×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Herken je dit? Ik voel me zo....onzichtbaar :-(

Herken je dit? Ik voel me zo....onzichtbaar :-(


Geen idee wat er al zovele jaren bezig is in de wereld... Ik steek het maar op de wereld want voel me al sinds 2010 roepende tegen een blinde massa...


IK BEN GEWOON mijzelf... de hele tijd, heb het hart op de tong liggen, spreek, deel, maak, creëer, vorm en adviseer... Er is geen mens die ik in de kou zal laten staan en moest dat zo zijn dan weten diegene rondom me donders goed dat ze gewoon even de hand in de lucht moeten steken en me aanspreken! Ik ben een gedreven mens, heb enorme wilskracht en uithoudingsvermogen...soms wat koppig, geef ik toe... Waar ik kan zal ik helpen, ondersteunen, mee verhuizen, klussen, gewoon zelfs een riem onder het hart steken!

Ik voel, ik groei, ik hunker, ik heb lief en ben gepassioneerd...al die zaken steek ik ook in de mensen die me dierbaar zijn en dat zijn er vele...vele meer, dan mijn persoonlijke gezinskring!

Ik geef altijd meer dan van me verwacht word...moet ik iets betalen, een transactie, iets waar ik gewoon enorm blij van word dan zal ik altijd meer pogen te geven dan het me kostte. Ik houd van de flow van veelvuldigheid, kan ik niet meer geven financieel dan ga ik voor een lach, een rugklopje, een leuk gesprek, een duwtje in de goede richting...want mensen hebben bevestiging nodig!

Mijn chinese horoscoop is de GEIT en ja...daar kan ik me wel in vinden, ik hou van rustig en gezapig gras knabbelen in de wei, van herkauwen al liggend in het natte groen...starend en mijmerend over het leven, ja een filosoof.

Is het omdat mensen geen tijd hebben? Ze teveel door hun jobs, gezinnen bevangen zijn?

Misschien vraagt het leven gewoon teveel van onze omgeving en worden mijn vrienden en kennissen opgeslokt door de beslommeringen...kunnen ze daarom mijn verjaardag niet herinneren of geen persoonlijke interesse opbrengen voor mijn doelen, verlangens en vragen om steun?

Mogelijk is mijn omgeving bang?

Zijn ze bang om oprechte interesse te hebben en zich daarmee ongevraagde verplichtingen op de hals te nemen en me aandacht te geven, die ze liever aan iets anders besteden? Want ja er zijn zoveel verwachtingen rondom ons allen...

Wat als iedereen gewoon te druk is?

Geen ruimte meer heeft om te luisteren? Geen plaats meer vind om even stil te gaan zitten en jouw enthousiasme te aanhoren?

Wat als ik het verkeerd voor heb?

En eigenlijk mijn vrienden mijn vrienden helemaal niet zijn? Het allemaal veel negatiever uitpakt dan ik iedereen krediet geef en eigenlijk helemaal geen interesse is in mijn leven en mijn liefdes?

Wat als mijn omgeving angst heeft voor mijn falen?

En ze bang zijn dat mijn falen op hen gaat afstralen en ze daarom me negeren en gewoon niet zien?

Heel misschien ben ik gewoon oninteressant?

Ja...en was er nooit iemand zo beleefd of brutaal om me te laten weten dat ze het GENE MOER interesseren waar ik me mee bezig hou?

Wat als het, het geluk in mijn ogen is...dat zo confronterend is?

En hierdoor vele liever ver weg van me zijn dan dichtbij...want het zou je zo waar een beetje zelf geluk kunnen doen opbrengen of oei...misschien zou mijn geluk jouw kunnen aansporen tot een zoektocht in jezelf?

...

Er zijn nog 1000den redenen de revue gepasseerd van innerlijk kijken tot uiterlijk vragen... Vele antwoorden kreeg ik zoals "mensen hebben het moeilijk tegenwoordig", "heb een beetje begrip", "het leven is zwaar"...

Maar what about me??? Ik klaag nooit, ik zaag nooit...het leven was en is nog steeds KEI hard voor ons gezin... Ik krijg verwijten te horen van "voor jouw is het wel makkelijk! Jij hebt geen werk! Jij bent altijd thuis!"... Heb ik dat gevraagd dan? Heb ik gevraagd om een NIET erkende ziekte te krijgen, daar dagelijks van te moeten afzien maar dat niet aan jouw te tonen maar er wel voor te worden afgerekend door zogezegd gemakzucht?


En daarbij ontslaat het jouw dan om even 5 minuten oprechte interesse te tonen in mij? Ik toon al jaren oprechte interesse in jouw leven!

...moest dit niet de reden zijn...word het tijd dat ik een opvallende stunt ga uithalen om op te vallen! Iemand suggesties?





