×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
De ongewilde afkick

De ongewilde afkick


In oktober 2015 werd ik verslagen door een burn out, toen ik dat verdict kreeg was het eerste wat ik tegen mijn geneesheer zei dat ik absoluut geen medicatie wou innemen. Ik wou niet afhankelijk worden van medicatie en zag het ook totaal niet zitten omdat ik er niet in geloofde vooral. De eerste twee weken kon ik de boot afhouden. Na die weken kreeg ik van zowel mijn geneesheer als mijn baas te horen dat mijn overtuiging fout was. "Als je beter wilt worden, zul je medicatie moeten nemen," was het tegenargument dat ik keer op keer kreeg. De controlearts van het ziekenfonds was ook niet echt een hulp; daar kreeg ik te verstaan dat als ik niet tot het uiterste ging om zo snel mogelijk terug arbeidsgeschikt te worden ik ook geen inkomen zou hebben. Mentaal erg verzwakt, geteisterd door willekeurige angstaanvallen en erg onzeker gaf ik toe en ging ik aan de medicijnen. De eerste deden eigenlijk niets, ik voelde me niet slechter en ook niet beter, had geen last van bijwerkingen tot ieders verontwaardiging, vooral die van mijn apotheker. Toen had ik een goede psychotherapeute die me ook op de been hield. Na enkele maanden stopte mijn visites aan de psychotherapeute en vertrok zij naar het buitenland. Ik leek echter stabiel genoeg om alleen verder te gaan.

Een poosje later zakte ik langzaamaan terug weg en werd ik naar een psychiater doorverwezen, die me bij het intake gesprek van een goed kwartier op andere medicatie zette "omdat de vorige voor de terugval gezorgd hadden". Tegen hem uitte ik ook mijn verontrusting over die medicatie en hij sprak klare taal "er zijn momenteel mensen die wachten op een afspraak om hun depressie te kunnen overwinnen, u heeft bij deze de kans, als u niet beter wil worden, kunt u evengoed andere mensen hun afspraak gunnen". In de veronderstelling dat al die andere mensen misschien wel eens met een reden dezelfde mening deelden ging ik aan de nieuwe medicatie. Deze gaven me erg veel bijwerkingen, zaken waarvan ik zelfs niet wist dat mensen die konden hebben; hersenkrampen, fluitende oren, pijnscheuten in mijn ogen. "Geen zorg, dat gaat wel weer over," aldus psychiater en apotheker. Zes weken afzien -verhoging van de dosis tussendoor- en inderdaad die bijwerkingen verdwenen langzaam. Het bleek ene hele uitdaging om overdag wakker te blijven en de kilo's vlogen eraan alsof ik niet eerst erg had moeten werken om ze eraf te krijgen. Ik kwam met zulk een tempo aan dat ik om de drie weken een grotere kledingmaat aan moest om ten slotten nieuwe kleren te moeten gaan kopen (gelukkig zijn er kringloopwinkels en vooral mensen die hun oude kleding daarheen brengen). Afbouwen mocht ik absoluut niet doen, mijn psychiater sprak zelfs over de dosis verhogen.

Om een lang verhaal kort te maken; ik ben zelf aan mijn genezingsproces begonnen, heb mezelf verdiept in holistische therapiën en besloot te stoppen met de medicatie, van de ene op de andere dag. Erg onverantwoord, maar als geen enkele arts je erin wil bijstaan heb je geen andere keuze. De bijwerkingen die ik in het begin had kwamen terug maar wat ik ook terug kreeg was het gevoel te leven, het gevoel een mens te zijn en dat het leven zin heeft. Ondanks de steken in het hoofd, de ogen, fluiten in mijn oren, hoofdsuizingen etc. Hoe ellendig dat ook was, de levenszin die terugkeerde was dat echt wel waard. Een drietal weken duurden de nevenwerkingen, ik werd overspoeld met een golf van emoties die ik onder de medicatie niet kende, van vreugde tot verdriet. En eerlijk, ik heb spijt dat ik ooit heb toegegeven. Het is onrechtvaardig ook dat men mensen ertoe aanzet op een moment dat ze op hun zwakst zijn.


Mijn excuses voor mijn hele relaas, maar het moest eens van het hart.




Nannette
Wat goed zeg dat je naar je eigen innerlijke stem hebt geluisterd ondanks dat je anders is geadviseerd. Bewondering! Erg om te lezen dat je niet gehoord bent door de mensen waar je dit juist van verwacht. Ik wens je alle sterkte toe! En blijf varen op je intuïtie. Knap hoor!
05-03-2017 22:35
05-03-2017 22:35 • Reageer
Candy
Chapeau!! Dat is echt de confrontatie aangaan! naar de oorzaak gaan. Medicatie gaat alleen de symptomen gaan onderdrukken. Je bent wss door de hel gegaan, maar het zal je zo sterk gemaakt hebben. Je hebt verantwoordelijkheid genomen voor je eigen leven!!! Heel veel respect!
05-03-2017 21:10
05-03-2017 21:10 • Reageer
Bloggerda
Nou, ik ben echt kwaad geworden bij dit verhaal. Niet op jou, uiteraard maar wat een achterlijke doctoren en psychiaters en Arboarts heb je gehad zeg. Anti depressivo helpt NIET . Dit is enkel en alleen voor deppressies en voor mensen die overspannen zijn. Ik heb een burnout gehad, 3 jaar lang. ( Lees Opgebrand maar eens ) en ik heb geen enkel medicijn gehad. Ik hoop dat het beter met je gaat nu hoor.
05-03-2017 20:20
05-03-2017 20:20 • 1 reactie • Reageer
Namaste-Kay
Dank je, ik voel me zoveel sterker zonder die medicatie, ik voel me echt terug mens. Ik ben ook danig gefrustreerd door de medische wereld eerlijk gezegd.
05-03-2017 20:26
05-03-2017 20:26 • 1 reactie • Reageer