×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Breek die muur af en kom naar buiten!

Breek die muur af en kom naar buiten!


Mijn vorige blog ging over de energie van de ander terugsturen of loslaten. Ik ga hier even op een andere manier op door want uiteindelijk is het de bedoeling dat jij je bewust bent van wie je bent en wat je doet met jezelf. Als je vaak bezig bent met de gedachte dat anderen misschien "iets" van je vinden betekent het ook dat jij van jezelf nooit helemaal JIJ kan zijn. Dat is vermoeiend, hard werken vooral en ik vind dat niet nodig. Ik schreef ooit een blog aan "die lieve, stoere, sterke vrouw (man) met dat kleine hartje", die wil ik graag nog eens publiceren, omdat ik in de praktijk zoveel mensen tegenkom waar dit voor geldt.

VOOR DIE LIEVE, STOERE, STERKE JIJ!

Dat we allemaal iets om ons heen bouwen als we onze veilige zone verlaten is oké, niet iedereen hoeft de mooie diamant te zien die je van binnen bent, maar zodra het schilletje vanwege pijnvermijding inmiddels een 3 laags stenen muur is geworden gaat het enorm tegen je werken. Dat weet je natuurlijk zelf ook wel, maar de angst is te groot om die muur af te breken. Al die rotzooi die er dan uit gaat komen is té veel! té Donker, té diep! Ga ik niet aan beginnen hoor, dit vechten achter mijn veilige muur is beter dan volledig in elkaar storten :-) “ Ik red het wel, ben het gewend”.

Onzin!
Weet je hoe hard je eigenlijk werkt om dat ding als een schijnveiligheid om je heen te vervoeren? Weet je hoeveel energie je kwijtraakt? (nee niet de opgeslagen vetcellen, die houden de muur mede omhoog, die raak je helaas niet kwijt, die helpen je alleen maar groeien) Weet je hoeveel lichter het kan zijn? Nee, dat weet je niet anders had je het allang gedaan. Hoe dikker de muren, hoe zwaarder je leven…je buitenwereld weerspiegeld je binnenwereld. Het gevecht om jezelf zo weg te cijferen om overeind te blijven brengt je alleen maar dieper in de ellende. (en dat weet je zelf als geen ander)
Je bent vergeten hoe het is om naar jezelf te luisteren, dat is eigenlijk alles. Het is vertroebeld, je hoort het niet meer, je voelt jezelf niet meer, je negeert jezelf.

Niet gezien, niet gehoord en niet erkend!

Stel dat je dat ziet bij het kindje van de buren? Je zou je zorgen maken, in protest komen, gaan alle alarmbellen bij je af, je belt de kinderbescherming om het kind te helpen dat geestelijk verwaarloosd wordt. En wat doe je zelf? Spiegeltje, spiegeltje… :-)
Hoe lang kun je leven zonder jezelf? Om te leven heb je toch juist jezelf het hardste nodig! Zonder jezelf red je het echt niet…denk daar eens aan.
En de angst voor de afgrond is echt een illusie, die zit in je hoofd, die stem houdt je muur dik en omhoog, die schreeuwt “dit is veilig”….
Wat je aandacht geeft groeit…dus een muur opbouwen is hard werken, is focus op de angst en de overleving. Probeer eens je focus te verleggen om een keer ,misschien, heel misschien jezelf best aardig te vinden en als het verdriet dan omhoog komt vind dat dan even oké, als je het even laat krijgt het ruimte, het stroomt en jij hebt de kracht (jij zeker) om het kraantje weer even dicht te doen. Ontluchten, net als bij een verwarming, jij hebt de sleutel!! Tuurlijk lijkt het eng, maar ergens diep in jezelf weet je dat dit je enige redding is, weer een beetje lucht en licht in je leven, dat verdien jij ook! Nou lieve stoere, sterke JIJ….begin! Je bent het waard!

Liefs, Hellen www.innerzicht.nl


 



bamboehart
heb je heel mooi geschreven
21-03-2016 11:33
21-03-2016 11:33 • 1 reactie • Reageer
InnerZicht
dank je wel :-)
21-03-2016 16:57
21-03-2016 16:57 • Reageer
Soberana
Verbijsterend hoeveel mensen in de westerse wereld onder bovenomschreven verschijnselen schijnen te lijden. Muren bouwen, om ze later weer af te moeten breken. Is dat de prijs die 'aan jullie kant van de wereld' wordt betaald voor het ophemelen van egocentrische individualiteit en de afbraak, tot op afgrondelijke diepte, van saamhorigheid? En àls er dan wordt opgemerkt dat er, bij voorbeeld bij de buren, huiselijke problemen zijn, dan bestaat de 'hulp' uit aangifte bij de kinderbescherming! Triest, uiterst triest! :( Het aantal sterren dat ik geef is een gemiddelde tussen de duidelijkheid waarmee jij e.e.a. weergeeft (5) en mijn waardering voor de maatschappij die jij beschrijft (1)
20-03-2016 18:15
20-03-2016 18:15 • 1 reactie • Reageer
InnerZicht
ja inderdaad...zo kun je het ook stellen. Veroordeling is makkelijker dan je eigen sores aanpakken. Dank voor je waardevolle reactie.
21-03-2016 17:01
21-03-2016 17:01 • 1 reactie • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Mooie blog. Het beste zou zijn dat je als kind niet hoeft te gaan stapelen. Dat stapelen kost geen moeite inderdaad, maar het voortdurend scheurtjes dichtmetselen wel.
19-03-2016 12:07
19-03-2016 12:07 • 1 reactie • Reageer
InnerZicht
precies....zwaar ook ;-)
19-03-2016 23:31
19-03-2016 23:31 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Mooi artikel! Van mezelf houden kost me moeite... maar lukt me steeds beter. Lees: veel beter sinds mijn veertigste. Alsof ik toen op een keerpunt belandde. Muur om me heen heb ik echter niet. Ben een heel open boek.
19-03-2016 00:00
19-03-2016 00:00 • 1 reactie • Reageer
InnerZicht
gelukkig maar ;-)
19-03-2016 08:44
19-03-2016 08:44 • Reageer
Petrage
Mooie blog, ja proberen van jezelf te houden en goed voor jezelf zorgen
18-03-2016 23:34
18-03-2016 23:34 • 1 reactie • Reageer
InnerZicht
dank je..
19-03-2016 08:44
19-03-2016 08:44 • Reageer