Myriam Van Den Broeck
Iris ... voor mij ben je een krak! Je intuïtie is enorm je gaves geweldig. Blijf wie je bent. Je komt er op jou wijze! Een wijze dame die waarden en normen nog belangrijk vindt! Het ga je goed!
06-08-2018 06:46
06-08-2018 06:46
Karin van der Straaten
Mooi geschreven en nog vol verwachtingen..kijk eens wat ik doe goed voorbeeld doet volgen..tja zo dacht ik ooit ook ontdekte gaandeweg dat ik toch echt mijzelf gelukkig mag maken en mijn verwachtingen aan mijzelf te reiken dan pas wanneer er ruimte voldoende is doordelen naar anderen en natuurlijk heb ik veel tijd en ruimte voor de ander, geef ik ook dat wat er maar mogelijk is..maar  dan Zonder die verwachting  er iets voor terug te hoeven krijgen en ontdekte tevens dat liefde rolt ik geef jou wat en ontvang van Pietje weer iets..soms een hebbeding of wat tijd en soms dat schouderklopje ja. Zit dus ook thuis / veel pijn al geleden, maar ben  gelukkig en leef in vrede
04-08-2018 10:55
04-08-2018 10:55
Mieke Van Liefde
Echte vrienden zien je staan, die staan voor je klaar wanneer je ze nodig hebt. Ik weet waarover ik spreek, wie bij mij op bezoek komt kan ook geconfronteerd worden met ziekte en lijden en miserie. Toch staan de juisten voor me klaar. Is dat niet meer het geval , dan zal ik mijn kennissenkring  nog eens goed screenen.  Bovendien : 'Karma is a bitch'.  6 weken geleden zei een kennis tegen mij: "Ik zou dat niet kunnen alle dagen thuiszitten lijk jij. Ik kan niet anders dan uit werken gaan, ik moet financieel voor mijn kids zorgen"   Met de beste wil van de wereld kreeg ik het er niet ingestampt dat zijzelf hetzelfde lot zou treffen als ze niet wat meer zou naar haar lichaam luisteren. ze wou niet geloven dat er een dag komt dat je gewoon niet meer kan en ook niet meer mag werken.  Een week geleden kwam ze aankondigen dat ze gedwongen door artsen op een ziekte-inkomen komt te staan.  Benieuwd of ze binnen enkele maanden nog zal aankondigen dat ze niet dagelijks zou kunnen thuiszitten/ thuislopen.... 
03-08-2018 22:39
03-08-2018 22:39
Bodycoach
Los van je 'niet erkende ziekte' herken ik mij voor een groot deel in jouw verhaal. Mensen zien alleen maar wat ze willen zien van een ander en gaan te veel op in hun eigen leventje. Ik heb ook steeds gevlogen en gesprongen om een ander te helpen, maar dat heb ik reeds achter me gelaten. Want op momenten dat ik wel wat hulp kan gebruiken is niemand. Ze vonden altijd vanzelfsprekend dat ik was toe zij met hun vingers knipten, nu ik daar niet meer aan mee doe en mijn eigen grenzen aangeef is het ineens zo abnormaal .... Zoek je vreugde en liefde bij jezelf ( en je gezin). Als je je verwachtingen en behoeften bij anderen zoekt kom je meestal terug van een kale reis.
08-08-2017 12:44
08-08-2017 12:44
Soberana
Nee, niet herkenbaar. Volgens mij heb jij heel foute vrienden en kennissen. Wat jij beschrijft zijn stelletje egocentrische, egoistische parasieten. Om iemand met een chronische ziekte te verwijten dat zij geen werk heeft en 'gemakzuchtig' zou zijn, is m.i. schaamteloos laag bij de gronds. Vriendschap hoort wederkerig te zijn. In jouw plaats zou ik korte metten maken met al die egoisten die niet echt in jou geinteresseerd zijn, alleen maar in wat jij voor hen kunt doen. Weg ermee! Er zijn vast wel mensen die jouw vriendschap, hulpvaardigheid en enthousiasme waard zijn.
07-08-2017 05:59
07-08-2017 05:59
MarijkeToscana
Oprechte interesse krijg je niet door een stunt, maar gewoon omdat sommige mensen zich oprecht voor anderen interesseren.
06-08-2017 20:20
06-08-2017 20:20
LivingThaGoodLife
Herkenbaar wel, van toen we nog in NL woonden. Intussen wonen we met 3en in Spanje. Ik vind het prima, echter vriend vind het wat lastiger om die altijd zo drukke en geen tijd hebbende "vrienden" niet in de buurt te hebben. Ik zie het anders. Ze waren er toen niet (op een uitzondering dan) en nu mogen ze van mij ook de ... krijgen.. Ik begrijp echt dat mensen het druk hebben, nieuwe baan, nieuwe vriend(in), kindje erbij enz enz enz.. maar het leek voort altijd wel iets. Andersom was er wel tijd voor hen nl.. Voor mijn eigen gemoedstoestand moest ik een grens trekken :)
06-08-2017 20:09
06-08-2017 20:09