De uitslag #diagnoselozeziekte

De uitslag #diagnoselozeziekte


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ken je dat gevoel dat je door de grond zakt? Dat alles waar je op hoopte van je weggetrokken word? Dat moment had ik deze week, en ook niet 1 keer.

Op dinsdag 22 maart rond 9.10 kon ik gebeld worden door mijn arts in Nijmegen vanwege mijn benen. Het was wachten en wachten.. Ik was zeer zenuwachtig. ‘Wat zal er uit komen? Wat als ze niks kunnen vinden? Wat als het iets ernstig is? Stel dat het iets ernstigs is, kan ik daar mee omgaan en hoe kan ik daar mee omgaan? Als ze niks kunnen vinden.. hoe ga ik daar mee om?’ Die vragen zweefden door mijn hoofd. Ik had op school doorgegeven dat ik wat later zou komen in verband met de uitslag die ik zou krijgen. Ik heb liever dat ik thuis ben en ik uitslag krijg in plaats van dat ik in de bus zit naar school.

jamieblog

Toen werd ik om 3 uur/half 4 gebeld. En ja hoor… Volgens de doktoren en de uitslag zag alles er goed uit. Dus er is geen diagnose gesteld. Ik zakte als een baksteen door de grond. Ik kon niets anders doen en huilen. Het voelde alsof mijn hart uit mijn romp werd getrokken. Mijn vriend F heeft mij enorm getroost en hebben we die avond lekker bij de Mac Donalds gegeten.

De volgende dag toen ik naar school ging had ik meteen een gesprek met mijn opleidingsmanager en decaan. Over mijn absentie, vanwege mijn revalidatie die ik volg voor mijn benen. Ze zeiden dat ik veel te veel achter liep met de dingen die ik in de 1ste periode al af moest hebben. Ik heb het hier over september 2015. In september begon ik ook met mijn revalidatie en heb daardoor ook veel gemist van school en ik heb aan school uitgelegd waarom ik zo veel mis. Maar toch hielden ze er geen rekening mee.

In dat gesprek werd er gezegd dat ik mijn best niet deed terwijl ik heel erg hard mijn best deed om alles in te halen. Want dat was mijn doel. Alles inhalen van school zodat ik door kan gaan naar het tweede jaar Fotografie. Ze vonden de beste oplossing dat ik van school ging en iets anders ging zoeken wat beter bij mij past en de revalidatie. Zodat ik aan mijn gezondheid kan werken. Ik was het er natuurlijk niet mee eens omdat ik bezig was met dingen in te halen zodat ik wel naar het tweede jaar Fotografie kan. Vrijdag 1 april heb ik weer een gesprek de opleidingsmanager en iemand van het RMC. De afkorting van RMC Regionale Meld- en Coördinatiefunctie voortijdig schoolverlaten. Ik hoop dat ik aan dat gesprek meer heb dan dat ik nu heb. Ik heb geen doel waar ik naar toe kan werken want mijn toekomst is nu een grote waas. Ik zal de hoop blijven houden..

Liefs, Jamietoday




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik hoop dat je op school kan blijven. Sterkte.
| 15:28 |
Ja waardeloos al het zo gaat en dat ze vinden dat je beter kon stoppen met de opleiding maar ik zou mij er zeer flink tegen verzetten en toch doorgaan als het jou droom is
| 21:01 |
Wat heb je voor gevoel aan je benen dan? Sterkte anyway....
| 20:09 |
Ik weet niet of je het gevoel kent, maar als je bijvoorbeeld heel erg hard hebt gefietst, en je gaat op de bank zitten. Dan heb je een heel apart gevoel in je benen. Dat heb ik de hele dag door zonder dat ik iets doe.
| 20:14 |
Soort of kriebels dus. Net of er duizenden beessies door je benen kruipen?
| 20:30 |
Allemaal tintelingen, alsof je benen slapen.
| 20:35 |
Oh dat is idd heel apart. En ze weten niet hoe of dit kan? of komt?
| 20:37 |
Nee helemaal niks, het ´zit tussen mijn oren´ krijg ik steeds te horen.
| 20:48 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen