Aan(ge)slagen


Ik zit op de bank met mijn 6 jarige lieverd naast me. We hebben net gegeten als t jeugdjournaal begint. Het gaat voornamelijk over de aanslag in Manchester. Mn lieverd had er al op school iets over gehoord zei hij. Ik had t eerlijk gezegd een beetje gemist. Omdat ik journaal zo veel mogelijk vermijd als hij thuis is.

 We zien de beelden en al hoe wel er niets echt te zien is, vraag ik mij wederom af voor welke leeftijd dit journaal eigenlijk is. En of ik er wel goed aan doe dit met hem te kijken. Hoewel ik een goede dag had komt dit ongelooflijk hard binnen. Mijn gemoedstoestand zakt dan ook per seconde naar beneden.  

 Wat dacht ik toen ik mijn zoon op de wereld zette. Op deze wereld, die in 2010, ook al behoorlijk fucked up was. 

Dan klinkt de vraag: "Mama, gaat dit ook bij ons gebeuren?" Ik schrik en weet zo snel niet wat te zeggen.

Ik kijk hem aan en vertel dat ik dat niet weet maar dat we moeten hopen van niet. En proberen van het goede van de mensen in te blijven zien.

 Dan zien we beelden van wachtende ouders en horen we de bom afgaan op de achtergrond.  De journalist vertel dat er paniek ontstond en ouders en kinderen elkaar niet konden vinden of in onzekerheid achter waren gebleven. De tranen springen in mijn ogen terwijl ik me probeer voor te stellen hoe deze ouders  zich moeten voelen. 

 Het idee dat ik gescheiden zou worden van mijn Grote Held, mijn alles, mijn wereld. Laat een enorm   golf van intens verdriet door mij heen gaan. 

"Mama, vind je het zo zielig?"

 "Ja vent, ik vind dit heel zielig voor deze ouders"

"Zullen we iets gezelligs opzetten mama?"

"Dat lijkt mij een strak plan liefje. "  

Ineens voel ik twee armpjes om mij heen. Ik ontvang een dikke kroel en hou mijn godsgeschenk even enorm vast.

Wat ben ik dankbaar voor dit kind. Dit enorm gevoelig en wijs mannetje.

Dan zappen we net zolang totdat we iets gezelligs tegengekomen.