×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Wat mij nog altijd overvalt.

Wat mij nog altijd overvalt.


Aanleiding (intro) 

In mijn kennissenkring wordt een echtpaar opgepakt en verhoort vanwege een ontvoering van een kind. Dat kind moet eigenlijk in een instelling van jeugdzorg, maar is daar erg slecht behandeld en uiteindelijk terug naar zijn moeder gevlucht. Er ontwikkeld zich een strijd tussen alle mensen die deze moeder ondersteunen en onze overheid. Iemand immers heeft dat kind verstopt. Het wordt voor jeugdzorg een imago kwestie. Mensen, die contact onderhielden met deze moeder, via facebook, worden afgeluisterd, geschaduwd en in onze facebookgroepen geïnfiltreerd. Een vriendin van mij, ook met zo'n groep, neemt duidelijk stelling. Zij woont niet in Nederland, maar wordt door de politie in het desbetreffende land, namens de Nederlandse autoriteiten opgepakt, samen met haar echtgenoot. Men dacht, juist vanwege het buitenland, en haar mening dat dit kind bij zijn moeder hoorde, dat zij het kind wel verstopt hield. De vrouw trekt zich terug, ook om de zaak geen kwaad te doen. 

 

November 2014 schrijf ik het volgende;

Afschuwelijk, mijn maag draait om.  Mijn keel knijpt zich samen en ik word terug geslingerd naar mijn jeugd. 

Alle beelden komen weer naar boven. Hoe ik heb weten te vluchten en ondergedoken heb gezeten op een geheim adres van het AID te Nijmegen. 

Dat ik, vanwege onderhandelingen toch weer terug moest naar dezelfde instelling om opnieuw verkracht en mishandeld te worden en weer wist te ontsnappen. 

Het is dat mijn zaak bij de kinderbescherming nog niet helemaal rond was dat ik de tweede maal ontsnappen ondergedoken kon blijven bij een vrouw, die werkelijk mijn leven heeft gered. 

Alternatieve hulpverlening (JAC) heeft toen een plek voor mij geregeld bij jeugd-therapeutisch centrum de Viersprong. 

Deze mensen hebben hard gevochten tegen jeugdzorg (toen nog kinderbescherming) om mij daar te houden en dat is gelukt. Zij hadden het voordeel zeer professioneel te zijn. Ook deze mensen ben ik nog steeds dankbaar. 

 Uiteindelijk, nadat ik keurig mijn behandeling had afgerond, heeft de sociale dienst mij op mijn 15e jaar (terwijl daar geen regeling of wet voor bestond) een uitkering gegeven en kon ik op kamers wonen en heb mijn Havo afgemaakt. 

De kinderbescherming had mij echter thuis willen onderbrengen waar ik door mijn stiefvader werd misbruikt. 

Gelukkig is DE man van de instelling uiteindelijk, na honderden slachtoffers te hebben gemaakt, veroordeeld: Finkensieper. Maar laat mij u vertellen, dat vele groepsleiding er ook niet vies van waren om kinderen te vernederen, misbruiken en te kwellen. 

Dat het bestuur, na tientallen (waarschijnlijk eerder in de honderd) verhalen en protesten van alternatieve hulpverlening, en zelfs een bezetting op het instellingenterrein, die psychiater, zo bekend staand om zijn 'werken' met incestslachtoffers, na een schorsing van een jaar, bevorderd  tot algemeen directeur. 

Er ging een zucht van verlichting door mijn lijf, omdat hij eindelijk gestopt was.....maar triest dat alleen hij gestopt was. Al jaren heb ik nu PTSS en al jaren zet ik mij in voor lotgenoten. Mijn breekpunt, als wij nu wederom, lastig gevallen en geïntimideerd worden, omdat wij met onze verhalen naar buiten komen en anderen in dezelfde situatie een spreekbuis willen geven. Het is nou precies de reden waarom ik mij gemeld heb bij commissie Samson en mee heb gewerkt aan diverse vragen van journalisten. Dat, wat mij is overkomen, niet ook anderen overkomt.

 

Zal hier zeker nog eens zaken aan toevoegen, maar op het moment is het even welletjes. Dank jullie wel voor het willen lezen en de aandacht. 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties