolt.


Federico García Lorca


 

Om wintertreurnis te verzachten

kijk naar de nimfen vrij en blij

vermomd komen die aan ons voorbij

dartel met lichtzinnige gedachten     

tralalala...


Hoewel maskers hun schoonheid dekken

komen d'ogen niets te kort ! waardoor

een duist're hemel stralend wordt

en liefdesneigingen doet wekken    

 tralalala...


Geschreven door: Thomas Weelkes. Oorspronkelijk in het Engels

 

Zo heb ik mijn best ook al gedaan. Indien het je aanspreekt, waag dan eens een poging.  

Als je een link in de reactie zet, dan plaats ik hem natuurlijk op dit blog. 

 
 
 
Promote: support and profit

Support Miranda Tabor with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
A tiny tropical fish with a sense of self.
Hello! I am the blue wrasse and would love to tell you something. - #today #scienceresearch #wrassewrasse #animalblogpost A few weeks ago, divers appeared among the beautiful reef in which I live. That was not the first time and because they always left us alone before, I just continued with my 'assignment'. That is rid of fish from parasites. We help fish in all sizes Also very large. Actually, I'm not really sure what these fish think about us. Perhaps they think that we are very social and therefore necessarily want to rid them of their inconveniences. But hi hi, we just love parasites. That is our food source . The fish who want to make a clean make it known with the movements they make, or sounds they make. Some whip their tails. Others are constantly opening their mouth. They never eat us because they are all too happy when they get rid of those parasites . So in four weeks, I was diligently brushing, so collecting my favorite fare, when I suddenly ended up in a big green mesh net . A diver was the cause of that. I was almost shocked by a bump. The creature brought me to the surface. Really a really nasty experience But again, she released me from the net into a reservoir. A little after that, we sat in a medium-sized aquarium with a small swarm . Which was confirmed on one side something in which I could see myself. At first I thought this was another cleaning fish that was challenging le wat . Because it seemed to tap my face every time. But, after a skirmish, I suddenly realized it was me. Yes waded! What an experience. I thought I did look nice. So beautiful blue, small and slim. So I did some dances for my own reflection. Whew it was quite a relief that I wasn't confronted with an aggressive fish of my own kind. Then suddenly I saw a brown spot on my skin. I knew that a diver had inflicted it on my skin. That dot looked completely like a parasite. But unfortunately it wasn't . I had to look at my bodice of hgel against a stone lying in the bin. But again, I am completely pure again. The next day she put me and the other fish in a different tank, certainly. Now the mirror was not the entire width of the widest window. But right to the much narrower. And the creature that caught me did put another dot on my body. The Netherners. It made me feel terribly small and impotent. I had never felt that kind of powerless feeling in the reef between the corals and the very big fish. Well if everyone accepts you as a fish and does you no harm, you won't think about that either. This time, of course, I knew better immediately. So I only admired a little more in that narrower mirror. Anything else you couldn't do in the aquarium and scrub off the stain they had inflicted on me . In the meantime, I was getting hungry and an awful lot of homesickness. Which caused me to crave my own hiding spot for the night and, of course, my friends, the fish in need of care. The next day we were put into another thing. This time with the mirror to the left and the same again: a dot on my body. Yes, say. That's when I really had my coming from it. But also this time, out of boredom, I did some dances in the mirror. But I really felt a bit weakened without my daily portion of fresh parasites . We did get food. But fed up that was importantnot fresh and far from tasty. And then whoopee! they transferred us into a cockpit, the whole group all of a sudden, and let go back. All right, this was in our familiar spot . Because I was afraid they would just tip us out of here I was euphorically happy when I found my hideout intact for the night. Those divers are weird snouts, huh? I've already thought silly. But, so far, still can't figure out why they did such a thing to us. It must have something to do with those mirrors. But what? But yes I have actually been happy for a long time now that I can fill my belly again and that I have my friends, the fish in need of care, back in my vicinity. Conclusion of the researchers. The blue wrasse appears to have a self-awareness. We didn't expect this at all with a fish So there will be more fish that have that. The wrasse does have a good eyesight . This must have it in order to see the tiny parasites clearly High cognitive behavior, such as recognizing yourself in the mirror, is not limited to humans, great apes, chimpanzees, dolphins, magpies and elephants Since we have repeated this sample a few times, we now know that smaller fish with a self-awareness also exist . So not all fish belong to a group of lower cognitive abilities
More