Lesgeven is ook loslaten

Lesgeven is ook loslaten


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Toen ik begon met Chineng Qigong, begon ik echt helemaal voor mezelf. Het kwam niet in mijn hoofd op ooit les te gaan geven. Ik zat niet goed in mijn vel, worstelde met spieren en gewrichten, die de kwaliteit van mijn leven in de weg zaten en zat eigenlijk mezelf helemaal in de weg. Tijdens de eerste trainingsdagen leerde ik de wallsquats te doen. Kniebuigingen met je gezicht naar de muur. Goed voor je ruggengraat en het openen van je onderrug en het zo versterken van je qistroom en algehele gezondheid. Dat was mijn Waterloo! Mijn heupen wilden niet meedoen en het was of er een golf van woede loskwam, die ik in de loop van de tijd (jaren…?) had opgebouwd. Hanneke, mijn docente kan zich dat nu nog herinneren :-) Kortom, ik was vooral voor en met mezelf bezig.


Toen ik er wat meer over leerde en las, stuitte ik op de ‘waarschuwing’ om in het begin vooral niet te veel te willen begrijpen. Juist niet lezen, studeren en in de theorie duiken. Dat brengt je aandacht naar je hoofd. Oefenen en daarmee ervaren doe je met aandacht in je lichaam en bij de oefening. Omdat me dat aansprak en goed voelde heb ik me daar lang aan gehouden. Ook toen me gevraagd werd of ik de opleiding wilde gaan doen, hield ik vol: dit is voor mij. Nu eens niet met een doel het voor anderen te doen, over te dragen en er weer iets van maken dat gericht was op ‘buiten mij’. Dat deed ik al in vrijwel alles, niet in de laatste plaats in mijn veeleisende baan.


Zo’n jaar geleden kwam het keerpunt. Met alles wat Chineng Qigong voor mij deed, borrelde langzaam het gevoel op het te willen delen. Ik heb ooit een coachopleiding gedaan, maar kwam er nooit toe daar iets mee te doen. Hoewel ik wel altijd voelde dat het doodzonde is dat zo veel mensen worstelen met zichzelf en dat ik daar ‘iets mee zou willen’, wist ik dat ‘gewoon’ coachen niet de weg was. Met mijn eigen Chineng ervaringen begon ik me af te vragen of dit dan wel de weg was. Op zich al heel bijzonder, want fysieke dingen waren van kinds af aan nooit aan mij besteed. Ik was het typische laatst-gekozen-bij-gym-kind. Niet omdat ik fysiek onhandig was, maar ik vond fysieke dingen eng en raar. Ik was mijn hoofd, een denker. Analyseren was mijn sterke kant. Dat coachen via Chineng Qigong de voor mij juiste weg leek, was vooral voor mezelf een verrassende wending. Dit wilde ik overdragen. Het ging me niet om lesgeven, het ging en gaat me om het delen van deze prachtige bewegingsleer en mensen laten ervaren wat het voor ze kan doen.

Inmiddels geef ik les, of liever dus: draag ik over. En ik vind het geweldig. Als mensen teruggeven dat ze zelfs al na één les zich heel lekker voelen, of vertellen dat ze thuis oefenen en dat ze dat helpt, word ik daar heel blij van.


Maar er zitten wel twee keerzijdes aan. De eerste is dat je als je niet oppast al je aandacht op het overdragen richt. Te veel buiten je en te weinig aandacht voor jezelf. Het vergt extra alert zijn op voldoende aandacht besteden aan jezelf en nog gedisciplineerder en meer oefenen.

De andere valkuil vind ik lastiger: iedereen willen helpen. Nee, ik word geen zendeling, maar…oh man…wat zijn er veel mensen die ik zou willen leren wat ik geleerd heb. Zoals de vrouw van die collega, die een paar jaar geleden een ongeluk kreeg, haar been verbrijzelde en nu met niets anders bezig is dan dat been en wat ze allemaal niet meer kan. Zo veel verdriet, zo zonde. Stuur maar langs! wil ik dan roepen. Of iemand die het heel ingewikkeld vindt om echt aandacht aan zichzelf te besteden en met zichzelf bezig te zijn. “Geef me een kans”, denk ik dan, “om je te laten ervaren hoe goed het voor je is!” Of die vrouw met die stressvolle baan, die soms wankelt omdat ze het bijna niet meer gedaan krijgt allemaal, of die….. nou ja….


De reden om toch te willen gaan lesgeven en coachen, is precies de valkuil. Ik zie zo veel mensen in meer of mindere mate worstelen. Met stijve nekken, stress, angsten, pijnlijke schouders, gebrek aan zelfvertrouwen of erger nog, een stevige mate van zelfveroordeling, slechte knieën, oververmoeidheid, beroerde immuunsystemen. Ik zie zo veel stukjes van mezelf een paar jaar geleden, of erger. En die wil ik eigenlijk allemaal leren wat ik leerde en nog steeds leer. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Iedereen heeft z’n eigen weg. Z’n eigen tempo. Wat voor mij klopt hoeft voor een ander niet of niet nu te kloppen.

Ook lesgeven is bij jezelf blijven en loslaten.


Ik geloof dat er weinig dingen zijn die ik zo ingewikkeld vind als het zien van iets moois dat niet wordt benut. Mooie mensen die niet tot hun recht komen, zich klein (laten) houden waar ze volop zouden kunnen bloeien. Levens waar meer in zit dan eruit komt, pijn die belemmert volledig te leven. Zo zonde… Ik kan niet zo goed tegen zonde. Het appelleert heel sterk aan mijn eigen jarenlange gevoel van onvermogen: er moet toch meer in mij zitten en uit mijn leven te halen zijn? En dat was ook zo en dat gebeurde onder andere door Chineng. Wat het mij gaf wil ik graag doorgeven. En door dat nu te doen, leer ik weer een nieuwe les: accepteren dat mijn pad mijn pad is en dat niet iedereen zo’n zelfde pad wil of kan bewandelen. En dat ik al helemaal niet andermans pad voor hem of haar kan bewandelen.

De mensen voor wie het iets is komen vanzelf (soms uit heel onverwachte hoek) en dat is geweldig. En degenen die niet of niet meer komen, lopen een andere, hun eigen weg en dat is ook goed. En in de tussentijd blijf ik zelf oefenen en leren en ervaren en groeien, in de hoop dat mijn enthousiasme aanstekelijk werkt, zodat steeds meer mensen bewuster en ontspannen leren leven en daarmee gelukkiger en gezonder.

 


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
heerlijk he lesgeven ben er ook dol op
| 10:35 |
Ja, zeker! Deed jij nou ook (Chineng) Qigong?
| 10:43 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen