Het verhaal achter de vluchteling 4

Het verhaal achter de vluchteling 4


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het verhaal van Parvanah uit Iran

Mijn naam is Parvanah-vlinder. Ik ben moslim en geboren in Teheran. Ik heb 2 broers en 2 zussen en studeerde tourist-management. Mijn vader was notaris, maar had niet genoeg geld om de universiteit in Turkije voor mij te betalen. Mijn ouders zijn open-minded. Zij maakten geen verschil tussen jongens en meisjes, maar in onze cultuur is het niet toegestaan voor vrouwen om alleen uit te gaan en veel te reizen. Wanneer ik buiten was moest ik mijn hoofd bedekken. Soms werd ik gearresteerd door de politie omdat mijn rokje te kort was of mijn haar onbedekt. Als ze een meisje arresteren zonder familie komt het regelmatig voor dat ze haar verkrachten.

In Iran is alles verborgen. We hebben dansgelegenheden waar mannen en vrouwen samen komen.  Dansen en drinken is niet toegestaan. Wanneer ze de mensen betrappen gaan ze de gevangenis in.

Terwijl ik opgroeide verloor ik niet alleen mijn onschuld maar ook mijn jeugd. Ik reide veel en wilde kunstenaar worden. Ik wilde tango leren dansen. Ik wilde gitaar spelen. Ik wilde schilderen. Maar mijn moeder was bang voor de overheid en smeekte me dit niet te doen. Ga naar de universiteit en studeer Engels zodat je naar het buitenland kunt gaan en daar alles kunt doen wat je hier niet kunt, zei ze.  Ik wilde naar Amerika en Canada. Omdat Amerika een vijand is van Iran, krijg je geen visum. De illegale manier is te duur.

Ik hou niet van mijn cultuur. Ik wil geen Iraanse man. Het enige wat hun interesseert is eten, uitgaan en reizen. Ze willen geen artistieke vrouw die van dansen, muziek en kunst houdt.

Na mijn studie had ik geen geld om naar Canada of de Verenigde Staten te gaan. Ik besloot naar Irak-Koerdistan te gaan. Hun taal lijkt op  Farsi. Koerdische mannen houden van Iraanse vrouwen. Ik wilde geen relatie met een Koerd, dus maakte ik vele vijanden. Mannen in het leger en in de regering hebben de macht.

Ik moest naar Iran omdat ik een document nodig had voor de universiteit. Voor de poort van het gemeentehuis namen ze me gevangen. Ze bedekten mijn gezicht en brachten naar de gevangenis in Teheran. Ze doorzochten mijn laptop en vonden foto’s van vrienden in de Verenigde Staten. Ze zeiden dat ik een terrorist was. Omdat ze geen bewijzen konden vinden lieten ze me na 42 dagen gaan. Ik dacht dat ik vrij was en wist niet dat mijn telefoon werd afgeluisterd. Terwijl ik naar het eiland Kish reisde belde mijn vader en zei dat ik het vliegtuig naar Teheran moest nemen omdat ik aan de poort van de gevangenis mijn paspoort en ID-kaart op kon halen. Toen ik aankwam werd ik in een auto gezet met 2 bodyguards en reden we de gevangenis binnen. Ik werd opgesloten en was helemaal de kluts kwijt. Niemand zou weten dat ik in de gevangenis was.

Ik werd beschuldigd dat ik lid was van een terroristische groep, opgeleid in Israël en dat het onze opdracht was om atoomgeleerden te doden. Wanneer atoomgeleerden uit hun beroep willen stappen, worden ze door de regering ontvoerd vanwege hun geheime informatie. Ze worden ongetwijfeld door de regering ter dood gebracht en je hoort niets meer van hen. Hun familie dwingt de regering om een schuldige aan te wijzen. En omdat de regering zelf de moordenaar is moeten zij andere schuldigen zien te vinden. Dus pakt de regering onschuldige mensen op om hen te beschuldigen van terrorisme en ze te doden. De meeste jonge mensen die worden opgepakt door de regering zijn rijk en begaafd.

Wij waren met een groep van 40 personen, mannen en vrouwen. Ze moesten alle informatie uit ons zien te krijgen om ons daarna als groep te kunnen vermoorden. Er was ook een bewaker onder de gevangenen. Ik wilde geen valse verklaringen afleggen dus werd ik gemarteld. Ze brachten we naar een kamer, bonden me vast op een bed en sloegen me 30 keer met een touw onder mijn voeten. Ik huilde en huilde. Mijn voeten waren helemaal opgezwollen en ik bloedde vreselijk. Ik kon niet wandelen. Ze moesten me 12 dagen helpen om naar de toilet te gaan etc. Mensen die geen familie hebben of arm zijn worden regelmatig gedood. Er is niemand die naar hun zal vragen. Ik wilde geen leugens vertellen, ik ben bang van God en deze marteling werd nog vier keer herhaald.

De mensen in de gevangenis worden gedwongen leugens over elkaar te vertellen en op te schrijven. De meesten waren niet dapper genoeg om deze martelingen te ondergaan. Er werden veel valse verklaringen over mij afgelegd.

Na een jaar werd de rechter vervangen. Hij was anders.

Er was een meisje in de gevangenis die bezeten was. De bewaker besliste dat zij bij mij in de cel moest. Ik was blij dat iemand mijn kamer wilde delen na een jaar. Ik hielp haar de koran te lezen en dwong haar te bidden en na een dag of 14 dagen was ze normaal.

Na een poosje vroeg ze of ik haar kon vergeven omdat ze leugens over mij had verteld. Ik vroeg haar om sterk te zijn en de bewaker de waarheid te vertellen. Ik vertelde haar dat ze niet langer bang hoefde te zijn om gemarteld te worden. Mijn cel werd gecontroleerd door een camera.

Wanneer ik gelucht werd begon ik anderen te vertellen dat ze sterk moesten zijn en niet moesten liegen. Stap voor stap zagen ze in dat ik onschuldig was. Het is voor de regering makkelijk om 1 persoon te doden, maar 40 is een ander hoofdstuk. De familie komt elke dag aan de poort om te protesteren. Mijn moeder ook. Ze vertelden haar dat ik er niet was.

De nieuwe rechter was rechtvaardig. Hij wilde ons oprecht helpen. Ze belden mijn ouders. Ik huilde en vertelde dat ik beschuldigd werd van terrorisme. Mijn ouders spraken met advocaten. Die bevestigden dat ik onschuldig was. Maar de regering heeft haar op de zwarte lijst geplaatst. Als ze haar doden moet je dat accepteren. Mijn ouders praten met veel belangrijke mensen en zelfs de BBC bracht het in het nieuws. Dat is waarschijnlijk de reden dat de regering bang werd. Nadat ik 2 jaar in de gevangenis was vertelde de rechter me dat ik vrij was. Hij zei dat ik God moest bedanken. Sommigen mensen zitten nog steeds in de gevangeis. Ze zijn rijk. De regering wil hun doden zodat ze al hun bezittingen in Israël, Dubai en Iran in beslag kunnen nemen.

Voordat ik vrij kwam vertelde de rechter dat de regering niet blij was om me vrij te laten. Ik mocht nooit over deze tijd praten want dat zouden ze me opnieuw gevangen nemen en ongetwijfeld doden. Ik mocht mijn land niet verlaten en zou de eerste 10 jaar geen paspoort krijgen. Ik mocht niet met mijn Amerikaanse en Iraakse vrienden communiceren, niet op internet en niet op Facebook. Ik werd voortdurend in de gaten gehouden en voelde me nooit meer veilig.

Twee jaar nadat ik uit de gevangenis was besloot ik om te vluchten. Omdat ik geen paspoort had moest ik vluchten op een illegale manier. Ik betaalde 2000 dollar om naar Turkije te komen. Ik ging met de bus van Teheran naar de Turkse grens. Ik maakte de tocht door de bergen ’s nacht te voet en op een paard. Het was onmenselijk zwaar. Toen ik in Turkije aankwam werd ik door de politie opgepakt en verbleef ik zes dagen in de gevangenis aan de grens. Ik woonde drie maanden in Ankara en negen maanden in Istanbul. Ik werd bestolen en verloor veel geld. Nadat de Turkse politie begreep dat ik als politieke verdachte niet terug kon naar Iran, hielpen ze mij met alle papieren en het vinden van een smokkelaar.

Drie keer probeerde ik op andere manieren te vluchten voordat ik besliste om met de boot naar Lesvos te gaan. En nu ben ik hier en het enige wat ik denk is: Hoe kom ik hier in godsnaam uit.

Ik heb grote dromen. Ik wilde niet in Iran blijven. Ik wil geen Iraanse man trouwen. Ik wil mijn mond niet dichthouden. Ik wil mijn verhaal delen met de hele wereld zodat zij weten wat er in mijn land gebeurd. Het is nog steeds mijn droom om naar Canada of Amerika te gaan. Ik wil niet vooruit denken wat er allemaal zou kunnen gebeuren nu de grenzen dicht zijn. Ik vertrouw erop dat er een uitweg zal komen. Dat God mij zal helpen zoals hij me hielp toen ik in de gevangenis was…

Om Shanti, Yasmin




Beoordeel


private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen